Project

Psychoanalytic Approaches of Human Development and Education

Goal: Psychoanalytic Approaches of Human Development and Education

Updates
0 new
0
Recommendations
0 new
0
Followers
0 new
0
Reads
1 new
14

Project log

Evangelia Galanaki
added a research item
Η ιστορία του Ξυπόλυτου Τάγματος της Κατοχής, ελάχιστα ερευνημένη και μελετημένη, είναι μια αφορμή να σκεφτούμε πάνω στο τραύμα των παιδιών, τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη στον σύγχρονο κόσμο.
Evangelia Galanaki
added a research item
In this paper, we offer a psychoanalytic critique of Albert Bandura's experiments on aggression modeling with the aim of shedding light on the unconscious processes of children's imitation of aggression. In these influential experiments, conducted in the 1960s, young children's imitation of adults' aggression in a university laboratory was considered to provide strong evidence for observational learning. However, we argue that these young children had previously experienced excitation, frustration and anger because of specific manipulations in the experimental setting, which was a rather seductive and mildly traumatic experience for them. Therefore, it is likely that the unconscious mechanisms underlying the children's imitation of violent acts were identification with the aggressor (A. Freud) or even introjection of the aggressor (Ferenczi). Children attempted to translate aspects of the enigmatic laboratory setting and adult behavior (Lacan, Laplanche). Moreover, they engaged in aggressive play, transforming their passivity into activity and mastery of a strange and unprecedented situation (Freud). Ethical issues concerning these experiments and the unconscious tendency of Psychology as a discipline toward reparation are also discussed.
Evangelia Galanaki
added 3 research items
ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Γιάννης Κουγιουμουτζάκης - Πολλές και ποικίλες όψεις του παραδόξου που χαρακτηρίζει την οικουμενική εμπειρία της μοναξιάς του ανθρώπου αναλύονται στο βιβλίο αυτό. Η οπτική είναι κυρίως της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, με έμφαση στα πρώτα χρόνια της ζωής. Τότε τίθενται τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης, άρα και του ουσιώδους ανθρώπινου βιώματος, της μοναξιάς. Έρευνες της Ψυχολογίας στον διεθνή χώρο και στην Ελλάδα φωτίζουν τη γένεση και τα παράδοξα της εμπειρίας αυτής. Οι νευροεπιστήμες, η θεολογία, η φιλοσοφία, η κοινωνιολογία, η ανθρωπολογία, η λαογραφία, η φιλολογία, η γλωσσολογία, η παιδαγωγική, αλλά και οι αφηγήσεις των παιδιών και των νέων, συμβάλλουν και αυτές στην προσέγγιση των παραδόξων της μοναξιάς, μέσα από ένα διεπιστημονικό πρίσμα. Η επιστημονική προσέγγιση της μοναξιάς, στις καλύτερες στιγμές της, δεν διαφέρει και τόσο από την ποίηση των ανώνυμων και των επώνυμων ανθρώπων. Και η ποίηση έχει ως κύριο κίνητρο και περιεχόμενο τη μοναξιά. Η Ψυχολογία και, πολύ περισσότερο, η Αναπτυξιακή Ψυχολογία, δεν μπορούν να αγνοούν ότι η επιστήμη και η τέχνη βαδίζουν χέρι με χέρι, ως οι δύο όψεις της δημιουργίας μέσα στον ανθρώπινο πολιτισμό. Επομένως, η προσέγγιση της μοναξιάς στο βιβλίο αυτό δεν γίνεται μόνο με αυστηρά ακαδημαϊκό τρόπο, αλλά και με τη βοήθεια της ποίησης, της τέχνης γενικότερα. Στόχος του βιβλίου είναι να ανοίξει έναν δρόμο προς την αναγνώριση και αποδοχή του παραδόξου που ενυπάρχει στη φύση και τη γένεση της μοναξιάς. Η αποδοχή αυτή είναι κορυφαίο αναπτυξιακό επίτευγμα, δια βίου διεργασία και φαινόμενο οικουμενικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) - Πρόλογος Λίγα λόγια για το βιβλίο ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ Η αναμέτρηση με τη μοναξιά Στο κέντρο της ζωής και της γλώσσας μας Ο κίνδυνος και η μεγάλη παραμέληση Απόπειρες ορισμού Η ελληνική μοναξιά Μονώτες μες στον πολιτισμό ΤΟ ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟ Ο διάλογος του Νάρκισσου Η ανάγκη για τον συνάνθρωπο Ο μη επικοινωνών εαυτός Ένα με τον άλλο στην αρχή της ζωής; Συγκλίσεις και αποκλίσεις Και με φως και με θάνατον ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΡΗΜΙΚΟΙ ΤΟΠΟΙ Οι αρετές της μόνωσης Ικανότητα και αναγκαιότητα να είναι κανείς μόνος Παιχνίδια αποχωρισμού Σύντροφοι στη μοναξιά Υπέρβαση της μοναξιάς: εμπειρίες ένωσης Εξαρχής μόνοι και μαζί, μέσα και ανάμεσα ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΝ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ Πρόσωπα στη μήτρα Η μοναξιά ως συγκίνηση και κίνητρο, εξαρχής Αποτυχίες στη συρρυθμία Μερίδιο ιδιωτικό - και όμως κοινό Φως από τη βρεφική έρευνα Εν αρχή ην μοιρασμένη μοναξιά, μοιρασμένη μόνωση ΟΙ ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ Γιατί αφηγήσεις; Η στοιχειωμένη δύναμη της μεταφοράς Οδύνη και ελπίδα στη φαντασία Αναμνήσεις παιδικής μοναξιάς Αφηγήσου και σύνδεσε ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ Πολλά πρόσωπα στον χωροχρόνο Η γλυκιά μελαγχολία της μόνωσης Η πληγή, ο καημός και η ελπίδα Η πολιτισμική μοναξιά Η φωνή της ψυχολογίας Μοναξιά κοσμοφόρος Βιβλιογραφία
ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Σταυρούλα Μπεράτη - Η έκφραση «η νεκρή μητέρα» είναι μια μεταφορά. Δεν πρόκειται για τον πραγματικό θάνατο της μητέρας, αλλά για τη μητέρα με κατάθλιψη κατά το διάστημα που το παιδί της βρίσκεται στην κρίσιμη περίοδο της βρεφικής ηλικίας. Ποιες είναι οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία του παιδιού που ζει με μια «νεκρή» μητέρα; Ποιες ενδοψυχικές - υποκειμενικές και διαπροσωπικές - διυποκειμενικές διεργασίες συμβαίνουν; Υπάρχουν παραλλαγές ή αποχρώσεις στις διεργασίες αυτές που να οδηγούν σε ποικίλα αναπτυξιακά αποτελέσματα; Πώς αυτά τα αναπτυξιακά αποτελέσματα εκδηλώνονται στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία; Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, εντοπίζονται, παρουσιάζονται και εξετάζονται συγκριτικά οι απόψεις τεσσάρων μεγάλων ψυχαναλυτών για το θέμα της «νεκρής» μητέρας: του Donald Woods Winnicott, του Andre Green που εισηγήθηκε τον όρο «νεκρή» μητέρα, του Christopher Bollas και του Daniel Stern. Το παρόν βιβλίο διεκδικεί την πρωτοτυπία, καθώς δεν υπάρχει άλλη εργασία που να εξετάζει το θέμα αυτό όπως το επεξεργάστηκαν οι τέσσερις εν λόγω μελετητές. Το θέμα της «νεκρής» μητέρας έρχεται να ισορροπήσει αυτό του «νεκρού» πατέρα, όπως το μελέτησαν κυρίως ο Freud και ο Lacan. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) - Πρόλογος Εισαγωγή 1. Donald Woods Winnicott Ο θάνατος του μεταβατικού αντικειμένου ως συμβόλου, η αντανάκλαση της μητρικής κατάθλιψης και ο αγώνας για ζωή 2. Andre Green Το σύμπλεγμα της «νεκρής» μητέρας ως ρυθμιστής του ναρκισσιστικού και του αντικειμενότροπου πεπρωμένου 3. Christopher Bollas Η κατάρρευση του δυνητικού χώρου και η μητέρα - «φάντασμα» 4. Daniel Stern Σχήμα του υπάρχειν μαζί με την καταθλιπτική μητέρα 5. Η χρήση ενός ζωντανού αντικειμένου σε μιαν αναπτυξιακή ψυχαναλυτική διαδικασία Αντί επιλόγου Βιβλιογραφία Ευρετήριο ονομάτων Ευρετήριο όρων
Evangelia Galanaki
added a research item
In this chapter several psychoanalytic views on the origins of beneficial solitude, its developmental course during the first years of life, and its implications for later development are discussed, evaluated, and organized around three dimensions: the solitary self, the ability to be alone, and the necessity of being alone, as well as the companionable nature of solitude. These views belong to different psychoanalytic models, such as the Freudian drive/structure and the object relations model. Conclusions are drawn and future directions are described, concerning the paradox of solitude, which is argued to be evident from the beginning of life.
Evangelia Galanaki
added 14 research items
In this essay, we study the relationship between psychoanalysis and education, a relationship that is as old as the history of psychoanalysis itself. Freud’s views on this issue, which appear scattered in his various writings, are identified and synthesized. More specifically, we discuss Freud’s views on the importance of applying psychoanalysis in education, the significance of the educator’s personality, his/her difficulties in understanding children, the “prophylactic” (preventive) role of education, the necessity to adopt an optimum stance between the two poles of permissiveness and frustration, the links of education with sublimation and culture, the limits of education as compared to the individual’s development, etc. These views are discussed in relation to Anna Freud’s systematic elaboration on the relationship between psychoanalysis and education, as well as to various views of contemporary psychoanalysts on the same issue.
In this theoretical paper, we search and integrate historical information about Sigmund Freud’s, the founder of psychoanalysis, attendance of the classic Gymnasium in Vienna (1865‐1873). Drawing from Freud’s essay “Some reflections on schoolboy psychology” (1914), which he wrote for the fiftieth anniversary of his school, some of his letters, his biographer Ernest Jones, as well as the testimony of one of his sisters and the son of one of his classmates, we attempt to reconstruct Freud’s attendance in the Gymnasium. We also attempt a historical interpretation of psychoanalysis, according to which Freud’s years in the classic Gymnasium – mainly his relationships with his masters – are associated with the Oedipus complex, ambivalence, and of course the educational philosophy of that time.
Evangelia Galanaki
added a project goal
Psychoanalytic Approaches of Human Development and Education