Article

Türkiye Türkçesindeki Bağlayıcı Yarı Ünlünün Art Zamanlı Gelişimi

Authors:
To read the full-text of this research, you can request a copy directly from the author.

No full-text available

Request Full-text Paper PDF

To read the full-text of this research,
you can request a copy directly from the author.

ResearchGate has not been able to resolve any citations for this publication.
Full-text available
Article
This paper discusses Igala syllable and phonotactics. As phonological phenomena in which a unit of sound is made up of a central peak of loudness in a word, and certain sounds (either consonants or vowels) are not permissible to occur in certain positions or environments, the subject of syllable with phonotactics is both unique and important generally in the languages of the world, including the Igala. The instrument adopted for data collection in this study is that of the secondary source, which comprises extant material or works done by other scholars over the past years. This is done in conjunction with the researchers’ intuition or insight as native speakers of the language. The data for this research was presented in two sets: that on syllable was labelled (1) while the one on phonotactics was labelled (2) respectively. The first data was presented orthographically while the second was presented phonemically. This was done intentionally to enhance readership comprehension, which comprised both the layman and the linguist. Since vowel sounds seem to be the focus in syllable, and consonant sounds in phonotactics, the two data were presented along with both charts. The study revealed that neither a consonant nor a cluster of consonants are permissible or allowable in the syllable of Igala at the word final positions, except in few ideophonic words as claimed by Ejeba (2016), and syllabic velar nasal /ŋ/ as also claimed by Omachonu (2011) previously. Key words: syllable, phonotactics, Igala.
Full-text available
Article
Tarihi süreç içerisinde Farsça ve Arapçadan pek çok kelime Türkçeye girmiştir. Yıllarca kullanılan bu kelimeler artık yazılış ve söyleyişiyle Türkçeye mal olmuştur. Alıntı kelimeler; bünyesindeki seslerin düşme, türeme, değişme gibi birtakım ses olaylarına maruz kalarak Türkçe söyleyişe uygun hâle gelmiştir. Bazen de o dile özgü yapılarını sürdürmüştür. Mesela Türkçede alıntı kelimelerde uzun söyleyişler yaygındır. Bu ve benzeri bazı sorunlar konuşma dili açısından incelenmelidir. Standart konuşma dili bu incelemelere göre oluşturulmalıdır. Çalışmamız da bu sorunlara cevap vermek amacıyla hazırlanmıştır. Alıntı kelimeler; fonetik ve morfolojik özellikleri esas alınarak sınıflandırılmış ve konuşma dili açısından özellikleri belirtilmiştir.
Full-text available
Article
p>This morphophonemic study aims to analyze pluralization processes for common nouns in English and native Turkish. To achieve this, a contrastive analysis focusing on English and Turkish plural markers from a structuralist point of view is taken. The results of the analysis reveal the differences and similarities between two languages in terms of plural markers. As for the differences, it is found that English and Turkish differ in regular and irregular plural forms as well as active role of consonants and vowels for pluralization process. Similarities for plural markers include focusing on the final sound of nouns, relying on distinctive features of sounds, employing allomorphs and using plural markers as suffixes for both languages to a varying degree. The findings of this study might help learners of English and Turkish by revealing the differences and similarities in both languages.</p
Full-text available
Article
Alıntı kelimeler alıcı dilin ses yapısına göre şekillenmektedir ve Arapça alıntı kelimelerdeki sesler de Türkiye Türkçesinin ses yapısına uydurulmaktadır. Arapça alıntı kelimelerin bir kısmı Türkçenin ünlü uyumlarına uygun hâle getirilmekte, bir kısmı bu uyumlara uydurulmamaktadır. Ünlü aykırılaşmalarının tamamını açıklamak şu anki bilgilerimizle mümkün görünmemektedir. Ancak bazı artlık-önlük (kalınlık-incelik) uyumu bakımından aykırılaşmalara ön damak, art damak, yan (lateral) ünsüzlerle uzun ünlünün sebep olduğu gözlemlenmektedir. Düzlük-yuvarlaklık bakımından aykırılaşmanın sebebi ise dudak ünsüzleridir. Arapça alıntı kelimelerdeki ünlülerin durumu, Türkçede ünlü-ünsüz uyumunun kalınlık-incelik uyumundan daha öncelikli olduğunu göstermektedir.
Full-text available
Article
In this study, we examine the nature and content of some phonetic/phonological designations to refer to central vowels. Bearing in mind that epenthetic vowels and unmarked vowels are not always central vowels, we will argue in favour of a thorough distinction between these designations and propose the use of: 1. ‘Central vowels’ to label vowels articulated along the central axis the of oral cavity, 2. ‘epenthetic vowels’ to refer to postlexically inserted vowels in order to regularize exceptional consonant strings, 3. ‘unmarked vowels’ to indicate the most frequent epenthetic vowels of a language. Additionally, the term ‘schwa’ is judged not strictly necessary to phonetic and phonological description, since it does not clearly separate the different meanings associated with more transparent designations such as ‘central’ or ‘epenthetic vowels’
Full-text available
Article
This paper investigates acoustic properties of epenthetic vowels used in the adaptation of English loanwords with final obstruents in Korean (e.g. phokhi < folk, phochi < poach). An extensive analysis of spectral and durational properties of these vowels produced by six speakers of Seoul Korean reveals that loanword epenthesis is a categorical vowel insertion process. The quality of epenthetic vowels in the data was essentially identical to that of the native high vowels /i/ and /i/, depending on the place of articulation of the preceding consonant. Duration of epenthetic vowels was also similar to that of native vowels. These findings provide evidence for the phonological status of epenthesis and vowel coloring in loanwords into Korean, supporting some previous phonological accounts of the phenomenon, while questioning others. Importantly, the categorical vowel coloring in loanwords is different from gradient coarticulatory effects exerted by preceding consonants and non-adjacent vowels, which were also observed in the data. This underscores the importance of careful experimental investigation of vowel epenthesis, as a way of teasing apart phonological processes and phonetic effects.
Article
Consonant epenthesis is typically assumed to be part of the basic repertoire of phonological grammars. This implies that there exists some set of linguistic data for which epenthesis is the best analysis. However, a series of artificial grammar learning experiments found no evidence that learners ever selected an epenthesis analysis. Instead, phonetic and morphological biases were revealed, along with individual variation in how learners generalised and regularised their input. These results, in combination with previous work, suggest that synchronic consonant epenthesis may only emerge very rarely, as a result of a gradual accumulation of changes over time. It is argued that stored stem–allomorph pairs should be adopted as the null hypothesis in cases of potential epenthesis, and that a universal criterion is needed for rejecting this hypothesis. Such a criterion requires a formal theory of exceptions, a necessity for falsifiability in phonological theory.
Chapter
Tajik Persian of Central Asia is here characterized in comparison with Standard Persian, from the standpoint of historical divergence and differences in phonology, derivational and compositional morphology, and syntax. Corresponding aspects of convergence with Uzbek and Russian in vocabulary, verbal morphology, and syntax are illustrated with a variety of phrase and sentence types. This, combined with a minimal explanation of the Cyrillic writing system, should enable a linguistically informed reader familiar with Persian and Russian to tackle a Tajik text.
Article
OZET Dunya dilleri arasinda, cok buyuk oranda, konusuldugu gibi yazilma ozelligine sahip dillerin en onemlilerinden biri Turkcedir. Hatta denilebilir ki, Turkce, bu dillerin en basinda gelir. Turkcenin en gelismis ve en cok konusulan lehcesi durumunda olan Turkiye Turkcesinde, son yillarda, konusma dili ile yazi dili arasinda ayriliklar cogalma egilimi gostermeye baslamistir. Ozellikle televizyon ve internetin iletisimdeki etkisi, dilde de kendini gostermis ve degisimi hizlandirmistir. Yine de, Turkiye Turkcesi, konusuldugu gibi yazilma ozelligini diger dunya dillerine gore daha fazla korumaktadir. Turkiye Turkcesinde konusma dilindeki kuralsizliklarin birkaci zamanla genellesip kural hâline gelerek yazi diline girmisse de bu cok cok sinirli olmustur. Bununla birlikte konusma dilindeki degisiklikler cok buyuk cogunlukla yazi diline yansitilmamistir. Bu makalede, gunumuz Turkiye Turkcesi konusma dili ile yazi dili arasindaki iliskilerin seyri konu edilmistir. Anahtar Kelimeler: Turkce, Dil Bilgisi, Turkiye Turkcesi, Konusma Dili, Yazi Dili ABSTRACT Turkish is one of the most important languages with a high portion of the feature of writing as it is read. Even it can be said that Turkish is a leading language. The differences between written and spoken language have been increasing for the last years. The effect of television and internet in communication has shown itself in language and increased the change despite these, Turkiye Turkish has been more preserving its feature of the readibility as it is written than the other world languages although some of the irregularities in Turkiye Turkish have become common and been seen in written form, these are very limited. However the changes in spoken language have not been seen most in written language. This article studies the relationship between written and spoken language. Key Words: Turkish, Grammer, Turkiye Turkish, Spoken Language, Written Language
Article
ZET Araştırmacılar, günümüz Türkiye Türkçesindeki yardımcı ünsüzlerin mahiyeti, sayısı ve adlandırılışı konularında farklı görüşler ileri sürmektedirler. Bu görüş ayrılıkları konunun öğretimine yansımaktadır. Özellikle, bu durumun, öğretmenlerin/milli eğitimin bakışı ve akademisyenlerin/edebiyat fakültelerinin bakışı şeklinde, ilk ve ortaöğretim ile yükseköğretim kademeleri arasında sınıfsal bir nitelik kazanması, Türkçenin öğretimi açısından olumsuz bir durum arz etmektedir. Bu araştırmada; anılan yaklaşım farklarının temelinde yatan nedenler, konuyla ilgili olarak akademik düzeyde üretilen bilgilerin ilk ve ortaöğretimdeki Türkçe öğretimine yansıyıp yansımadığı, Türkiye Türkçesinin yardımcı ünsüzlerinin hangileri olduğu/olması gerektiği tespit edilmek istenmiştir. Bu amaçla, konuyla ilgili akademik eserler, ilk ve ortaöğretimdeki ders kitapları incelenmiş, ilk ve ortaöğretimdeki sınıf, Türkçe ve edebiyat öğretmenlerine yönelik bir anket düzenlenmiştir. Elde edilen verilerden, görüş ayrılıklarına, büyük ölçüde konuyu değerlendirmede esas alınan yöntem farklılıklarının neden olduğu; /y, ş, s, n/ ünsüzlerinden sadece /y/'yi veya /n/ ve /y/'yi yardımcı ünsüz olarak kabul edenlerin, konuya daha çok art zamanlı yöntemle baktıkları, ancak bu bakış tarzıyla üretilen bilgilerin, konunun ilk ve ortaöğretimdeki anlatımına hemen hiç yansımadığı anlaşılmıştır.
Türkiye Türkçesinde Biçimbirimler
  • O Adalı
Adalı, O. (1979). Türkiye Türkçesinde Biçimbirimler. Ankara: Türk Dil Kurumu. Akalın, Ş. H. vd. (2011). Büyük Türkçe Sözlük. Ankara: Türk Dil Kurumu.
Türkiye Türkçesi Gelişmeli Sesbilimi
  • D Aksan
  • N Atabay
  • S Özel
Aksan, D., Atabay, N. ve Özel, S. (1978). Türkiye Türkçesi Gelişmeli Sesbilimi. Türk Dil Kurumu, Ankara.
Türkçenin Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu
  • T Banguoğlu
Banguoğlu, T. (2000). Türkçenin Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu.
Phonological Adaptations of English Loanwords in Turkish
  • R Beel
  • J Felder
Beel, R. ve Felder, J. (2013). Phonological Adaptations of English Loanwords in Turkish. Proceedings of the Big South Undergraduate Research Symposium içinde (ss. 1-8).
Anlamdan Anlatıma Türkçemiz
  • M Bilgin
Bilgin, M. (2006). Anlamdan Anlatıma Türkçemiz. Ankara: Anı Yayıncılık.
Anadolu Ağızlarında İsim Çekim (Hâl) Ekleri
  • A Buran
Buran, A. (1996). Anadolu Ağızlarında İsim Çekim (Hâl) Ekleri, Ankara: Türk Dil Kurumu. Caferoğlu, A. (2015). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu.
A Comparative Grammar of the Dravidian Or South-Indian Family of Languages
  • R Caldwell
Caldwell, R. (1913). A Comparative Grammar of the Dravidian Or South-Indian Family of Languages. London: AES.
Türkçe'de Sesbilim Betimlemesi ve Dil Öğretiminde Kullanımı için Bir Örnek Çalışma: Jaklin Kornfilt
  • M Coşgun-Ögeyik
Coşgun-Ögeyik, M. (2008). Türkçe'de Sesbilim Betimlemesi ve Dil Öğretiminde Kullanımı için Bir Örnek Çalışma: Jaklin Kornfilt, Turkish. Hasan Ali Yücel Eğitim Fakültesi Dergisi, 10, 39-57.
Standart Türkçede Ses Olaylarının Sebep-Sonuç İlişkisi Çerçevesinde Yeniden Sınıflandırılması. 38. ICANAS Uluslararası Asya ve Kuzey Afrika Çalışmaları Kongresi içinde (C. 1, ss
  • M V Coşkun
Coşkun, M. V. (2011). Standart Türkçede Ses Olaylarının Sebep-Sonuç İlişkisi Çerçevesinde Yeniden Sınıflandırılması. 38. ICANAS Uluslararası Asya ve Kuzey Afrika Çalışmaları Kongresi içinde (C. 1, ss. 347-368). Ankara: Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu.
Uygulamalı Türk Dili. İstanbul: Papatya Yayıncılık
  • Y Çotuksöken
Çotuksöken, Y. (2001). Uygulamalı Türk Dili. İstanbul: Papatya Yayıncılık.
Türkiye Türkçesinde Konuşma Dili ile Yazı Dili Arasındaki İlişki. Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi
  • H Dursunoğlu
Dursunoğlu, H. (2006). Türkiye Türkçesinde Konuşma Dili ile Yazı Dili Arasındaki İlişki. Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, 30, 1-21.
Salar: A Study in Inner Asian Language Contact Processes Part I: Phonology
  • A Dwyer
Dwyer, A. (2007). Salar: A Study in Inner Asian Language Contact Processes Part I: Phonology. Wiesbaden: Otto Harrassowitz.
Eski Uygur Türkçesi Grameri
  • K Eraslan
Eraslan, K. (2012). Eski Uygur Türkçesi Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu.
Türkiye Türkçesinde Yardımcı Ses. Türk Dili Dil ve Edebiyat Dergisi
  • A B Ercilasun
Ercilasun, A. B. (2000). Türkiye Türkçesinde Yardımcı Ses. Türk Dili Dil ve Edebiyat Dergisi, 2000/2, 219-225.
Başlangıçtan Yirminci Yüzyıla Türk Dili Tarihi
  • A B Ercilasun
Ercilasun, A. B. (2011). Başlangıçtan Yirminci Yüzyıla Türk Dili Tarihi. Ankara: Türk Dil Kurumu.
On the Verbal Noun in -(y)Iş. Doğan Aksan Armağanı içinde (ss. 53-68)
  • M Erdal
Erdal, M. (1998). On the Verbal Noun in -(y)Iş. Doğan Aksan Armağanı içinde (ss. 53-68). Ankara: Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi.
  • M Erdal
Erdal, M. (2013). Oğuz Türkçesinde ve Batı İranî Dillerde Öndamaksıl Ekleşme Ünsüzü (M. Salan, Çev.). Dil Araştırmaları Dergisi, 12, 259-260.
Türk Dil Bilgisi. İstanbul: Bayrak Yayınları
  • M Ergin
Ergin, M. (2008). Türk Dil Bilgisi. İstanbul: Bayrak Yayınları.
Türkiye Türkçesindeki Türkçe Sözcüklerin Köken Bilgisi Sözlüğü
  • T Gülensoy
Gülensoy, T. (2011). Türkiye Türkçesindeki Türkçe Sözcüklerin Köken Bilgisi Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu.
Karahanlı Türkçesi Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu
  • N Hacıeminoğlu
Hacıeminoğlu, N. (2013). Karahanlı Türkçesi Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu.
The Blackwell Companion to Phonology. Blackwell Companions to Literature and Culture V
  • N Hall
Hall, N. (2011). The Blackwell Companion to Phonology. Blackwell Companions to Literature and Culture V içinde (ss. 1576-1596). West Sussex.
Infants Learning Phonotactic Patterns
  • E Jabur
Jabur, E. (2019). Infants Learning Phonotactic Patterns. International Journal of Research in Social Sciences and Humanities, 9, 210-215.
Türkmen Türkçesinde Ünlüler. Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi
  • M Kara
Kara, M. (1998). Türkmen Türkçesinde Ünlüler. Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi, 6, 824-837.
Türk Dilinde Yardımcı Ses Tartışmalarına Fonem Kuramı Bağlamında Bir Yaklaşım: Fonemik Yarılma ve Fonemik Birleşme Temelinde /y/ ve /n/ İkiliği. X. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu Bildiri Kitabı
  • F Karabulut
Karabulut, F. (2019). Türk Dilinde Yardımcı Ses Tartışmalarına Fonem Kuramı Bağlamında Bir Yaklaşım: Fonemik Yarılma ve Fonemik Birleşme Temelinde /y/ ve /n/ İkiliği. X. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu Bildiri Kitabı içinde (ss. 941-961).
Türkiye Türkçesindeki Alıntı Sözcüklerde Görülen Ses Olayları Üzerine Bir İnceleme
  • V İ Karaca
Karaca, V. İ. (2012). Türkiye Türkçesindeki Alıntı Sözcüklerde Görülen Ses Olayları Üzerine Bir İnceleme. Turkish Studies, 7/4, 2059-2090.
Ders Kitaplarındaki Yardımcı Seslerle İlgili Bilgi Yanlışları
  • M Karaörs
Karaörs, M. (2005). Ders Kitaplarındaki Yardımcı Seslerle İlgili Bilgi Yanlışları. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19/2, 27-36.
Türk Lehçeleri Grameri içinde (ss
  • H Kasapoğlu-Çengel
Kasapoğlu-Çengel, H. (2007). Kırgız Türkçesi. A. B. Ercilasun (Ed.), Türk Lehçeleri Grameri içinde (ss. 481-542). Ankara: Akçağ.
Ana Türkçedeki Fonemik Yarılmaların Eski Türkçedeki Yardımcı Seslerin Oluşumundaki Etkisi (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Manisa Celal Bayar Üniversitesi
  • E Kılıç
Kılıç, E. (2018). Ana Türkçedeki Fonemik Yarılmaların Eski Türkçedeki Yardımcı Seslerin Oluşumundaki Etkisi (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Manisa Celal Bayar Üniversitesi, Manisa.
Türkçede "Ğ" Sorunu. Türk Dili içinde (ss. 958-960)
  • M Â Kılıç
Kılıç, M. Â. (1999). Türkçede "Ğ" Sorunu. Türk Dili içinde (ss. 958-960). Ankara: Türk Dil Kurumu.
Türkiye Türkçesindeki 'Yumuşak G' Ünsüzünün Fonetik Analizi. VI. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri içinde (ss
  • M Â Kılıç
  • M Erdem
Kılıç, M. Â. ve Erdem, M. (2008). Türkiye Türkçesindeki 'Yumuşak G' Ünsüzünün Fonetik Analizi. VI. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri içinde (ss. 2809-2826). Ankara: Türk Dil Kurumu.
Yeni Dilbilgisi. İstanbul: İnkılâp Yayınları
  • N Koç
Koç, N. (1996). Yeni Dilbilgisi. İstanbul: İnkılâp Yayınları.