Article

The Ministry of Education Film Experiment

Authors:
To read the full-text of this research, you can request a copy directly from the author.

Abstract

This book uncovers a unique post-war film production programme and explores how this first British government intervention into ‘visual education’ is relevant to film education today. In 1943 the Ministry of Education took the decision to sponsor production of an experimental programme of nonfiction films specifically for the classroom. Almost 70 years later, the British Film Institute launched a new strategic development plan, at the centre of which was the aim to prove the value of ‘21st century literacy’ to Government and embed film in the school curriculum. This aim had been the focus of film education initiatives in previous decades, without resolution. Through archival research into original documents and the films, The Ministry of Education Film Experiment builds a story of conflict and collaboration between the Ministry and the filmmakers, offering an insight into why the struggle for government recognition of film education still remains.

No full-text available

Request Full-text Paper PDF

To read the full-text of this research,
you can request a copy directly from the author.

... Η αξία μιας ταινίας, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι δυναμική και συνομιλεί διαχρονικά με τις κοινωνικές και πολιτισμικές επιλογές και πρακτικέςˑ με άλλα λόγια η αξία της ταινίας νοηματοδοτείται από το τι αρχές θεωρούνται ως σημαντικές σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο αναφοράς. Για αυτόν τον λόγο, ο ίδιος προτείνει η αξία και οι θετικές επιπτώσεις της κινηματογραφικής εκπαίδευσης να συνδέονται κυρίως με παιδαγωγικές θεωρίες και όχι με σύγχρονες κυβερνητικές επιλογές και πολιτικές (Southern, 2016). Η προσέγγιση αυτή, συμφωνώντας με τους Bagalzette και Wall (2011) και Marsh και Bearne (2008), υποστηρίζει ότι οι εθνικές πολιτικές για την στρατηγική ένταξης της κινηματογραφικής εκπαίδευσης στο σχολείο χρειάζεται να εδραιώνονται σε παιδαγωγικά μοντέλα μακριά από κυβερνητικές ατζέντες. ...
... Αν και η κινηματογραφική ταινία αφορά μια πολυτροπική και πολυσύνθετη τέχνη, η παρακολούθησή της θεωρείται ως μια παθητική δραστηριότητα που, από παιδαγωγική άποψη, συζητείται ως μια δυνάμει απειλή για τον λεκτικό γραμματισμό (Southern, 2016). Οι φοιτήτριες και οι φοιτητές του Τμήματος Κινηματογράφου, αντίθετα, θεωρούν ότι η κινηματογραφική εκπαίδευση ενεργοποιεί μαθητές και μαθήτριες με χαμηλό ενδιαφέρον για την τυπική διδασκαλία. ...
Article
Full-text available
Η σχέση του κινηματογράφου με την εκπαίδευση, είτε στο πλαίσιο της τυπικής εκπαίδευσης είτε όχι, αφορά την ίδια την ιστορία του κινηματογράφου. Η πλούσια βιβλιογραφία για τον κινηματογράφο και τα παιδιά εξωθεσμικά, δεν συνοδεύεται από μελέτες για την εφαρμογή της κινηματογραφικής εκπαίδευσης στα σχολεία (Bernstein, 2019· Παπαδόπουλος, 2014· Reid, 2019). Η μελέτη έχει ως στόχο την κατανόηση της κινηματογραφικής εκπαίδευσης και τις διεργασίες ένταξής της στην τυπική σχολική εκπαίδευση με βάση τις απόψεις εκπαιδευτικών και φοιτητών/τριών από δύο Πανεπιστημιακά Τμήματα (Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής & Κινηματογράφου). Η συλλογή των δεδομένων βασίστηκε στη συγκρότηση 3 ομάδων εστίασης και αξιοποιήθηκε η θεματική ανάλυση περιεχομένου. Η κινηματογραφική εκπαίδευση σύμφωνα με τις απόψεις των συμμετεχόντων έχει πολλαπλούς στόχους όπως είναι: η κινητοποίηση των μαθητών, η αξιοποίηση των ταινιών ως διδακτικό εργαλείο σε συγκεκριμένα μαθήματα, η σύνδεση των ταινιών με ενήλικες αξίες και ανησυχίες, οι ταινίες ως συμβολικός χώρος για την συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών και των νέων, καθώς και η ανάπτυξη κριτικής σκέψης και κοινωνικής συνείδησης. Με βάση τις καταγραφές των συμμετεχόντων η κινηματογραφική εκπαίδευση συζητείται και ως μέσο και ως στόχος μιας ενεργητικής, κριτικής και δημιουργική διεργασίας που αφορά κατεξοχήν το σχολείο.
... Η κινηματογραφική παιδεία δεν μπορεί να παραγνωρίσει τις κοινωνικές αξίες, δεδομένου ότι η ίδια η εκπαίδευση αποτελεί κοινωνική υπόθεση. Για να αποδειχθεί οριστικά η 'αξία', τα 'οφέλη' της κινηματογραφικής εκπαίδευσης πρέπει να συνδεθούν με την παιδαγωγική θεωρία και τις θεωρίες του κινηματογράφου και όχι με την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική (Southern, 2016). ...
Conference Paper
Full-text available
Στην ιστορική της εξέλιξη η δυναμική σχέση κινηματογράφου και εκπαίδευσης, σε κάθε εποχή και σε κάθε χώρα έτεινε να έχει συνήθως διαφορετικό περιεχόμενο και σημασία. Παρ’ όλες τις αξιόλογες προσπάθειες ο κινηματογράφος δεν κατόρθωσε σχεδόν σε καμία ευρωπαϊκή χώρα να εισαχθεί συστηματικά και καθολικά στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών. Τα εμπόδια και οι περιορισμοί που παρεμποδίζουν την αποτελεσματική εφαρμογή της Κινηματογραφικής Εκπαίδευσης στα σχολεία είναι πολλά και πολύπλοκα, μπορεί να διαφέρουν από χώρα σε χώρα αλλά γενικότερα περιλαμβάνουν δύο μεγάλες κατηγορίες: α) μία που σχετίζεται με την εκπαιδευτική πολιτική, τα αναλυτικά προγράμματα, τους παιδαγωγικούς περιορισμούς και τις πολιτιστικές πτυχές και β) μία που σχετίζεται με πρακτικούς περιορισμούς (οικονομικές, νομικές και τεχνολογικές συνθήκες κάτω από τις οποίες λειτουργούν τα σχολεία). Στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα με βάση τις λιγοστές έρευνες που υπάρχουν και παρ’ όλο που oi εκπαιδευτικοί φαίνεται να είναι θετικοί στην ένταξη του κινηματογράφου στο σχολείο πρέπει να ξεπεραστούν μεθοδικά μια σειρά από δυσκολίες που πρέπει να αναδείξουμε και να συζητήσουμε.
Article
The following article comprises an autoethnographic discussion of researcher identity in school-based educational research. The research centred on a professional learning programme in which arts/education practitioners delivered workshops for teachers that used creative, arts practice with a focus on mindful techniques to support teachers’ wellbeing during school improvement initiatives. I developed a reflexive, participatory methodology that comprised interviews with the arts/education practitioners, and observations of the workshops in order to generate data that explored how creativity was articulated through the programme. My discussion focuses on the appropriateness of the research design and qualitative, reflexive methodology to addressing the research aims, and on my values and positionality throughout the data generation activity and subsequent analysis. Finally, I discuss my shifting identity/ies in what I define as a queer/ed research space, and conceptualize my performative researcher identity as a form of drag.
ResearchGate has not been able to resolve any references for this publication.