ArticlePDF Available

Conventional Versus Alternative Agriculture: The Paradigmatic Roots of the Debate

Authors:

Abstract

Abstract Analysts have described conflict between the economically dominant industrial sector of society and the environmental movement as representing competition between two opposing worldviews or social paradigms. There appears to be a similar schism developing in agriculture. The conventional paradigm of large-scale, highly industrialized agriculture is being challenged by an increasingly vocal alternative agriculture movement which advocates major shifts toward a more “ecologically sustainable agriculture.” Some have suggested that alternative agriculture represents a fundamentally new paradigm for agriculture. This paper seeks to clarify and synthesize the core beliefs and values underlying these two approaches to agriculture into a “conventional agriculture paradigm” and an “alternative agriculture paradigm.” The writings of six major proponents of alternative agriculture are compared with those of six leading proponents of conventional agriculture to document the major components of the two agricultural paradigms. The two sets of writings reveal dramatically divergent perspectives on a wide range of agricultural issues. The competing paradigms can be synthesized into six major dimensions: 1) centralization vs. decentralization, 2) dependence vs. independence, 3) competition vs. community, 4) domination of nature vs. harmony with nature, 5) specialization vs. diversity, and 6) exploitation vs. restraint. The emerging controversy over “low-input, sustainable agriculture” (LISA) illustrates the paradigmatic gulf between alternative and conventional agriculture, as well as the pitfalls facing alternative agriculturalists as they attempt to replace conventional agriculture as the dominant paradigm.
... The sustainable agriculture (SA) paradigm promoted by the alternative agriculture movement that reached climax in the 1980s in the US partly contributed to the origin of the Sustainable Agriculture Research and Extension Education (SARE) programs initiated by the US Department of Agriculture (Beus & Dunlap, 1990;Constance, 2010). The SA paradigm challenged the dominant conventional agriculture (CA) paradigm and advocated for the reform of agriculture to embrace SA practices (Beus & Dunlap, 1990: Constance, 2010Madden, 1998). ...
... The sustainable agriculture (SA) paradigm promoted by the alternative agriculture movement that reached climax in the 1980s in the US partly contributed to the origin of the Sustainable Agriculture Research and Extension Education (SARE) programs initiated by the US Department of Agriculture (Beus & Dunlap, 1990;Constance, 2010). The SA paradigm challenged the dominant conventional agriculture (CA) paradigm and advocated for the reform of agriculture to embrace SA practices (Beus & Dunlap, 1990: Constance, 2010Madden, 1998). The agriculture paradigm an individual endorses reflects his/her values about agriculture and can affect his/her cognition, behavior, and actions about SA or CA practice (Beus & Dunlap, 1990;Janker, Mann, & Rist, 2018;Wynne, 2002cited in Velten, Leventon, Jager, & Newig, 2015. ...
... The SA paradigm challenged the dominant conventional agriculture (CA) paradigm and advocated for the reform of agriculture to embrace SA practices (Beus & Dunlap, 1990: Constance, 2010Madden, 1998). The agriculture paradigm an individual endorses reflects his/her values about agriculture and can affect his/her cognition, behavior, and actions about SA or CA practice (Beus & Dunlap, 1990;Janker, Mann, & Rist, 2018;Wynne, 2002cited in Velten, Leventon, Jager, & Newig, 2015. The SARE had a goal to include SA in land-grant research, extension, and education programs (Madden, 1998). ...
Article
Full-text available
The purpose of the study was to determine agriculture teacher differences in beliefs and perceptions about sustainable agriculture (SA) and the associations of these with the teaching of SA in the 12 states of the Midwest US. A descriptive design using self-administered structured questionnaires with Likert measurements was adopted. A stratified random sample of 844 teachers were self-administered the questionnaires. Data were analyzed by ANOVA by comparing means and conducting post-hoc tests. Teachers who agreed and those who disagreed about SA beliefs had no statistically significant difference in their mean ratings of beliefs about SA. Those who were neutral and those who disagreed about SA beliefs had similar mean ratings. Teachers who agreed with SA beliefs and those who were neutral about SA beliefs had a statistically significant difference in their mean ratings of SA beliefs. All three of those groups taught SA topics to a moderate extent. This was not the case for teachers who differed about their perceptions of SA topics/practices. Therefore, teacher differences in beliefs about SA may or may not influence the teaching of SA topics. Teacher perceptions of selected SA practices only influenced the extent to which teachers taught SA. SA goals can be achieved via teaching to influence teacher knowledge, affect, cognition, behavior, and actions towards SA. Teacher professional development needs can be identified from their differences in perceptions about SA practices. An education approach promoting the building of bridges among different perspectives about SA and systems teaching-learning can help to achieve SA goals.
... Inną, bardziej rygorystyczną względem rolnictwa industrialnego, koncepcją mającą na celu między innymi dbałość o kulturę gleby jest idea rolnictwa ekologicznego, które rezygnuje ze stosowania sztucznych nawozów mineralnych, pestycydów, regulatorów wzrostu i syntetycznych dodatków do pasz 69 . Natomiast Beus i Dunlap (1990) wyróżnili obok rolnictwa konwencjonalnego paradygmat rolnictwa alternatywnego, posiadającego pewne cechy zrównoważonego rolnictwa rodzinnego 70 . ...
... więcej roślin uprawianych w polikulturach, stosowanie płodozmianu, systemy produkcji dopasowane do lokalnej specyfiki), umiar (np. internalizacja kosztów zewnętrznych, oparta na surowcach odnawialnych) Beus i Dunlap (1990 . Należy pamiętać również o nadmiernej konsumpcji zasobów wodnych, które w coraz większym stopniu stają się dobrem rzadkim 71 . ...
... Względnie szybko na ten brak odpowiedziała teoria ekonomii poprzez rozwój ekonomii instytucjonalnej (w ujęciu klasycznym, Veblenowskim), jak i nowej ekonomii instytucjonalnej (której przedstawicielami są D. North, O. Williamson). Włączenie tego nurtu ekonomii do rozważań nad kwestią agrarną powoduje, że badania układów złożonych nabierają interdyscyplinarnego charakteru, a analizy ekonomiczne wzbogacają się o kolejne narzędzia(Wilkin 2007).42 Dodać należy, że na pytanie: czy zawdzięczamy w gospodarce cokolwiek małym, nierentownym gospodarstwom rolnym, odpowiedzi mogą być skrajnie różnie. ...
Book
Full-text available
Ostatnie stulecie to okres niebywałego postępu cywilizacyjnego ludzkości, a jednocześnie ewidentny gwałt na Naturze. Przez ludzką chciwość, egoizm, pogoń za zyskiem „łamane” są podstawowe i kluczowe dla egzystencji równowagi – ekonomiczna, społeczna i nade wszystko środowiskowa. Natura nie nadąża za dynamiką postępu względem czynnika pracy i kapitału. Etapowo więc i kumulacyjnie spowalnia ten „rozwój” i daje o sobie znać, przynosząc klęski żywiołowe, zmiany klimatyczne, masowe choroby zwierząt hodowlanych, często także przenoszone na ludzi i inne niepożądane z punktu gospodarczego czy społecznego zjawiska. Można uznać, że Natura stawia w ten sposób veto, domagając się harmonijnego rozwoju wespół z ładem ekonomiczno-społecznym. Jednak w rzeczywistości nie jest to łatwe, a jak pokazuje praktyka – samo z siebie – nieosiągalne. Problematyczne jest bowiem pogodzenie efektywności mikroekonomicznej, nastawionej przede wszystkim na zaspokojenie rządz jednostki z racjonalnością makroekonomiczną, gdzie ważniejsze są interesy ogólnospołeczne, narodowe. Podobnie, nie idzie w parze sprawiedliwość społeczna, kiedy w centrum uwagi jest człowiek, ze sprawnością ekonomiczną, gdzie kluczowe są wyniki gospodarcze. Równie trudno pogodzić zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego i dochodów producentów żywności z zachowaniem środowiska naturalnego. Zauważyć też należy, że ograniczenia płynące ze strony środowiska wymuszają przywracanie naruszonych równowag, by możliwe było dalsze gospodarowanie, czy egzystowanie. Najczęściej odbywa się to poprzez system szeroko pojętych instytucji – interwencjonizm państwowy, polityki sektorowe, zmiany mentalności społeczeństw czy inne. Rzecz jasna, pociąga to za sobą określone, coraz wyższe koszty publiczne. A skoro tak, to oczywiste jest, że kwestia dobrostanu środowiska, jest niezbywalną częścią rozwoju cywilizacyjnego ludzkości. Tym samym problem zachowania i ochrony Natury jest w interesie nas wszystkich i winien być ujęty w rachunku wszelkich przedsięwzięć gospodarczych i społecznych. W przeciwnym wypadku Matka Ziemia sama upomni się o siebie, wymuszając dążenie do zrównoważenia, ale będzie to bardziej kosztowne, aniżeli przywracanie i naprawianie wcześniej naruszonych równowag. Celem głównym pracy jest identyfikacja sił napędzających ewolucję kwestii agrarnej, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na ten proces środowiskowych dóbr publicznych. Zauważyć należy, że większość gruntów w Europie jest zarządzana przede wszystkim przez rolników i leśników. Tym samym dostarczają oni prócz oczywistych pożytków płynących z ich działalności gospodarczej (m.in. żywność i drewno), także szeroki wachlarz dóbr publicznych, szczególnie – środowiskowych dóbr publicznych. Niemniej, przez fakt, iż w zakresie tego rodzaju dóbr póki co nie działa mechanizm rynkowy, nie są one dostarczane w takim zakresie, w jakim oczekiwałoby tego społeczeństwo, co przy okazji można uznać za klasyczny przypadek zawodności rynku. Jednocześnie świadomość społeczna, zwłaszcza w krajach wyżej rozwiniętych, jest coraz większa w zakresie utraty bioróżnorodności, degradacji krajobrazu, zanieczyszczenia wody i atmosfery. Zatem podatnik europejski jest gotowy zaakceptować sytuację, kiedy część jego obciążeń fiskalnych jest transferowana „zarządcom” Natury (np. rolnikom), by byli oni skłonni zapewniać niewystarczające dobra środowiskowe, czy też powstrzymać się od działalności, która szkodzi środowisku naturalnemu. Z drugiej jednak strony, przed rolnikiem stawia się coraz więcej, często sprzecznych wymagań – to od niego przede wszystkim zależy bezpieczeństwo żywnościowe (pod względem dostępności fizycznej, ekonomicznej żywności, jak i jej jakości), ma on prowadzić swoją produkcję z poszanowaniem, gleb, wód, atmosfery i bioróżnorodności, a jednocześnie działalność ta winna być dochodowa (by godnie mogła żyć jego rodzina, a gospodarstwo było w stanie prowadzić produkcję rozszerzoną). W tych warunkach wydaje się racjonalne zwiększanie efektywności środowiskowej gospodarstw rolnych, gdzie z jednej strony dba się o opłatę za zaangażowanie własnych czynników wytwórczych do działalności operacyjnej gospodarstwa rolnego oraz opłatę za ryzyko podejmowane przez prowadzącego gospodarstwo rolne, czyli de facto dochód, a z drugiej monitoruje nakłady stanowiące czynniki tworzące presję środowiskową w działalności rolniczej, tak, by relacja ta mogła być maksymalizowana (pozostała najwyższa). Tym samym można uznać, że takie podejście tworzy przesłankę teoretyczną służącą rozwiązywaniu kwestii agrarnej, rozumianej ogólnie przez pryzmat problemów, jakie rodzi sektor rolny w swoim otoczeniu, a które to są odczuwane na różnych poziomach przez całą gospodarkę, społeczeństwo i środowisko naturalne. Dodać należy, że łagodzeniu, czy rozwiązywaniu kwestii agrarnej sprzyja identyfikacja zarówno jej przejawów (tych nieprzemijających oraz coraz to nowych), jak i sił, poprzez które następuje jej ewolucja. Kluczowe wydają się w tym procesie struktury instytucjonalne, zwłaszcza właściwe ukierunkowana i zaadresowana polityka rolna i środowiskowa, która to powinna stworzyć odpowiednie warunki i motywować „zarządców” Natury, by byli skłonni zaopatrywać społeczeństwo w środowiskowe dobra publiczne. Tym samym dostarczanie gros środowiskowych dóbr publicznych, pożądanych społecznie, a „niewycenialnych” przez rynek, zyska silną legitymację do subsydiowania dochodów rolniczych. Działania te naturalnie winien wspierać mechanizm rynkowy, który zwaloryzuje niektóre z nich (np. żywność ekologiczną, agroturystykę) i pozwoli uzyskać przez wyższe ceny tych dóbr wyższe dochody rolnicze. W ten sposób uczynić można kolejny krok w kierunku łagodzenia czy rozwiązywania kwestii agrarnej – z jednej strony zwiększyć podaż środowiskowych dóbr publicznych, a tym samym dbałość o Naturę, a z drugiej zapewnić trwałość dochodowej produkcji rolnej. Niebagatelną również rolę odgrywają tu zarówno procesy integracji europejskiej (wraz z implementacją polityk wspólnotowych), a także generowanie i transfer wiedzy do rolnictwa i na obszary wiejskie z ich otoczenia. Osiągnięcie celu głównego zostanie wsparte w pracy realizacją celów szczegółowych, dotyczących m.in.: • identyfikacji kwestii agrarnej i wiejskiej oraz ich wzajemnych relacji, co nastąpi przez przegląd teoretyczny wskazanych zagadnień oraz odpowiedź na pytanie, na ile – wobec kwestii agrarnej – substytucyjna, a na ile komplementarna staje się kwestia wiejska; • określenia mechanizmu zmian industrialnego paradygmatu rozwoju rolnictwa i wsi na zrównoważony, poprzez wskazanie przesłanek ekonomicznych, społecznych oraz środowiskowych, które wymuszają zmianę ścieżki rozwoju wsi i rolnictwa; • wskazania na instytucjonalne determinanty interwencji państwa w rolnictwie, których podstawą są zawodności rynku, wyraźnie obecne w sektorze rolnym i przejawiające się głównie niemożliwością optymalizacji alokacji czynników produkcji; • określenia obszarów interwencji w sektorze rolnym, a tym samym odpowiedzi na pytanie, na ile interwencja ta konieczna jest, by łagodzić kwestię agrarną w zakresie wsparcia dochodów rolniczych, zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego, dbałości o środowisko naturalne, czy utrzymania żywotności obszarów wiejskich; • wskazania na rolę dochodów rolnych (będących determinantą kwestii agrarnej), które to samoistnie pogarszają się na skutek specyficznych uwarunkowań gospodarowania w sektorze rolnym i innych czynników, co nie sprzyja równowadze ekonomiczno-społecznej, wyrażając się przez relatywnie gorsze (niesprawiedliwe społecznie) warunki egzystencji rodzin chłopskich oraz nadmierne dysproporcje dochodów rolniczych wobec ich pozarolniczego otoczenia; • identyfikacji podstaw ewaluacji środowiskowych dóbr publicznych, odnoszących się do wyceny warunkowej i rynkowej, a także propozycji alternatywnego podejścia związanego z rentą konsumenta i producenta; • kwantyfikacji jakości środowiskowych dóbr publicznych, poprzez określenie wskaźników jakości powietrza, gleb i wód gruntowych oraz różnorodności biologicznej oraz syntetycznego wskaźnika jakości środowiska na poziomie lokalnym (tu powiatowym); • wyznaczenia efektywności finansowania środowiskowych dóbr publicznych: ekoefektywności, ekowydajności i efektywności ekologicznej, poprzez ocenę wpływu szerokiego zakresu krajowych i ponadnarodowych wydatków na osiąganie celów środowiskowych, zarówno w stosunku do gospodarstw rolnych, jak i obszarów wiejskich na poziomie lokalnym; • odpowiedzi na pytanie o związki kwestii agrarnej, rozumianej przez pryzmat problemu dochodów rolniczych ze środowiskowymi dobrami publicznymi dla przeciętnego gospodarstwa rolnego w powiatach oraz oceny wpływu otoczenia instytucjonalnego na ekoefektywność gospodarstw rolnych, będącą odzwierciedleniem tej relacji. Główna hipoteza pracy brzmi: Kwestia agrarna rozumiana współcześnie rozszerza pole recepcji odnośnie obszarów wiejskich i środowiskowych dóbr publicznych. Kluczowy dylemat, jaki przyświecał powstaniu tejże pracy można sprowadzić do pytania, czy kwestia wiejska związana z rachunkiem środowiskowych dóbr publicznych jest substytucyjna czy komplementarna wobec kwestii agrarnej? Intuicyjnie można powiedzieć, że komplementarna, bo rozszerza kwestię agrarną a nie ją zastępuje. Postęp cywilizacyjny wymusza to rozszerzenie, ale pamiętać należy, że wyjściowo problem ma swoje źródło w czynniku ziemi. Środowiskowe dobra publiczne wiążą się z niezapłaconym kosztem używania środowiska, które de facto ponosi całe społeczeństwo, dlatego konieczny jest rachunek uwzględniający obciążenie środowiska, bądź zaniechanie tego, a to zmienia poziom i strukturę dochodów rolniczych. Jednakże ta „intuicja” wymaga dowodu naukowego. Wsparciem tego dowodzenia ma być weryfikacja hipotez pomocniczych, tj.: • występują współcześnie przesłanki zmiany paradygmatu rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich z industrialnego na zrównoważony; • wyższej ekoefektywności gospodarstw rolnych sprzyja niższy dysparytet dochodów rolniczych, co oznacza, że zwiększanie poziomu ekoefektywności jest przesłanką rozwiązywania kwestii agrarnej. Dodać należy, że monografia stanowi spójną całość rozważań odnoszących się do postawionego przez Autorkę problemu, gdyż realizowane w poszczególnych częściach pracy cele szczegółowe służą realizacji celu głównego, a to wszystko weryfikacji postawionych hipotez, niemniej niektóre elementy badań były fragmentarycznie publikowane (wskazano właściwe powołania), co nie zmienia faktu, że „suma części nie jest całością”. Badania nad kwestią agrarną i środowiskowymi dobrami publicznymi oraz ich związkami to przede wszystkim ukazanie: dynamik i struktur dochodów rolniczych, jakości środowiska poprzez wskaźniki syntetyczne stanu wód, gleb, powietrza czy bioróżnorodności oraz związków pomiędzy zamożnością powiatów a ochroną środowiska, czy dochodami rolniczymi a elementami presji na środowisko i determinantami tych zależności. Zakres przestrzenny analiz kwestii agrarnej, a w szczególności dochodów, obejmuje kraje UE (w tym z podziałem na klasy wielkości ekonomicznej gospodarstw rolnych SO – standard output), ale sięga także do przykładów globalnych. Natomiast analizy dotyczące środowiskowych dóbr publicznych są bardziej szczegółowe i koncentrują się na obszarze powiatów Polski (314), z wyłączeniem miast na prawach powiatu, by obserwacje można było odnieść do obszarów wiejskich. Szeregi czasowe są zróżnicowane – dla analiz odnoszących się do gospodarstw rolnych UE zamykają się w okresie od największego rozszerzenia i wprowadzenia w życie ważnej reformy dla sektora rolnego – reformy luksemburskiej, czyli 2004 r., do 2017 r., do którego to roku dostępne były dane pochodzące z systemu FADN (Food Accountancy Data Network). Natomiast dla analiz środowiskowych na poziomie powiatów Polski zamykają się w niemal 20-letnim okresie, tj. 1999-2017. Metody stosowane w pracy to przede wszystkim: • analiza dynamiki i struktury; • analiza CRITIC-TOPSIS pozwalająca na wyznaczenie wag dla zmiennych zastosowanych w mierniku syntetycznym i wyznaczenie tego miernika; • nieparametryczna metoda DEA (Data Envelopment Analysis), dzięki której wskazano benchmark – najlepsze gospodarstwa rolne bądź powiaty; • metoda SV (Sustainable Value) poprzez którą możliwe było wyznaczenie wpływu czynników obciążających środowisko na tworzenie wartości w wymiarze pieniężnym; • analiza regresji efektywności środowiskowej wyznaczanej metodą DEA (model VRS) oraz czynników ją determinujących. Niektóre opisy metodologiczne zostały umieszczone w Aneksie, by ułatwić Czytelnikowi percepcję głównych rozważań. Układ treści został podzielony na dwie komplementarne wobec siebie części. Pierwsza dotyczy ewolucji kwestii agrarnej w zmieniającym się paradygmacie rozwoju wsi i rolnictwa. Wskazano tu z jednej strony na nieprzemijalność problemów, jakie rodzi sektor rolny w gospodarce, a które są odczuwane na różnych poziomach przez całą gospodarkę, społeczeństwo i środowisko naturalne, z drugiej zaś na ewolucję postrzegania i przejawiania się kwestii agrarnej, której zakres oddziaływania się zmienia i rozszerza na obszary wiejskie. Następnie podjęto próbę wskazania przesłanek, które determinują konieczność zmiany paradygmatu rozwoju wsi i rolnictwa, przez pryzmat uwarunkowań ekonomicznych, społecznych i środowiskowych, co jednoznacznie wpisuje się we współczesne rozważania nad kwestią agrarną. Kolejno została pokazana waga struktur instytucjonalnych, których wpływ na przywracanie naruszonych ładów bądź też utrzymanie już osiągniętych jest przemożny. Dokonano tu także egzemplifikacji obszarów interwencji w sektorze rolnym, w aspekcie ładu ekonomicznego, sprowadzonego do wspierania dochodów rolniczych, społecznego, odnoszącego się do zapewniania bezpieczeństwa żywnościowego i utrzymywania żywotności obszarów wiejskich oraz środowiskowego, polegającego na dbałości o środowisko naturalne. Końcowym elementem rozważań tej części pracy stały się dochody rolnicze, będące wyznacznikiem zrównoważenia społeczno-ekonomicznego i jednym z kluczowych zagadnień kwestii agrarnej. Zostały one zaprezentowane w układzie krajów UE, od momentu największego jej rozszerzenia do ostatnich osiągalnych danych w momencie badania, tj. w okresie 2004-2017, z uwzględnieniem zarówno zróżnicowania dochodów rolniczych między krajami UE, wagi dopłat w dochodzie, parytetu dochodów rolniczych do pozarolniczych oraz zróżnicowania wielkości dochodów ze względu na skalę gospodarowania. Druga część pracy koncentruje się na środowiskowych dobrach publicznych, będących ważnym elementem równoważenia środowiskowego, a w zamyśle badawczym Autorki pracy – których generowanie i dostarczanie, obok tradycyjnych produktów działalności rolniczej, może przyczynić się do zwiększenia ładu ekonomicznego przez wyższe dochody wzmacniane instytucjonalnie. Idzie o to, że przez mechanizm ich subsydiowania, legitymizowany przez obywateli, ale także częściowo przez mechanizm rynkowy, który niektóre z tych dóbr potrafi pośrednio wycenić, łagodzona jest kwestia agrarna. Działania takie wzmacniają także ład środowiskowy. Tytułem wstępu zaprezentowane zostały rozważania teoretyczne związane z identyfikacją i sposobami wyceny środowiskowych dóbr publicznych oraz propozycja alternatywnego, prócz wycen warunkowych i rynkowych, podejścia do problemu, bazującego na możliwej do osiągnięcia przez producenta rolnego lub konsumenta rencie (nadwyżce). Następnie zidentyfikowano zróżnicowanie jakości środowiskowych dóbr publicznych na obszarach wiejskich w ujęciu lokalnym (na poziomie powiatowym) posługując się miernikami jakości powietrza, gleb, wody oraz bioróżnorodności. Jednocześnie określono determinanty zasobności regionów w środowiskowe dobra publiczne. To ważne z punktu widzenia badań rozpoznanie daje podstawy pozwalające wskazać regiony naturalnie bogate w środowiskowe dobra publiczne, gdzie „zarządcy” Natury mogą czerpać korzyści ekonomiczne z ich występowania, zachęcani jednocześnie przez właściwie adresowaną politykę i jej narzędzia (np. wspólną politykę rolną) do zaniechania tych sposobów gospodarowania, które mogłyby nie służyć zachowaniu i trwałości walorów naturalnego środowiska. Z drugiej strony, w regionach, gdzie antropogeniczna działalność degraduje środowisko, konieczne są radykalne kroki w ramach szerszego spektrum instytucjonalnego, mające na celu przywrócenie zburzonego ładu środowiskowego, który w konsekwencji „odbija się” negatywnie na równowadze ekonomicznej i społecznej. Zagadnieniom tym poświęcony jest kolejny rozdział pracy odnoszący się do finansowania środowiskowych dóbr publicznych w Polsce, w którym przedstawiono system finansowania ochrony środowiska i gospodarki wodnej, wydatki ze środków krajowych na ten cel, płatności w ramach polityki szczegółowej, tj. wspólnej polityki rolnej (WPR), a także efekty rzeczowe inwestycji środowiskowych. Taka prezentacja pozwoliła na ocenę efektywności finansowania ochrony środowiska w Polsce przez pryzmat zarówno ekoefektywności i ekowydajności gospodarstw rolnych a także efektywności środowiskowej obszarów wiejskich. Podsumowaniem całości rozważań jest odpowiedź na kluczowe pytanie rozprawy – czy i jak środowiskowe dobra publiczne zmieniają rozumienie kwestii agrarnej? Podejmując próbę odpowiedzi opracowano wskaźnik ekoefektywności przeciętnego gospodarstwa rolnego w powiecie, będący relacją uzyskanego dochodu z rodzinnego gospodarstw rolnego do nakładów stanowiących czynniki presji środowiskowej w tym gospodarstwie. Przypuszcza się, że w powiatach, gdzie zlokalizowane są środowiskowe dobra publiczne wskaźnik ekoefektywności gospodarstw rolnych będzie wysoki, co będzie oznaczało, że występowanie tych dóbr publicznych zmienia kwestię agrarną. Następnie, oszacowano wpływ otoczenia instytucjonalnego, związanego m.in. z rozwojem gospodarczym powiatów, mentalnością jego mieszkańców, odzwierciedloną w preferencjach politycznych, jakością i przydatnością gleb, stosunkami wodnymi gleb, rzeźbą terenu oraz agroklimatem, szeregiem dopłat wypłacanych gospodarstwom z tytułu interwencji poprzez WPR, czy infrastrukturą wodociągową i kanalizacyjną na ekoefektywność gospodarstw rolnych, spodziewając się, że mają one pozytywny wpływ na ekoefektywność gospodarstw rolnych, a tym samym oddziałują pozytywnie na kwestię agrarną, łagodząc jej przejawy. Na koniec sprawdzono, czy w powiatach, gdzie gospodarstwa rolne cechuje wyższa ekoefektywność, dysparytet dochodów rolniczych do pozarolniczych jest niższy, co może być kolejną przesłanką do tezy, iż występowanie/generowanie i dostarczanie środowiskowych dóbr publicznych łagodzi kwestię agrarną.
... Looking to the agricultural sector, this accounts for how CARDI and CEDAC, which are ideologically opposed, can simultaneously receive official sanction from, and promotion by, the Council of Ministers and the MAFF. Practically speaking, both organizations inhabit different socio-technical regimes and have other paradigmatic differences in their methods and outlook (Beus and Dunlap 1990). CARDI is an outgrowth of a project implemented by the IRRI, the institute that developed many of the varieties responsible for the Green Revolution in rice. ...
... However, due to paradigmatic differences in their respective development models (as elaborated in Beus and Dunlap 1990), it is only a matter of time before the discourses underlying both of these organizations come into open conflict. CARDI and its international supporters, for example, would likely prefer commanding or centralized government intervention in the distribution of its technological package in ways that bypass local populist conservativism. ...
... The principles and practices of organic farming reject many prevalent industrial or conventional farming practices and many are at odds with what is often termed the conventional agriculture paradigm (see Beus and Dunlap 1990). Activities of organic agriculture practitioners may challenge existing rural community values and social norms, so organic farmers may also face negative social pressures in the adoption process (Blobaum 1983;Cranfield, Henson, and Holliday 2010;Duram 1999Duram , 2000Lockeretz 1997). ...
... As consequências do processo de modernização da agricultura são ambivalentes, com defensores que enfatizam os ganhos e benefícios da agora agricultura "convencional" de um lado, e críticos e detratores que condenam as práticas industriais de produção agrícola e as políticas de suporte à modernização e advogam uma transição a formas alternativas ou ecológicas de agricultura de outro (BEUS; DUNLAP, 1990). A mecanização, o melhoramento genético e a quimificação permitiram aumentar a rendimento da terra e do trabalho e, com o aumento da escala de produção para inúmeros produtos, grãos em particular, diminuir os custos dos alimentos em relação aos salários dos trabalhadores não-agrícolas. ...
Thesis
Full-text available
The issue of the transition of agricultural systems to states of strong multifunctionality has been addressed. The concept of multifunctionality has been used to situate and analyze agriculture in the context of broader social changes towards sustainability, highlighting and valuing functions of agriculture beyond primary production (and the productivist logic), and recognizing it as an activity promoting sustainable development. According to the normative view of multifunctionality (MF), the transition trajectories of rural establishments can be conceptualized as multifunctional trajectories within a spectrum bounded by productivist and non-productivist action and thinking, ranging between weak, moderate, and strong MF. Strong MF is characterized by well-developed social, economic, cultural, moral, and environmental capitals, and can be realized through diversified, agroecological, and localized systems. Given this, the main question of the project is: how can rural establishments transition to states of strong multifunctionality that simultaneously promote adequate livelihoods, food sovereignty, and natural resource conservation? Objective: To explore the inter-relationships between human, socio-economic and agro-environmental factors and the quality of multifunctionality of agroecosystems. Methodology: This work is a mixed-methods research in the form of a case study. An a priori conceptual model was developed based on the following concepts: multifunctionality of agriculture; livelihoods approach; agroecology. Based on this model, the phenomenon of multifunctionality of agriculture, and its expression in the context of the municipality of Iperó/SP will be investigated. From a socio-ecological perspective, socio-economic, human and agro-environmental factors of the landscape/territory will be analyzed, to infer about their inter-relationships and their influences on the level of landscape multifunctionality. Data collection will be through participant observation and interviews with farming families, heads of non-family establishments and other local actors relevant to the study (rural extension technicians, representatives of institutions that support agriculture and rural development, managers and public agency officials). Conclusion: this study contributed to the development of an integrative conceptual model that highlighted the factors that influence the performance of multifunctionality. The expression of multifunctionality in a family agroecosystem is a complex process, influenced by several internal and contextual factors and mechanisms.
... Agricultural systems that include the use of synthetic chemical fertilizers, fungicides, herbicides, and other continuous inserts, or monoculture cultivation are referred to as conventional farming [14]. Criteria mentioned above state that traditional agriculture utilizes a lot of fertilizer to achieve the desired production. ...
Article
Full-text available
The key to agricultural sustainability is to carry out all farming activities in a sustainable manner. It is required for environmental assets such as animal varieties, greenery cover, soil, water, and energy sources such as solar, wave, and geothermal, are all to be conserved and enhanced. The essentials for the healthy, long-term operation of the economy are energy sources, climate, and ecological services agriculture. Furthermore, the widespread uses of herbicides, synthetic dressings on lands, and polluted water for irrigation have impacted agriculture. However, ensuring the food security of the growing population is a need. To address these difficulties, more creative solutions are required right away. In this sense, nanotechnology has aided the agro-technological revolution, which has the potential to change the robust agricultural system while ensuring food security shortly. Advanced nanotechnology is being used to increase sustainable crop yield while reducing the negative environmental effects of chemical fertilization. Nanotechnology improves agricultural production by boosting input efficiency while lowering losses due to the nanoparticles' larger specific surface area. The agrochemicals are carried by nanoparticles for increased crop protection through controlled distribution. The current paper provides an overview of recent advances in nanotechnology-based nanofertilizers, which have changed the agriculture industry. Furthermore, future perspectives on nanomaterial use in agriculture, their deliverables, limitations, and impacts of nano-agricultural threats are highlighted. As a result, this review states the recent initiatives and formulations of smart fertilizers, as well as the use of nanofertilizers in agriculture, which may aid in the development of solutions to existing and future chemical fertilization issues while achieving agricultural sustainability.
... In response to the apparent dichotomy between sustaining our growing human population through agricultural production and maintaining the ecosystem functions that humanity and production rely upon, conventional agriculture has, since the 1970s and 80s, been barraged by alternative methods of production [27]. Conservation agriculture, agroecology, precision agriculture, permaculture, organic agriculture, and biodynamic agriculture are a few examples. ...
Article
Full-text available
Recent reviews have identified major themes within regenerative agriculture—soil health, biodiversity, and socioeconomic disparities—but have so far been unable to clarify a definition based on practice and/or outcomes. In recent years, the concept has seen a rapid increase in farming, popular, and corporate interest, the scope of which now sees regenerative agriculture best viewed as a movement. To define and guide further practical and academic work in this respect, the authors have returned to the literature to explore the movement’s origins, intentions, and potential through three phases of work: early academic, current popular, and current academic. A consistent intention from early to current supporters sees the regeneration, or rebuilding, of agricultural resources, soil, water, biota, human, and energy as necessary to achieve a sustainable agriculture. This intention aligns well with international impetus to improve ecosystem function. The yet to be confirmed definition, an intention for iterative design, and emerging consumer and ecosystem service markets present several potential avenues to deliver these intentions. To assist, the authors propose the Farmscape Function framework, to monitor the impact of change in our agricultural resources over time, and a mechanism to support further data-based innovation. These tools and the movement’s intentions position regenerative agriculture as a state for rather than type of agriculture.
... Agricultural systems that include the use of synthetic chemical fertilizers, fungicides, herbicides, and other continuous inserts, or monoculture cultivation are referred to as conventional farming [14]. Criteria mentioned above state that traditional agriculture utilizes a lot of fertilizer to achieve the desired production. ...
Article
Full-text available
The key to agricultural sustainability is to carry out all farming activities in a sustainable manner. It is required for environmental assets such as animal varieties, greenery cover, soil, water, and energy sources such as solar, wave, and geothermal, are all to be conserved and enhanced. The essentials for the healthy, long-term operation of the economy are energy sources, climate, and ecological services agriculture. Furthermore, the widespread uses of herbicides, synthetic dressings on lands, and polluted water for irrigation have impacted agriculture. However, ensuring the food security of the growing population is a need. To address these difficulties, more creative solutions are required right away. In this sense, nanotechnology has aided the agro-technological revolution, which has the potential to change the robust agricultural system while ensuring food security shortly. Advanced nanotechnology is being used to increase sustainable crop yield while reducing the negative environmental effects of chemical fertilization. Nanotechnology improves agricultural production by boosting input efficiency while lowering losses due to the nanoparticles' larger specific surface area. The agrochemicals are carried by nanoparticles for increased crop protection through controlled distribution. The current paper provides an overview of recent advances in nanotechnology-based nanofertilizers, which have changed the agriculture industry. Furthermore, future perspectives on nanomaterial use in agriculture, their deliverables, limitations, and impacts of nano-agricultural threats are highlighted. As a result, this review states the recent initiatives and formulations of smart fertilizers, as well as the use of nanofertilizers in agriculture, which may aid in the development of solutions to existing and future chemical fertilization issues while achieving agricultural sustainability.
Preprint
Full-text available
Desenvolvimento Sustentável, Acordos Verdes e Bioeconomias na Amazônia: delineamentos para a ação programática a partir da economia agrária Francisco de Assis Costa [1] , D a n i l o F e r n a n d e s [ 2 ] , R i c a rd o Folhes [3] ,Harley Silva [4] e Raul Ventura [5]
Article
Conversion from conventional to organic farming is considered to indicate changes in farmers’ professional identities – more specifically, in their perceptions of the idea of a ‘good farmer’. In this study, we focus on this theme by analysing how good farmer ideals appear when farmers who have converted to organic agriculture make sense of the differences between conventional and organic farming. Through the discursive analysis of interviews with organic farmers, we show how they categorize farmers, producing and using an evaluative division in which both organic and conventional farmers fall into two subcategories, namely ‘practical organic farmer’, ‘idealistic organic farmer’, ‘conservative conventional farmer’ and ‘rational conventional farmer’. We argue that this categorization, as a way to define a ‘good farmer’, enables organic farmers to create a coherent identity as good farmers in regard to both their former conventional self and current organic self. Our study further contributes to the theoretical discussion on ‘good farmer’ by highlighting that, in addition to productivist symbols and economic viability, organic farmers also view a practical and open‐minded attitude to managing the farm as a criterion of a good farmer, thus critically distancing themselves from conservative and ideological ideals. This article is protected by copyright. All rights reserved
Article
Full-text available
The assumption that commitment to our society's dominant values and bellefs" or "dominantsocial paradigm"(DSP), leads us to lack of concern for environmental quality is tested. The hypothesized negative relationship between eight dimensions of the DSP and environmental concern is strongly supported, although some DSP dimensions are found to be more important than are others. Implications of the results are discussed.
Article
This book reviews and evaluates the nationwide soil conservation effort in the United States and suggests broad outlines of a future conservation program. Originally published in 1965.
Scitation is the online home of leading journals and conference proceedings from AIP Publishing and AIP Member Societies