Article

The privatisation of stress

Authors:
To read the full-text of this research, you can request a copy directly from the author.

Abstract

It is not surprising that people who live in conditions where their hours and pay can always be increased or decreased, and their terms of employment are extremely tenuous, experience anxiety, depression and hopelessness. Workers have been persuaded to accept such deteriorating conditions as 'natural', and to look inward – into their brain chemistry or into their personal history – for the sources of any stress they may be feeling. This privatisation of stress has become just one more taken-for-granted dimension of a seemingly depoliticised world. 'Capitalist realism' is the term used to describe this ideological field. It refers to the belief that there is no alternative to capitalism. The privatisation of stress has played a crucial role in its emergence. This article suggests that the recent upsurge in militancy in the UK, particularly amongst the young, suggests that the privatisation of stress is breaking down: in place of a medicated individual depression, we are now seeing explosions of public anger.

No full-text available

Request Full-text Paper PDF

To read the full-text of this research,
you can request a copy directly from the author.

... Rzesze ludzi cierpiących na jakiś rodzaj choroby psychicznej w kapitalizmie mogą myśleć ALBO: "coś jest ze mną nie tak, gdybym tylko mógł lepiej wpasować się w ten system, gdybym tylko pracował ciężej, gdybym tylko mógł bardziej cieszyć się z tych pustych przyjemności, wtedy wszystko byłoby OK", ALBO: "problem tkwi w systemie, który sprawia, że choruję…". Ludziom i tak już goli się głowy na oddziałach psychiatrycznych, faszerują się pchanymi przez międzynarodowe korporacje zombie pigułkami lub tną się… Chodzić musi o to, żeby to upolitycznić, żeby doprowadzić do ontologicznego przeformuło-wania… (Fisher 2006a) Osoba depresyjna, całkowicie wyrzucona poza świat, jest lepiej umiejscowiona, aby przejść subiektywną destytucję, niż ktoś, kto myśli, że istnieje jeszcze jakiś dom w ramach obecnego porządku, który wciąż może być zachowany i obroniony. Czy to na oddziale psychiatrycznym, czy to we własnym domu, doprowadzeni lekami na receptę do stanu zombie, te miliony ludzi, które doznały ogromnych psychicznych szkód w kapitalizmie -oddane na złom fordystowskie roboty na zasiłkach dla niezdolnych do pracy, czy też armia rezerwowa bezrobotnych, którzy nigdy nie pracowali -mogą okazać się następną klasą rewolucyjną. ...
... Oni naprawdę nie mają już nic do stracenia. (Fisher 2006b) W fabularyzowanym wpisie, Fisher dzieli się także, opartym na prawdziwych doświadczeniach, opisem brytyjskiej opieki psychiatrycznej (gdzie, notabene, w latach osiemdziesiątych Margaret Thatcher wpro- (Fisher 2018). Porównania do zombie nie są tutaj wyłącznie literackim zabiegiem, pacjenci sami często posługują się tym określeniem opisując działanie leków (Wallace 1994;Thompson et al. 2020), podobnie jak lekarze (Mosher, Hendrix i Fort 2004). ...
... Z drugiej strony istnieje ryzyko, że walka ze stygmatyzacją w ramach dominującego ujęcia może prowadzić do sytuacji, na którą wielokrotnie zwracał uwagę Fisher, a więc wykreowania kolejnej "tożsamości" w ramach identity politics, zamiast znoszenia warunków za owe "mniejszościowe" tożsamości odpowiadających, czy też umożliwienia przekroczenia ich (Fisher 2017). Kampanie, których celem jest przeciwdziałanie stygmatyzacji, traktować można jako jeden ze sposobów kształtowania neoliberalnego podmiotu i umacniania psychiatrycznego dyskursu (Stupak 2021). ...
Article
Full-text available
As Mark Fisher wrote, „the task of repoliticizing mental illness is an urgent one if the left wants to challenge capitalist realism” (Fisher 2020, 56). This paper attempts to follow his thought by showing what a repoliticization of interrelated phenomena defined as mental illnesses could look like, and how relating it to the ongoing “psychedelic renaissance” could potentially undermine capitalist realism. This repoliticization could be the first step towards acid communism – a step that would enable a comprehensive formulation of the project, i.e. the image of acid communism itself and the road towards it. While psychedelics could spark the shift in the dominant psychiatric paradigm and induce a reorganization of mental health services, the process of capturing these substances by the alienating and commodifying discourses of psychiatry and capitalism is already underway, so that in effect both these intertwined and mutually supporting discourses are reinforced. From this perspective, the institution of psychiatry becomes a key element in preserving the status quo, which makes it impossible to imagine the end of capitalism. The politicization of mental health that would challenge capitalist realism needs be accompanied by the deconstruction of the ideology of psychiatry.
... Rzesze ludzi cierpiących na jakiś rodzaj choroby psychicznej w kapitalizmie mogą myśleć ALBO: "coś jest ze mną nie tak, gdybym tylko mógł lepiej wpasować się w ten system, gdybym tylko pracował ciężej, gdybym tylko mógł bardziej cieszyć się z tych pustych przyjemności, wtedy wszystko byłoby OK", ALBO: "problem tkwi w systemie, który sprawia, że choruję…". Ludziom i tak już goli się głowy na oddziałach psychiatrycznych, faszerują się pchanymi przez międzynarodowe korporacje zombie pigułkami lub tną się… Chodzić musi o to, żeby to upolitycznić, żeby doprowadzić do ontologicznego przeformuło-wania… (Fisher 2006a) Osoba depresyjna, całkowicie wyrzucona poza świat, jest lepiej umiejscowiona, aby przejść subiektywną destytucję, niż ktoś, kto myśli, że istnieje jeszcze jakiś dom w ramach obecnego porządku, który wciąż może być zachowany i obroniony. Czy to na oddziale psychiatrycznym, czy to we własnym domu, doprowadzeni lekami na receptę do stanu zombie, te miliony ludzi, które doznały ogromnych psychicznych szkód w kapitalizmie -oddane na złom fordystowskie roboty na zasiłkach dla niezdolnych do pracy, czy też armia rezerwowa bezrobotnych, którzy nigdy nie pracowali -mogą okazać się następną klasą rewolucyjną. ...
... Oni naprawdę nie mają już nic do stracenia. (Fisher 2006b) W fabularyzowanym wpisie, Fisher dzieli się także, opartym na prawdziwych doświadczeniach, opisem brytyjskiej opieki psychiatrycznej (gdzie, notabene, w latach osiemdziesiątych Margaret Thatcher wpro- (Fisher 2018). Porównania do zombie nie są tutaj wyłącznie literackim zabiegiem, pacjenci sami często posługują się tym określeniem opisując działanie leków (Wallace 1994;Thompson et al. 2020), podobnie jak lekarze (Mosher, Hendrix i Fort 2004). ...
... Z drugiej strony istnieje ryzyko, że walka ze stygmatyzacją w ramach dominującego ujęcia może prowadzić do sytuacji, na którą wielokrotnie zwracał uwagę Fisher, a więc wykreowania kolejnej "tożsamości" w ramach identity politics, zamiast znoszenia warunków za owe "mniejszościowe" tożsamości odpowiadających, czy też umożliwienia przekroczenia ich (Fisher 2017). Kampanie, których celem jest przeciwdziałanie stygmatyzacji, traktować można jako jeden ze sposobów kształtowania neoliberalnego podmiotu i umacniania psychiatrycznego dyskursu (Stupak 2021). ...
Preprint
Full-text available
Fisher pisał: „jeśli lewica chce zakwestionować realizm kapitalistyczny, to zadanie repolityzacji choroby psychicznej jest kwestią nadzwyczaj palącą”. Szasz, z pozycji libertariańskich, mówił o "micie choroby psychicznej". Współcześnie, Moncrieff, psychiatra z University College London, pisze o "micie chemicznego lekarstwa" łącząc to z krytyką neoliberalnego porządku społecznego i ekonomicznego. Choć wydawać by się mogło, że są to hasła oderwane od rzeczywistości, to argumentować można również, że jest wręcz przeciwnie, a dominacja określonego - biomedycznego - ujęcia zaburzeń psychicznych to kwestia ideologii, skuteczności psychiatrycznego marketingu bardziej niż ustaleń naukowych. W latach 60 i 70 psychodeliki, z jednej strony niosły obietnicę wyzwolenia, z drugiej utorowały drogę do postrzegania procesów psychicznych przez pryzmat reakcji chemicznych w mózgu, co legitymizowało biomedyczną psychiatrię. Współcześnie obserwuje się renesans badań nad zastosowaniem substancji psychodelicznych w psychiatrii. Może to wynikać z obserwowanych coraz częstszych doniesień dotyczących niskiej skuteczności i wręcz szkodliwości stosowanych powszechnie antydepresantów, które zastąpiły benzodiazepiny, kiedy to ich potencjał uzależniający stał się już oczywisty (równolegle diagnoza depresji zastąpiła diagnozę zaburzeń lękowych). Zainteresowanie terapeutycznym zastosowaniem psychodelików z jednej strony wskazuje na niewydolność dominującego podejścia, z drugiej stanowi szansę na wręcz paradygmatyczny przewrót w psychiatrii. Wydaje się jednak, że "niebezpieczeństwo zostało już zażegnane" - pokażę więc jak przemysł zdrowia psychicznego stara się psychodeliki zawłaszczyć. Równocześnie, postaram się krótko opisać na czym polega rola psychiatrii w umacnianiu neoliberalnego status-quo, odwołując się m.in. do Adorno i Lukacsa. Nawiążę do alternatywnych ujęć zaburzeń psychicznych z epoki lat 70, takich jak teoretyczne i praktyczne propozycje Lainga, Moshera czy też Perry'ego. Wskażę w jaki sposób zastosowanie psychodelików w psychiatrii i idące za tym przekształcenia konceptualne mogłyby współcześnie radykalnie przekształcić system opieki psychiatrycznej. Taka kwasowa psychiatria usuwałaby bariery wobec dążeń emancypacyjnych stawiane przez głównonurtową psychiatrię i sprzyjała równości społecznej. Wpisuje się to w program tzw. psychiatrii krytycznej.
... However, framing it as "disordered" privatizes her stress and risks placing the locus of pathologic manifestation on the individual person and her internal processes while ignoring the myriad structural factors that amplified her suffering and arguably merit equal attention. 20 Additional psychological symptoms, although nonspecific in the context of viral illness and cytokine-induced sickness behavior, were uncomfortable and distressing to the patient. Sickness behavior refers to a set of adaptive behavioral changes that the body undergoes to conserve energy and prioritize recovery from infection; many of these changes can mimic the neurovegetative symptoms of depression. ...
... Dit vult niet op, maar holt uit. 'Like all compulsions', schrijft hij, 'this behaviour feeds on dissatisfaction.' [2] Elk filmpje of berichtje is ultiem ontgoochelend. De teleurstelling die Daniël Robberechts met de post slechts eenmaal per dag ervoer heeft zich vermenigvuldigd, en wat hij ervan verwachtte, is sociaal geworden: 'POST: wat ik er zo in verlang, wat me zo ontgoochelt bij het uitblijven ervan: een verandering in mijn leven die ik zou ontvangen, niet zelf zoeken.' [3] We klikken zodat ons iets zou toevallen en die voortdurende activiteit verbergt een enorme passiviteit. ...
... Now, the claim carries an ontological weight -capitalism is not just the best possible system, it is the only possible system; alternatives are hazy, spectral, barely conceivable." 47 In capitalist realism, capitalism is taken as the single viable political-economic system: as always with ideology, this is a belief but also a set of practices, and together these material and ideational factors foreclose alternatives. ...
Preprint
Full-text available
The years since 1989 have seen malaise and civil unrest proliferate amid financial, ecological, social and political crises. Political scientists, reflecting on the political strand of these multifaceted crises, have produced the "disaffected voter" as the figure of fragmented democratic polities. Meanwhile, the figure of the "disaffected youth" has become increasingly apparent in riots in Europe and the United States since the 1990s. What remains unexplored are the connections among disaffected populations, which this chapter explores through insights from the affective turn. I argue a larger problematic lies behind discussions of low voter turnout, inequality protests, electoral volatility and angry youth-namely, a felt lack and troubled attachment to institutions. By finding patterns among instances of dissatisfaction, disillusionment and alienation, I want to bring to prominence "the disaffected" as a generalised figure. This names those subjects discontented with institutions who - while periodically expressing varieties of dissent, nonconformism and orientation toward alternative social projects - nevertheless feel they lack the ability to effect durable systemic changes. The chapter explores several examples of dissent, including Brexit, 2017 German elections, the 1990s alter-globalisation protests, as well as the "reflexive impotence" of those disaffected but demobilised.
... The existence of prediction becomes at the same time a license to seek out uncertainty, to create new futures on the basis of 'rules of thumb', in ways similar to how participants in extreme sports conduct themselves (O'Malley 2008). This impulse can be related to the Freudian/Lacanian concept of death drive, in the sense of 'a compulsion so powerful that it makes one indifferent to death' (Fisher 2011), which Marshall Berman (1983 identifies at the heart of modernity in his reading of Goethe's Faust: ...
Chapter
Full-text available
Responsible research and innovation (RRI) has emerged as a response to the problem of the unintended consequences of new technologies, one with an agenda shaped by concerns about the impact of technological innovation on issues of procedural and substantive justice. The role of future imaginaries, manifest in texts and images, in shaping innovation and framing what counts as legitimate topics for social debate on technologies has been documented by science and technology studies (STS) scholars, but has not yet been discussed widely in the literature on RRI. In this paper, I argue that the critique of future imaginaries is important for the procedural and substantive justice concerns of RRI, but that missing from the STS literature on imaginaries is an adequate treatment of their non-representational dimensions, including practice and desire, and the role these play in constructing particular 'future horizons', styles of living the future in the present that are constitutive of subjectivity. I suggest that, without an adequate treatment of these aspects, RRI perspectives will face difficulties in understanding the nature and role of 'organized irresponsibility' within innovation, before proposing that a 'political imaginary of care' offers a possible route to take in thinking about the ethical and political aspects of innovation that permits these aspects to be adequately addressed.
Article
This article discusses basic components of wellness in the workplace based on observations from selective literature and live case studies of a few people in employment in the present-day context. It discusses the dynamics and suggests possible interventions. This article presents some fundamental frameworks to understand wellness at work. Based on a brief review of related literature, the authors present many work correlates of varying work experiences and occupational conditions that lead to psychological problems.A few case studies of people with decreased wellness/mental health are presented from a clinical psychology perspective under different occupational/work and life contexts. The authors discuss the individual strength dimension while coping with unwellness. They propose to corporate HR that mental wellness is as important a dimension as physical wellness and needs to be given attention to in this gig economy. Companies should consciously undertake initiatives. A framework to understand and improve mental health among employees is suggested.
Article
Full-text available
In this paper, I have three theses, suggestive of an ontological or subjective shift in the current ethos: 1) we are all cyborgs; 2) our unconscious labor is in servitude to virtual technologies, so we are producing surplus value willingly for the benefit of the digital technological corporations; and 3) there is a resulting disembodiment of the body of others which has implications for both the intimate space of the individual experience, as much as for the sense of collectivity and politics at large.
Article
The second half of the 20th century witnessed the gradual decline of the working class as a collective political actor. Spanish film La mano invisible (David) turns workers into actual actors, representing ‘the wonderful spectacle of work’ in front of an invisible audience. Using a dual social and formal analysis, this article addresses how this film unveils two other invisibilities: that of the workers in the era of post-democracy; and that of neoliberalism as a ‘natural order’ constraining thought and action. This paper shows La mano invisible as a highly political film for it challenges the dominant formal, production and ideological norms. Produced as a cooperative and distributed mainly through festivals and independent cinemas, I argue that the film is an extraordinary example of the interface between culture and society. La mano invisible reveals and questions the invisible relations of power and violence that pertain the world of work in capitalist societies through the film’s politics of form, production and distribution. By the radical coherence of all these politics, La mano invisible amplifies the resonance of its message, asking the audience: who said work had to be like this?
This essay identifies a trend present since 2013 in Hollywood, exemplified by Gone Girl (2014), Foxcatcher (2014), Whiplash (2014), Birdman (2014), Nightcrawler (2014), and I, Tonya (2017). Amongst the various things these films have in common, I give special attention to how each features a protagonist engaged in competitive performance, and also in an abusive relationship. This coupling driving each of the films allows us to make a critical reflection upon neoliberalism, which is distinguished by the objective to expand competition into all spheres of life. Lingering on both the cruelty and the performance that competition can involve, these films dramatize certain ways of feeling that register a series of changes from the humanist individualism that informed classical Hollywood. This essay seeks to show how neoliberalism fosters these changes, and how much they alter previously common distinctions between work and intimacy, the notion of an authenticating, indivisible self, and belief in progress and objective reality.
Article
Based on empirical research conducted with academic staff working on fixed-term contracts, the article explores the subjective experience of anxiety in the UK’s ‘neoliberalising’ higher education (HE) sector. As HE undergoes a process of marketisation, and the teaching and research activities of academics are increasingly measured and scrutinised, the contemporary academy appears to be suffused with anxiety. Coupled with pressures facing all staff, 34% of academic employees are currently working on a fixed-term contract and so must contend with the multiple forms of uncertainty associated with their so-called ‘casualised’ positions. While anxiety is often perceived as an individualised affliction for which employees are encouraged to take personal responsibility, the article argues that it should be conceptualised in two ways: firstly, as a symptom of wider processes at work in the neoliberalising sector; and secondly, as a ‘tactic’ of what Isin [(2004). The neurotic citizen. Citizenship Studies, 8 (3), 217–235] refers to as ‘neuroliberal’ governance. The article concludes by proposing that the figure of the ‘neurotic academic’ is emblematic of the contradictions facing the contemporary academy.
Article
The aim of this paper is to locate academics within the sights of critical labour studies, and, in particular, the contemporary interest in cultural workers. Despite a growing literature about – and in response to – the transformation of the University there have been few attempts to study academics as workers. This paper argues that there are a number of parallels between academic work and the much more well-documented experiences of work in the cultural and creative industries. The paper examines the increasing experience of precariousness among academics, the intensification and extensification of work, and the new modes of surveillance in the academy and their affective impacts. The aim of the article is to build on the critical lexicon of studies of cultural labour in order to think about academic work as labour and to generate new ways of thinking about power, privilege and exploitation. It argues for the need for a psychosocial perspective that can understand the new labouring subjectivities in academia.
ResearchGate has not been able to resolve any references for this publication.