ArticlePDF Available

Wpływ ćwiczeń rozciągających na mięśnie kulszowo-goleniowe = Effect of stretching exercises for the ischio-shin muscles

Authors:

Figures

No caption available
… 
No caption available
… 
Content may be subject to copyright.
223
Radzimińska Agnieszka, Leszczyszyn Sylwia, Garstka Wojciech, Bułatowicz Irena, Piekorz Zuzanna, Siedlaczek Marcin, Strojek Katarzyna,
Zukow Walery. Wpływ ćwiczeń rozciągających na mięśnie kulszowo-goleniowe = Effect of stretching exercises for the ischio-shin muscles.
Journal of Health Sciences. 2013;3(11):223-232.
The journa l has had 5 poin ts in Mini stry o f Sci ence a nd Hi gher E ducati on of Poland para metri c eval uation .
Part B it em 110 7. (17 .12.20 13).
© The Author (s) 2013;
Conflict of interest: None declared. Received: 15.10.2013. Revised: 24.12.2013. Accepted: 29.12.2013.
This article is published with open access at Licensee Open Journal Systems of Radom University in Radom, Poland
Open Access. This article is distributed under the terms of the Creative Commons Attribution Noncommercial License which permits any noncommercial use, distribution, and reproduction in any medium, provided the
original author(s) and source are credited. This is an open access article licensed under the terms of the Creative Commons Attribution Non Commercial License (http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0/) which permits
unrestricted, non commercial use, distribution and reproduction in any medium, provided the work is properly cited.
This is an open access article licensed under the terms of the Creative Commons Attribution Non Commercial License
(http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0/) which permits unrestricted, non commercial use, distribution and reproduction in any
medium, provided the work is properly cited.
Conflict of interest: None declared. Received: 15.10.2013. Revised: 14.11.2013. Accepted: 20.12.2013.
W związku z zapotrzebowaniem na szukanie odpowiedzi dotyczącej jakości w sporcie oraz podnoszeniu efektywności wyników
klubów sportowych Wydział Nauk Ekonomicznych i Zarządzania, Wydział Nauk Pedagogicznych, Uniwersyteckie Centrum Sportowe
Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, oraz Wydział Kultury Fizycznej, Zdrowia i Turystyki Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego stworzyły
projekt konferencji naukowej pt. Jakość w sporcie.
Bloki tematyczne: zarządzanie jakością w sporcie, sport jako forma autokreacji, oraz psychorehabilitacja i pomoc
psychopedagogiczna w sporcie, prawo sportowe.
Wpływ ćwiczeń rozciągających na mięśnie kulszowo-goleniowe
Effect of stretching exercises for the ischio-shin muscles
Agnieszka Radzimińska1, Sylwia Leszczyszyn2, Wojciech Garstka2, Irena Bułatowicz1,
Zuzanna Piekorz1, Marcin Siedlaczek1, Katarzyna Strojek1, Walery Żukow3
1Katedra i Zakład Kinezyterapii i Masażu Leczniczego UMK w Toruniu Collegium Medicum im. L. Rydygiera w Bydgoszczy
2Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Zakładzie Kinezyterapii i Masażu Leczniczego UMK w Toruniu, Collegium Medicum
im. L. Rydygiera w Bydgoszczy
3Instytut Kultury Fizycznej, Wydział Kultury Fizycznej, Zdrowia i Turystuki, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy
Słowa kluczowe: ćwiczenia rozciągające; mięśnie kulszowo-goleniowe.
Keywords: stretching exercises; ischio-shin muscles.
Streszczenie
Mięśnie kulszowo-goleniowe stanowią jedną z ważniejszych grup mięśniowych, które
wskutek długotrwałego obciążenia mogą ulegać wzmożonemu napięciu, skróceniu, bądź bolesnym
przykurczom, co może wywoływać dolegliwości bólowe kręgosłupa, głównie w odcinku
lędźwiowym.
W celu uniknięcia lub zmniejszenia istniejących przykurczów tychże mięśni stosuje się
ćwiczenia rozciągające.
Celem pracy było określenie skuteczności ćwiczeń rozciągających na zmniejszenie
przykurczy mięśni kulszowo-goleniowych poprzez analizę przeprowadzonych testów
funkcjonalnych.
W badaniu wzięły udział 62 osoby. Uczestnicy przed wykonywaniem serii ćwiczeń
rozciągających zostali poddani 6 pomiarom.
224
Na podstawie analizy przeprowadzonych badań po zastosowaniu serii ćwiczeń
rozciągających na mięśnie kulszowo-goleniowe sformułowano 5 wniosków:
1. Przykurcze mięśni kulszowo-goleniowych dotykają coraz młodszych grup wiekowych, nie
obciążonych chorobami.
2. Płeć męska wykazuje większą tendencję do tworzenia się przykurczy mięśniowych.
3. Ćwiczenia rozciągające poprzez zwiększanie elastyczności mięśni są skuteczną metodą w
walce z przykurczami mięśniowymi.
4. Intensywne treningi fizyczne powodują zwiększenie napięcia mięśni, przez co często dochodzi
do przykurczów mięśniowych. Dlatego też ważne jest wykonywanie stretchingu zarówno przed jak
i po wysiłku.
5. Zalecone ćwiczenia nie miały dużego wpływu na wyniki testu Patricka.
Abstract
Ischio-shin muscles constitute one of the major muscle groups, which due to permanent load
may be subject to enhanced voltage, reduced or painful contractures, which can cause back pain,
especially in the lumbar region.
In order to avoid or reduce existing contracture of these muscles are used stretching
exercises.
The aim of the study was to determine the effectiveness of stretching exercises to reduce
muscle contractures sciatic-tibial through the analysis carried out functional tests.
In the study participated 62 people. Participants from performing series of stretching
exercises were subjected to 6 measurements.
Based on the analysis conducted research on the use of series of stretching exercises for the
muscles of the sciatic-shin formulated five proposals:
1. Muscle contractures sciatic-tibial affecting younger and younger ages, not burdened diseases.
2. Male gender shows a greater tendency to formation of muscle contractures.
3. Stretching exercises by increasing flexibility of muscles are an effective method in the fight
against muscle contractures.
4. Intense physical training causes an increase in muscle tension, which often comes to muscle
contractures. It is therefore important to perform stretching both before and after exercise.
5. Recommended exercises did not greatly affect the Patrick test results.
Wstęp
Mięśnie kulszowo-goleniowe stanowią jedną z ważniejszych grup mięśniowych, które
wskutek długotrwałego obciążenia mogą ulegać wzmożonemu napięciu, skróceniu, bądź bolesnym
przykurczom, co może wywoływać dolegliwości bólowe kręgosłupa, głównie w odcinku
lędźwiowym [1,2]. Mięśnie te zwane są mięśniami dwustawowymi. Odpowiadają za zginanie stawu
kolanowego i prostowanie stawu biodrowego. Do mięśni grupy kulszowo - goleniowej należy
mięsień dwugłowy uda ( głowa długa oraz głowa krótka), m. półbłoniasty i m. półścięgnisty. W
mięśniach tych występuje przewaga włókien szybko kurczliwych. Mięśnie te mają swój przyczep
początkowy na guzie kulszowym, a końcowy na głowie kości strzałkowej i na kłykciu
przyśrodkowym kości piszczelowej. Przyczyny dolegliwości bólowych w obrębie tej grupy
225
mięśniowej mogą być wynikiem naderwania, zapalenia, zwapnienia mięśnia, a także występowania
w ich obrębie punktów spustowych, ucisków na nerw oraz innych urazów mechanicznych [3,4,5].
W celu uniknięcia lub zmniejszenia istniejących przykurczów tychże mięśni stosuje się
ćwiczenia rozciągające. Pełne rozciągnięcie mięśni grupy goleniowo-kulszowej następuje przy
jednoczesnym wyproście kończyny dolnej w stawie kolanowym i zgięciu w stawie biodrowym.
Ćwiczenia rozciągające zwane również stretchingiem mają na celu zapewnić prawidłową pracę
mięśni z zachowaniem ich odpowiedniej ugości, co wpływa korzystnie na zwiększenie zakresu
ruchomości ruch w pełnym zakresie. Rozciąganie umożliwia prawidłowy przepływ krwi przez
mięśnie, utrzymanie odpowiedniej elastyczności oraz szybszą regenerację mięśnia po wysiłku
fizycznym. Ćwiczenia te wykorzystywane są również u sportowców zarówno przed jak i po
treningu fizycznym. Wykonując ćwiczenia przed treningiem sportowiec może odpowiednio
przygotować mięśnie do wytężonego wysiłku, zaś po treningu pozwala zapobiegać niekorzystnym
skutkom treningu takim jak np. „zakwasy”. Podstawą bezpiecznego jak i skutecznego rozciągania
elementów łącznotkankowych, mięśni i struktur okołostawowych jest blokowanie odruchu mięśnia
na rozciąganie, czyli automatycznego odruchu o charakterze obronnym, który wywołany jest przez
rozciąganie włókien mięśniowych przez wrzecionka nerwowo-mięśniowe. Ciągłe wywoływanie
tego odruchu może powodować zarówno obkurczanie się tkanki łącznej jak i stopniowe
uszkadzanie włókienek mięśniowych. Podczas wykonywania ćwiczeń rozciągających należy więc
unikać niekorzystnego odruchu obronnego mięśnia. W literaturze spotkać można kilka odmian
stretchingu między innymi stretching dynamiczny, statyczny aktywny, statyczny pasywny,
izometryczny oraz kombinowany. Podczas wykonywania stretchingu dynamicznego wykorzystuje
się ruch czynny częściami ciała ze stopniowo wzrastającym zakresem ruchu oraz jego szybkością.
Przemieszczenie poszczególnych segmentów ciała do pozycji w której odczuwane będzie
rozciąganie i utrzymywanie takiej pozycji nazywane jest stretchingiem statycznym aktywnym.
Drugą odmianą stretchingu statycznego jest tzw. stretching pasywny, który polega na przyjęciu
pozycji rozluźniającej, w której jednocześnie możliwe jest rozciąganie mięśni za pomocą własnego
ciała lub sił zewnętrznych. Najefektywniejszą formą rozciągania jest stretching izometryczny, który
wykorzystuje skurcz izometryczny rozciąganych mięśni oraz pozycje rozluźniające. Mieszaną
formą rozciągania statycznego i dynamicznego jest stretching kombinowany, podczas którego
również można uzyskać satysfakcjonujące efekty [6,7]. Metodą służącą do oceny efektów ćwiczeń
rozciągających są testy funkcjonalne, które wykonuje się zarówno przed jak i po serii ćwiczeń.
Pomagają one określić aktualny stan fizyczny pacjenta, stopień występującej dysfunkcji, dobrać
odpowiedni rodzaj ćwiczeń oraz dokonać oceny postępów terapii. Testy funkcjonalne są niezwykle
cennym narzędziem pracy, które wykorzystywane są zarówno u osób chorych jak i zdrowych np.
sportowców[4,8,9].
226
Cel pracy
Celem pracy było określenie skuteczności ćwiczeń rozciągających na zmniejszenie przykurczy
mięśni kulszowo-goleniowych poprzez analizę przeprowadzonych testów funkcjonalnych.
Materiał i metodyka
Badanie odbyło się w Katedrze i Zakładzie Kinezyterapii i Masażu Leczniczego Collegium
Medicum UMK w Bydgoszczy. W badaniu wzięły udział 62 osoby, w tym 45 kobiet i 17 mężczyzn
w wieku 19- 23 lata. Uczestnicy przed wykonywaniem serii ćwiczeń rozciągających zostali poddani
6 badaniom, wykonano: pomiar zgięcia w stawie biodrowym przy prostym kolanie, pomiar zgięcia
w stawie biodrowym przy zgiętym kolanie, test Patricka, test palce podłoga, test gibkości, próbę
dotknięcia palców stopy nogi badanej w siadzie prostym przy drugiej nodze zgiętej stawie
biodrowym i kolanowym.
Po wykonaniu testów funkcjonalnych każdy z uczestników otrzymał instruktaż (zestaw
ćwiczeń), które wykonywał w domu raz dziennie przez okres miesiąca czasu. Zalecono 6 ćwiczeń,
które uczestnik wykonywał zarówno dla prawej jak i lewej kończyny dolnej stosując po 10
powtórzeń na każdą z nich. Poprawnie wykonane ćwiczenie było wówczas, gdy pacjent po
przyjęciu podanej pozycji odczuł rozciągnie mięśni tylnej części uda i utrzymał ją przez 20 sekund,
po czym rozluźnił mięśnie, a następnie wykonał kolejne powtórzenia [7]. Powyższe ćwiczenia były
przeplatane ćwiczeniami oddechowymi w liczbie maksymalnie 5 oddechów, w których pacjent
wykonał wdech nosem, wydech ustami oraz wydech był dwa razy dłuższy od wdechu.
Następnie po miesiącu czasu uczestnicy badania zostali ponownie poddani ocenie stanu
mięśni tylnej części uda za pomocą tych samych 6 testów.
Wyniki
W tabelach przedstawionych poniżej zostały umieszczone najwyższe i najniższe uzyskane wyniki
testów funkcjonalnych przez obie płcie zarówno przed jak i po wykonaniu serii ćwiczeń.
227
Tabela I. Wyniki testów mężczyzn przed ćwiczeniami.
Testy funkcjonalne
Najniższe
Najwyższe
L
P
L
P
Kąt zgięcia przy prostym kolanie
40
35
90
90
Kąt zgięcia przy zgiętym kolanie
105
105
120
125
Test palce podłoga
-16
20
Test Patricka
17
16
5
6
Test końca palca
-22
-15
15
16
Gibkość
15
37
Tabela II. Wyniki testów mężczyzn po ćwiczeniach.
Najniższe
Najwyższe
L
P
L
P
75
70
95
100
110
110
120
125
-11
24
12
13
4
5
-7
-3
26
24
17
42
228
Tabela III. Wyniki testów kobiet przed ćwiczeniami.
Najniższe
Najwyższe
L
P
L
P
60
50
90
90
100
100
120
120
-13
23
29
23
5
5
-15
-13
17
17
9
42
Tabela IV. Wyniki testów kobiet po ćwiczeniach.
Najniższe
Najwyższe
L
P
L
P
80
80
95
100
110
115
120
125
-7
27
19
16
3
4
-5
-2
32
26
13
47
Podczas pomiaru zakresu ruchomości w stawie biodrowym przy prostym kolanie
odnotowano, występował maksymalny zakres zgięcia przed ćwiczeniami u 5 osób (4 kobiety i 1
mężczyzna) w lewej nodze i u 2 osób (1 kobieta i 1 mężczyzna) w prawej nodze, natomiast przy
zgiętym kolanie u 10 osób (8 kobiet i 2 mężczyzn) w lewej nodze i u 5 kobiet w prawej nodze. U
większości osób wyniki uległy poprawie, a maksymalny zakres ruchomości po ćwiczeniach
uzyskało przy prostym kolanie 22 osoby (19 kobiet i 3 mężczyzn) w lewej nodze i 31 osób (26
kobiet i 5 mężczyzn) w prawej nodze, zaś przy zgiętym kolanie 39 osób (31 kobiet i 8 mężczyzn) w
lewej nodze oraz 43 osoby (33 kobiety i 10 mężczyzn) w prawej kończynie dolnej. U 31 osób ( 20
229
kobiet i 11 mężczyzn) w lewej kończynie dolnej i 24 osób (14 kobiet i 10 mężczyzn) w prawej
kończynie dolnej przy prostym kolanie zakres zgięcia w stawie biodrowym nie osiągnął zakresów
maksymalnych, czyli 90°. Średnia poprawa tego zakresu ruchomości dla obu płci wyniosła
odpowiednio dla lewej kończyny 10,56 i dla prawej 10,97. U 3 (2 kobiety i 1 mężczyzna) osób z 31
nie zaobserwowano zmian w lewej kończynie dolnej po ćwiczeniach. Wśród 43 osób były 2 osoby,
które podczas drugiego badania były po intensywnym treningu fizycznym, przez co wynik jednej z
kobiet nie uległ poprawie, zaś u jednego mężczyzny uległ pogorszeniu. Prawidłowy zakres
ruchomości stawu biodrowego przy zgiętym kolanie wynosi 120°, wśród badanych takiego wyniku
nie uzyskało dla lewej kończyny dolnej 13 osób (6 kobiet i 7 mężczyzn) i 9 osób (4 kobiety i 5
mężczyzn) dla prawej kończyny dolnej. 4 osobom (1 kobieta i 3 mężczyzn) z 13 dla lewej nogi i u 2
osób (1 kobieta i 1 mężczyzn) z 9 dla prawej nogi zakres ruchomości nie uległ zmianie. Wśród
tych 9 osób również znalazł się mężczyzna po treningu fizycznym, co przyczyniło się do
pogorszenia zakresu ruchomości. Średnia poprawa zakresu ruchomości przy zgiętym kolanie
wyniosła dla lewej kończyny 7,01 i 7,3 dla prawej kończyny dolnej. U 11 osób (7 kobiet i 4
mężczyzn) wystąpiła hipermobilność, czyli tzw. nadruchomość stawu biodrowego, w tym u dwóch
obustronna, zaś w przypadku pozostałych osób jednostronna w granicach 5- 10°.
W ocenie testu palce podłoga wartości wahały się od -12 do +27 cm u kobiet i od -11 do
+24 cm u mężczyzn. U wszystkich osób za wyjątkiem jednej kobiety po treningu fizycznym
zaobserwowano poprawę pomiaru testu. Średnia wartość poprawy u kobiet wyniosła 5,02 zaś u
mężczyzn 5,3.
Test Patricka wykonywany był zarówno dla nogi prawej jak i lewej, większe efekty
zaobserwowano u kobiet. Otrzymane wartości po ćwiczeniach u mężczyzn wahały się w kończynie
prawej od 5-13 cm i w lewej od 4-12 cm. U kobiet wyniki przedstawiały się następująco dla
kończyny prawej od 4-16 cm i lewej od 3-19 cm. U 6 osób (3 kobiety i 3 mężczyzn) po lewej
stronie nie zaobserwowano poprawy po serii ćwiczeń, zaś u jednej minimalne pogorszenie. Po
stronie prawej również u 3 osób był brak poprawy, zaś u dwóch pogorszenie wyników. Wśród
wymienionych osób, u których był brak poprawy bądź pogorszenie wyników testu znalazły się 2
osoby wcześniej już wspomniane po intensywnym wysiłku fizycznym. Średnia poprawy dla obu
płci po stronie lewej to 3,74 i po prawej 3,53.
W trakcie drugiego pomiaru odległości opuszków palców dłoni od palców stóp wyniki u
kobiet po lewej stronie wahały się od -5do +32 cm i po prawej od -2 do +26 cm, zaś u mężczyzn po
lewej stronie od -7 do +26 cm i po prawej od -3 do +24 cm. U większości uczestników parametry
uległy polepszeniu za wyjątkiem dwóch osób uczestniczących w intensywnym treningu, u kobiety
po obu stronach uległy pogorszeniu, u mężczyzny zaś po obu stronach bez zmian.
230
Test gibkości wykonywany po raz drugi średnio poprawił się o 3,73 cm. U kobiet wartości
wahały się od 13-47 cm, zaś u mężczyzn od 17-42 cm. Tak jak w powyższych testach 2 osoby po
treningu wykazały niższe wartości w stosunku do pozostałych uczestników. Kobieta po raz kolejny
pogorszyła swój wynik, u mężczyzny pozostał on bez zmian.
Na wykresie zostały przedstawione średnie z poszczególnych testów ogółem wszystkich
przebadanych oraz odrębnie dla płci męskiej i żeńskiej.
Wykres 1. Zestawienie średnich z testów funkcjonalnych.
Wykres nr 2 przedstawia średnie wszystkich badanych osób wraz z o odchyleniem standardowym
dla poszczególnych testów , dzięki czemu można zaobserwować wahania wyników.
Wykres 2. Zestawienie średniej z odchyleniem standardowym.
231
Dyskusja
Przykurcze mięśni kulszowo-goleniowych występują u osób w każdym wieku, także u
młodych i zdrowych. Wiąże się to z występowaniem dolegliwości bólowych kręgosłupa i
powstającymi zmianami przeciążeniowymi. W 2005 roku w bytomskim gimnazjum
przeprowadzono badanie dotyczące wpływu sportu na mięśnie kulszowo-goleniowe. Na podstawie
analizy badań stwierdzono, u osób uprawiających sport skrócenie mięśni kulszowo -
goleniowych było mniejsze, niż w grupie nieaktywnych fizycznie osób [10]. Taki wynik badań
może być spowodowany stosowaniem ćwiczeń rozciągających jako elementu rozgrzewki i
treningu.
W Lublinie zaś przeprowadzono badanie nad efektywnością stretchingu na mięśnie
kulszowo-goleniowe, gdzie wykorzystano do oceny efektów terapii test „dopełnienia kąta” , który
polegał na pomiarze urządzeniem elektronicznym kąta między osią pionową, a osią długą podudzia
przy zgiętym stawie biodrowym do 90°. W niniejszych badaniach dokonano także dwóch
pomiarów kątowych zgięcia w stawie biodrowym za pomocą goniometru - osobno dla prawej jak i
lewej kończyny dolnej. Jednakże ruch był wykonywany czynnie przez osobę badaną, a nie w
sposób bierny jak przy teście „dopełnienia kąta”. W związku z wykonaniem pomiaru za pomocą
urządzenia elektronicznego można uznać, iż był bardziej dokładny niżeli pomiar dokonany za
pomocą goniometru [11]. Mięśnie grupy kulszowo-goleniowej uważane za jeden z czynników
predysponujących do występowania przeciążeń, z którymi wiążą się dolegliwości bólowe
kręgosłupa w odcinku lędźwiowym [ 1,2]. Elementem każdego badania były testy funkcjonalne,
które miały na celu pomiar dotychczasowego stanu mięśni, a także oceny postępu przeprowadzonej
serii ćwiczeń. Testy te znajdują zastosowanie również w sporcie do oceny zdolności ruchowych
sportowców i oceny efektów jego pracy. [ 9,10 ] Przeprowadzone badania ukazały pozytywne
oddziaływanie ćwiczeń rozciągających na skrócone mięśnie kulszowo-goleniowe oraz testy, za
pomocą których można kontrolować stopień rozciągnięcia danej grupy mięśniowej.
Wnioski
Na podstawie analizy przeprowadzonych badań po zastosowaniu serii ćwiczeń rozciągających na
mięśnie kulszowo- goleniowe sformułowano następujące wnioski:
1. Przykurcze mięśni kulszowo-goleniowych dotykają coraz młodszych grup wiekowych, nie
obciążonych chorobami.
2. Płeć męska wykazuje większą tendencję do tworzenia się przykurczy mięśniowych.
232
3. Ćwiczenia rozciągające poprzez zwiększanie elastyczności mięśni skuteczną metodą w
walce z przykurczami mięśniowymi.
4. Intensywne treningi fizyczne powodują zwiększenie napięcia mięśni, przez co często
dochodzi do przykurczów mięśniowych. Dlatego też ważne jest wykonywanie stretchingu zarówno
przed jak i po wysiłku.
5. Zalecone ćwiczenia nie miały dużego wpływu na wyniki testu Patricka.
Bibliografia
1. Dziak A., Tayara S., Bóle krzyża, Kasper, Kraków, 1997.
2. Orchard J. W., Farhart P., Leopold C, Lumbar spine region pathology and hamstring and
calf injuries in athletes: is there a connection?, “British Journal of Sports Medicine”, 2004, 38, s.
502-504.
3. Kuszewski M., Saulicz E., Gnat R., Potencjalny paradoks: Sztywność mięśni- niezbędna czy
niepożądana?, „Fizjoterapia”, 2008, 1, s 92-98.
4. Saulicz E.: Badanie zaburzeń czynnościowych w obrębie kończyny dolnej i ich ocena. [w:]
Zembaty A.(red.) Kinezyterapia, Kasper. Kraków, 2002.
5. Wojtyczek Łukasz, Zaburzenia czynnościowe w układzie mięśniowym, „Przegląd
Medyczny Uniwersytetu Rzeszowskiego”, 2005, 1, s. 77-80.
6. Nowotny J. i wsp., Podstawy fizjoterapii cz. 2, Kasper, Kraków, 2004, s 223-228, 298-302.
7. Sӧlveborn Sven-Anders, Stretching: ćwiczenia rozciągające, wyd. Sport i Turystyka, 1989.
8. Buckup C., Testy kliniczne w badaniu, kości, stawów i mięśni ; PZWL, Warszawa, 2002.
9. Lemiesz G. i wsp., Zastosowanie testu funkcjonalnej oceny w praktyce, Praktyczna
Fizjoterapia & Rehabilitacja”, 2013, 39, s 4-11.
10. Kuszewski M., Saulicz E. i wsp., Czy uprawianie sportu może być czynnikiem
zmniejszającym ryzyko wystąpienia funkcjonalnych skróceń mięśni kulszowo goleniowych u
młodzieży? „Problemy Higieny i Epidemiologii”, 2008, 1, s.47-50.
11. Kuszewski M., Saulicz E. i wsp., Ocena efektywności stretchingu mięśni kulszowo
goleniowych w oparciu o tzw. test dopełnienia kąta, „Annales Universitatis Mariae Curie-
Skłodowska Lublin - Polonia, 2005, LX, Suppl, XVI, s.212-215.
ResearchGate has not been able to resolve any citations for this publication.
Article
Full-text available
STRESZCZENIE; Skrócenia mięśni są częstą przyczyną występowania ograniczeń ruchomości. Istnieje wiele metod zapobiegania im. Jedną z nich jest stretching mięśni, polegający na odpowiednim, fizjologicznym rozciąganiu skróconych mięśni. Praca ta miała ocenić skuteczność stretchingu mięśni kulszowo–goleniowych jako metody likwidowania skróceń tych mięśni. Badaniami objęto 19 zdrowych mężczyzn, u których wykryto skrócenie mięśni kulszowo goleniowych. Podzielono ich na dwie grupy: eksperymentalna, w której dwa razy w tygodniu (przez 4 tygodnie) stosowano stretching skróconych mięśni, oraz kontrolna, w której nie wykonywano żadnych zabiegów. Zaobserwowano znaczną poprawę w grupie w której stosowany był stretching. Różnice miedzy grupami po 8 zabiegach, badano testem ANOVA, który wykazał iż są one istotne statystycznie (p<0,002). SUMMARY; A muscle shortening constitutes one of the reasons for limitation of the methods was developed aiming to reduce the shortening. Therapeutic muscle stretching is one between them. The objective of the study was to define the effectiveness of hamstring muscles stretch-ing as the way to minimizing the muscle shortening. 19 healthy men with shortened ham-strings group were involved. They were divided into 2 groups. The experimental group was subjected to hamstrings stretching applied two times per week (by 4 weeks). The control group did not received any therapy. A significant improvement was registered in the experi-mental group. The difference after 8 sessions showed p level equal 0,002 in ANOVA test.
Article
Full-text available
This paper discusses the theory that subtle lumbosacral canal impingement of the L5 nerve root may be a relatively common occurrence in older footballers and may in fact be a common underlying basis for the age related predisposition towards hamstring and calf strains.
Testy kliniczne w badaniu, kości, stawów i mięśni
  • C Buckup
Buckup C., Testy kliniczne w badaniu, kości, stawów i mięśni ; PZWL, Warszawa, 2002.
Zastosowanie testu funkcjonalnej oceny w praktyce
  • G Lemiesz
Lemiesz G. i wsp., Zastosowanie testu funkcjonalnej oceny w praktyce, "Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja", 2013, 39, s 4-11.
Badanie zaburzeń czynnościowych w obrębie kończyny dolnej i ich ocena
  • E Saulicz
Saulicz E.: Badanie zaburzeń czynnościowych w obrębie kończyny dolnej i ich ocena. [w:]
Stretching: ćwiczenia rozciągające, wyd. Sport i Turystyka
  • Sӧlveborn Sven-Anders
Sӧlveborn Sven-Anders, Stretching: ćwiczenia rozciągające, wyd. Sport i Turystyka, 1989.
Sztywność mięśni-niezbędna czy niepożądana?, "Fizjoterapia
  • M Kuszewski
  • E Saulicz
  • R Gnat
  • Potencjalny Paradoks
Kuszewski M., Saulicz E., Gnat R., Potencjalny paradoks: Sztywność mięśni-niezbędna czy niepożądana?, "Fizjoterapia", 2008, 1, s 92-98.
Czy uprawianie sportu może być czynnikiem zmniejszającym ryzyko wystąpienia funkcjonalnych skróceń mięśni kulszowo goleniowych u młodzieży?
  • M Kuszewski
  • E Saulicz
Kuszewski M., Saulicz E. i wsp., Czy uprawianie sportu może być czynnikiem zmniejszającym ryzyko wystąpienia funkcjonalnych skróceń mięśni kulszowo goleniowych u młodzieży? "Problemy Higieny i Epidemiologii", 2008, 1, s.47-50.