Vlaams Diergeneeskundig Tijdschrift

Print ISSN: 0303-9021
The study of conscious experiences in animals has been suppressed for a long time by the dominance of behaviorism and by the conviction that it would be impossible to study private experiences experimentally. Times have changed and viable techniques have been developed to use conscious experiences as experimental variables. I outline a conceptual model illustrating why conscious experiences have survival value and have been selected for. The model ties conscious experiences to learning and to potential messages for biocommunication. It is argued that ethics based on uneducated gut feelings is not a reliable guide to conduct and that we urgently need experimental studies of conscious experience, including studies on pain and suffering. Examples of promising approaches in the field of conscious visual experiences (percepts) are given to show that neuroscience has progressed far enough to start to solve puzzles regarding conscious experiences in the animal kingdom.
Adverse transport conditions may increase subsequent bird losses during racing pigeon contests. The effect of water availability and age on the optimal temperature zone for racing pigeons housed under transport conditions was studied. For a period of 23 hours groups of "First Year" and "Adult" pigeons were exposed to one of 10 ambient temperature levels ranging between 15 and 39°C, either with or without access to water. Age did not affect the optimal temperature zone, whereas water availability had a strong impact. In birds with access to water, no upper critical temperature was found for heat production, body weight loss and dry matter content. Heat production increased by 0.16 Wkg-1°C-1 above the upper critical temperature of 32.7°C. Above 32.1°C, body weight loss and dry matter content increased by respectively 1.3 %°C-1 and 0.83 %°C-1. Dehydration as a result of water deprivation and heat exposure during pigeon transport may increase pigeon loss rates during racing contests.
Prior to ovulation, cows display certain behaviors that we characterize as estrous behavior. The standing reflex, a behavior that by definition accompanies heat, is important for determining the moment of insemination. These animals, which are ovulating, can then be inseminated with success. Only 50% of the cows display this standing reflex, however, so it is necessary to formulate a better and more conclusive definition of estrus. An effective and valid visual detection scoring system has been developed. With this system, the intensity of estrous behavior can be expressed numerically both for individual cows and at the herd level. Other ways of detecting cows in estrus are discussed, such as using pedometers, body temperature, electrical conductivity and heat mount detectors. Most of the aids that have been developed are not reliable or sensitive enough to relieve the farmer from frequent visual observation of the herd. Pedometers and heat mount detection devices seem to be the most promising detection aids.
Calving rates after first insemination are often less than 50% in practice. Part of this low percentage might be explained by wrongly timed inseminations. Our hypothesis is that it is better to time insemination according to ovulation instead of according to behavioral estrus, but up to now it has not been possible to predict the time of ovulation in practice. So, to better time inseminations in practice, there is a need for predictors of ovulation time. Therefore, the relationship between various estrus characteristics and time of ovulation was studied to investigate whether these characteristics could predict time of ovulation. First standing heat was displayed 26.4±5.2h before ovulation. The increase in number of steps during estrus predicted the time of ovulation (29.3±3.9h) best. The next question was: What is the best time for insemination relative to ovulation? When this time is known, an insemination strategy can be formulated. It was found that inseminations performed 24 to 12h before ovulation resulted in the highest number of good quality embryos at Day 7. This means that the optimal strategy is to inseminate 5 to 17h after the first increase in the number of steps. This strategy will result in optimal timed inseminations relative to time of ovulation.
In het tweede deel wordt de fnnetie van het 1,25 dihydroxyvitamine D3 (D-hormoon) op het immuunapparaat uitvoerig besproken. Duidelijk is dat het D-hormoon een invloed beeft op de differentiatie van immunocompetente cel1en, zoals T-cellen (T-helper), macrofagen, monocyten en B-cellen. De invloed van het D-hormoon op T-helper cellen uit zich in een verandering van het cytokineprofiel (T-helper 1 versus T-helper 2). Recentelijk werd een groot aantal D-hormoon analogen bestudeerd, omdat ze slechts bepaalde eigenschappen van het D-hormoon bezaten. Reeds meer dan 300 analogen zijn gekend. Sommige bieden, door hun specifieke effecten, perspectieven voor het klinisch gebruik ervan.
Vaccination is used as a control and prevention tool for infectious bursal disease (IBDV) in poultry. A new strategy for improving vaccination efficiency is the use of in-feed immune modulating ingredients. The aim of this study was to test if the use of beta-(1,3)-glucans in feed can enhance IBDV vaccination. The trial was conducted in ROSS 308 broilers. In the study, a negative control group (not vaccinated, not supplemented), a positive control group (vaccinated, not supplemented) and a treated group (vaccinated, supplemented with beta-(1,3)-glucan) were included. All broilers, except the negative control, were orally vaccinated at 18 days of age with a live IBDV vaccine. Blood samples were taken at day 18 and 35 to measure antibody titers against IBDV. Serological analysis showed the presence of maternal derived antibodies at time of vaccination in some birds. The beta-(1,3)-glucan supplemented birds showed decreased CV% (coefficient of variation) and significantly increased average antibody titers compared to non-supplemented vaccinated birds. Additionally, the beta-(1,3)-glucan group showed increased number of birds with antibody titers above the titer threshold for protective immunity. The results obtained in the current trial clearly indicate that beta-(1,3)-glucan can increase seroconversion and serological response to IBDV vaccination.
Vitamine D en zijn actiefmetaboliet 1,25 dihydroxyvitamine D3 (D-hormoon) zijn gekend ais vetopIosbare componenten die vooral van belang zijn in de regulatie van het Ca + + -metabolisme. Recent werden ook nog enkele andere biologische functies toegeschreven aan het D-hormoon. In dit artikel worden de structuur, het metabolisme, de werking en de biologische effecten van vitamine D en het D·hormoor besproken. Niettegenstaande het D-hormoon eeo belangrijke functie beeft in bet Ca + + -metabolisme bIijkt het ook immunomodulerende eigenschappen te hebben. In een tweede artikel worden de invloed van het D·hormoon op het immuunapparaat en zijn immunomodulerende werking besproken
One hundred and five horses with laryngeal hemiplegia were surgically treated. The diagnostic and operative techniques are discussed. The majority of patients were young male half-bred riding horses. The animals were followed from six months to over five years after discharge from the clinic. The results after surgery were excellent in 80.5 % of the cases, with very little postoperative complications.
In dit artikel wordt getracht een antwoord te formuleren op de vraag waar volwassen runderen geslacht werden in onze steden voordat de openbare slachthuizen vanaf halverwege de jaren 1800 in gebruik kwamen. Daarover zijn opvallend weinig archiefgegevens voorhanden en in de literatuur wordt in alle talen over dit onderwerp gezwegen. De hypothese wordt naar voor gebracht en verdedigd dat het niet gebeurde op of bij de hier kort beschreven veemarkten of ‘vleeshuizen’ en evenmin op andere daarvoor bestemde slachtplaatsen op openbaar domein, al of niet in open lucht. Alles wijst erop dat de vleeshouwers hun aangekochte runderen slachtten en versneden op privéterrein: op hun eigen erven of in eigen gebouwtjes. Dit onderzoek is beperkt tot Gent, maar kan wellicht geëxtrapoleerd worden naar andere oude steden in Vlaanderen en misschien zelfs daarbuiten.
Algorithm with recommendations regarding the diagnosis, monitoring and treatment for cats treated with 131 I (Adapted from Daminet S., 2016).
Summary of considerations regarding treatment options for feline hyperthyroidism. (Adapted from Daminet, 2019).
Findings on physical examination in a hyperthyroid cat prior to 131 I, and at one and twelve months later (T0, T1 and T12, respectively).
A thirteen-year-old, male, castrated, non-azotemic European Shorthair was presented for treatment of hyperthyroidism. Thyroid scintigraphy using Tc99m showed bilaterally enlarged thyroid glands with an increased thyroid to salivary (T/S) ratio. The cat was treated with an intravenous injection of 4.84 mCi (179MBa) 131I. One year later, the cat showed clinical deterioration, including lethargy, weight loss and a louder heart murmur; iatrogenic hypothyroidism was diagnosed. Concurrently, renal parameters were elevated compared to the pre-treatment values. Supplementation with levothyroxine was started. Four months later, the cat was euthyroid and improved creatinine values were noted. In this case report, the diagnosis and management of iatrogenic hypothyroidism in cats and the interplay with renal function are described. An algorithm with recommendations regarding diagnosis, monitoring and treatment of these cats is presented.
One hundred and thirty-five cows were surgically treated for correction of right displaced abomasum (RDA) using the right flank omentopexy technique. In 33 cows an abomasal dilatation was diagnosed. Abomasal volvulus was found in 99 animals and omaso-abomasal volvulus in three. In-hospital mortality was 15% (n = 20). None of the cows with abomaso-omasal torsion survived. Ninety-seven percent (n = 32) of the cows with abomasal dilatation and 84% (n = 83) of the cows with abomasal volvulus were discharged from the clinic. Six months after surgery, respectively 94% of the cows with abomasal dilatation had survived. This percentage fell to 88.5% after another half year. For cows with abomasal volvulus, these survival rates were 74% and 62%, respectively. Regardless of the type of abomasal dislocation, 77% of the total group of animals survived after six months and 66% after one year. Six months after surgery, good milk production was reported in 67% (n = 58) of the surviving cows; this figure rose to 91% of the surviving cows (n = 63) after 12 months.
Fourteen dogs with clinical signs compatible with a spinal arachnoid cyst were presented and examined at the Department of Medicine and Clinical Biology of Small Animals (Ghent University) between November 2000 and September 2004. The typical presentation was a slowly progressive non-painful ataxia. The diagnosis of a spinal arachnoid cyst was made by myelography, in some cases followed by computed tomography. Six dogs were treated surgically. Three dogs underwent durectomy and three dogs durotomy. All dogs were available for short-term follow-up and five out of six dogs were available for long-term follow-up (more than 1 year post surgery). Both the short-term and long-term results were promising.
In a retrospective study (1997-2007) of 35 patients suspected of discospondylitis (DS), the diagnosis of discospondylitis was confirmed in 18 dogs. The signalment, the appearance and the clinical presentation of the dogs were comparable to those earlier reported in the literature. Radiography was the most important diagnostic technique, but in some cases further diagnostic investigation was necessary to confirm the diagnosis. Blood- and urine culture was important to identify a possible underlying cause. Medical therapy is the treatment of choice. Most of the dogs (76%) recovered very well after treatment. The results confirm that discospondylitis has a rather favorable prognosis when medical therapy is used.
Isosporosis in suckling piglets causes clinical and especially subclinical problems on many pig farms. During an organized screening, the diagnosis was made via faeces examination. In 83% of 63 herds with a possible history of isosporosis, oocysts were detected in on average 40% of the examined litters. Isosporosis was more frequently found on smaller farms and on the largest farms. Farrowing pens with full grids appeared to be less infected. The percentage of positive litters appeared to decrease with an increasing time interval between 2 consecutive sows in the pen. The routine disinfection methods after cleaning the pens appeared to have no effect. This screening mainly shows that coprological examination is an appropriate method to confirm the history of isosporosis on a pig farm.
Louis Willems' name is intimately linked with the history of prophylactic immunization in the nineteenth century. When he obtained his medical degree in 1849 contagious bovine pleuropneumonia or lung sickness was raging among the cattle population in most European countries. The disease is caused by Mycoplasma mycoides subspecies mycoides, but in the middle of the nineteenth century, during the battle between the miasmatists and the contagonists many doubted its contagiousness. From the start, Willems defended the contagiousness of the disease and noticed that animals that had survived an infection did not contract it a second time. He demonstrated that inoculation of the serous fluid from the lungs or from the pleural cavity of affected animals into healthy cattle led to pronounced local reactions. Later on, when these inoculated animals came into contact with diseased cattle they turned out to be immune. In his first trials he inoculated at the base of the tail or around the nostrils but this led to very severe reactions and frequently to death. He then started inoculating at the tip of the tail with much better results. Most animals showed a more or less pronounced reaction at the inoculation site caused by the etiological agent itself. The tip of the tail was obviously a good choice; this was confirmed later by many authors and the procedure is still being used today in areas where the disease is still prevalent. Inoculation at other sites of the body, such as the neck or the dewlap, led to very severe reactions often followed by death. Willems also demonstrated that local inoculation at the tip of the tail not only immunized the animals against infection via the respiratory tract resulting from contact with diseased animals, but also against a second inoculation in the tail, in the neck or elsewhere. Material harvested from the inoculation site in the tail (so-called secondary " virus ") could also be used as inoculum. Animals that showed no reaction to the first inoculation received a second inoculation after a few weeks. Not only in Willems' lifetime (by himself and by his contemporaries) was immunization as a result of inoculation repeatedly proved through experiment, but also later, in more recent trials. Failures were usually attributed to inoculation of already infected animals or to the use of badly stored or purulent inocula. Inoculation during the incubation period did not provide protection. The publication of his results created enormous interest in the matter in his country and abroad. In several countries commissions were founded, trials were initiated and several foreign observers came to visit Willems. In general his results were confirmed abroad, at least if the trials were conducted correctly; this was not always the case. A critical evaluation of Willems' work leads us to the conclusion that his initial concepts and results in the field of immunization were correct and largely confirmed by the facts and the observations of others. As for one aspect Willems erred completely, that is when he claimed that the small corpuscles he had observed in the lesions were the causal agents of the disease. In most countries lung sickness was eradicated by sanitary measures and by slaughtering all infected cattle, but some countries such as Australia have combined Willems' inoculation procedure with other measures for a long time. Even today his method is still being used, for instance in Africa, but infectious lung material has now been replaced by inocula consisting of attenuated mycoplasma cultures.
A manuscript on veterinary knowledge and skills as practiced by laymen in previous centuries is described, using a copy dated 1880 but with parts that are probably older. It was made and owned by members of the Bouckaert family from Waregem, who were well known in the veterinary practice and horsemanship circles of that time. Some of them were among the first official veterinary surgeons and certified 'farrier-veterinarians' (maréchaux-vétérinaires) in Belgium during the nineteenth century. During successive generations, the older family fathers were also involved in the treatment of humans, while the care of animals was left to the sons. The very orderly presented contents of the manuscript show a curious mixture of veterinary science, as contained in eighteenth- and nineteenth-century textbooks, intermixed with folk remedies, including oaths and semi-religious vows. Particular attention is given to pigeon diseases. A separate chapter contains succinct descriptions of some greatly feared contagious animal diseases, which were the domain of university trained veterinary 'experts'. A text fragment on canine distemper is given as an example of accurate description of symptoms, with warnings on prognosis and futile treatment attempts.
Een handschrift in 1880 opgesteld door een lid van de vooral in paarden- en dierenartsenmiddens gekende Waregemse familie Bouckaert, geeft een goed idee van de ziekteleer en geneeskunde van dieren in de praktijk van die tijd. Die was nog voor een groot gedeelte in handen van ongediplomeerde genezers, meestal in hoofdberoep hoefsmid, soms boer, of zoals Francis Bouckaert, opsteller van het hier behandelde handschrift, slachter. Deze Bouckaert blijkt goed op de hoogte geweest te zijn van de toenmalige veeartsenijkundige literatuur, wat niet belette dat hij daarnaast bezweringsformules en middeltjes opnam, gebruikt in de volksgeneeskunde. Opmerkelijk in het handschrift is ook de aandacht besteed aan duivenziekten. In een duidelijk afgescheiden gedeelte wordt een korte beschrijving gegeven van koopvernietigende gebreken en de omgang met sommige erg infectieuze veeziekten, voorbehouden aan gediplomeerde veeartsen, de ‘experts vétérinaires’ van die tijd. Als voorbeeld van accurate beschrijving van een ziektebeeld in het handschrift, met de nodige reserves bij de opgave van gebruikelijke behandelingen, wordt een citaat over de ziekte van Carré weergegeven.
In 1885 kon het nog maar pas in Frankrijk beschreven miltvuurvaccin (1880 en 1881) in het Oost-Vlaamse dorp Kruishoutem al toegepast worden bij varkens. Dit blijkt uit brieven van de plaatselijke dierenarts aan het gemeentebestuur, bewaard in het gemeentelijk archief. De diagnose miltvuur was hier waarschijnlijk foutief, maar dit doet niets af van de historische en didactische betekenis van de voorgestelde inentingen. Deze korte mededeling kadert de miltvuurvaccinatie in het geheel van onze kennis over deze toen revolutionaire nieuwigheid.
A dramatic case of food intoxication from eating ham that occurred in the village of Ellezelles (Hainaut, Belgium) led to the discovery and description of Clostridium botulinum and its toxins by Emile Van Ermengem (1851-1932) from Ghent University in 1897. Although botulinum food intoxication continues to be a threat, particularly in animals, botulinum toxin A has been intensively used in human medicine since 1977 in the treatment of strabism, blepharospasm and hemifaclal spasm. This therapeutic effect is based on the reversible (approximately three months) blocking of the liberation of acetylcholin in the nerve synapses, which thus prevents the neuronal transmission of stimuli.
In deel 1 van deze korte reeks over de beschikbare veeartsenijkundige kennis voor de eerste studenten diergeneeskunde werd beschreven hoe zij het vóór 1750 moesten stellen met enkele standaardwerken over het paard en de paardenhouderij. Omdat er nog geen geformaliseerde opleiding diergeneeskunde bestond, hoeft het ook geen verbazing te wekken dat de echte veterinaire handboeken nog niet voorhanden waren. In dit tweede deel wordt dieper ingegaan op de periode rond en kort na de oprichting van de eerste veeartsenijschool door Claude Bourgelat (Lyon, 1761). Ongeveer tien jaar eerder publiceerde hij een eerste belangrijk werk en tijdens dezelfde periode brak ook Philippe-Etienne Lafosse door met een aantal erg educatieve publicaties. Vanaf dat moment kan gesteld worden dat er een aantal handboeken ter beschikking kwamen waarin werd afgerekend met tal van volkse remedies en waardeloze therapieën. De tot dan toe algemeen aanvaarde inzichten en gebruiken maakten plaats voor een meer wetenschappelijke benadering van het paard en -weliswaar schoorvoetend- een aantal andere huisdieren, inclusief het rundvee en de kleine herkauwers. Dit alles kaderde in een tijdsgeest die zou uitmonden in de Franse Revolutie, een keerpunt dat mee aan de basis lag van een heuse kennisexplosie en de publicatie van honderden werken over landbouw- en veeartsenijkunde die stilaan tot echte wetenschappen uitgroeiden.
In deel 1 van deze korte reeks over de beschikbare veeartsenijkundige kennis voor de eerste studenten diergeneeskunde werd beschreven hoe zij het vóór 1750 moesten stellen met enkele standaardwerken over het paard en de paardenhouderij. Omdat er nog geen geformaliseerde opleiding diergeneeskunde bestond, hoeft het ook geen verbazing te wekken dat de echte veterinaire handboeken nog niet voorhanden waren. In dit tweede deel wordt dieper ingegaan op de periode rond en kort na de oprichting van de eerste veeartsenijschool door Claude Bourgelat (Lyon, 1761). Ongeveer tien jaar eerder publiceerde hij een eerste belangrijk werk en tijdens dezelfde periode brak ook Philippe-Etienne Lafosse door met een aantal erg educatieve publicaties. Vanaf dat moment kan gesteld worden dat er een aantal handboeken ter beschikking kwamen waarin werd afgerekend met tal van volkse remedies en waardeloze therapieën. De tot dan toe algemeen aanvaarde inzichten en gebruiken maakten plaats voor een meer wetenschappelijke benadering van het paard en -weliswaar schoorvoetend- een aantal andere huisdieren, inclusief het rundvee en de kleine herkauwers. Dit alles kaderde in een tijdsgeest die zou uitmonden in de Franse Revolutie, een keerpunt dat mee aan de basis lag van een heuse kennisexplosie en de publicatie van honderden werken over landbouw- en veeartsenijkunde die stilaan tot echte wetenschappen uitgroeiden.
De diergeneeskunde vindt zijn oorsprong in de klassieke oudheid. De kennis die destijds bij de oude Grieken en Romeinen was vergaard, bleef ter beschikking dankzij meerdere vertalingen en compilaties. Het toenemende belang van het paard leidde in de 16de en 17de eeuw tot een sterke stijging van de interesse en tot de publicatie van enkele meer wijdverbreide standaardwerken over het paard en de paardrijkunst. De meeste rijscholen en academiën die aan de oorsprong lagen van de eerste veeartsenijschool (Lyon, 1761), konden een aantal van deze publicaties ter beschikking stellen van hun leerlingen en/of waren voor hun docenten een belangrijke bron van informatie. Deze veelal luxueuze uitvoeringen bevatten behoorlijke beschrijvingen van visueel waarneembare structuren en hun afwijkingen. De onderliggende functionele of fysiologische kennis ontbrak echter nagenoeg volledig. Het bestaan van meer klassieke handboeken zoals we ze nu kennen, was mede door het ontbreken van een formele vorm van veeartsenijkundig onderwijs vóór 1750, onbestaande. Na een korte inleiding over de kennis van de veeartsenijkunde bij de Grieken en Romeinen, wordt in dit eerste deel kort de (vooral Franse) diergeneeskundige literatuur belicht tot aan de publicatie van één van de meest bekende werken uit die tijd, ‘Le Nouveau Parfait Maréchal’ van François Alexandre de Garsault (Frankrijk, eerste uitgave 1741).
Excepting a few standard books on horses and horsemanship, no veterinary manuals were published before 1750 (cf. part 1 of this study by Bols and De porte (2014). This might not be surprising since no formal veterinary education was organized until the second half of the 18th century. In this second part, published information available to the students of the first veterinary school (Lyon, 1761) is described. In 1750, Bourgelat, founder of this school, published one of the first veterinary handbooks in modern history 'Elemens d'Hippiatrique' (1750-51-53), and his future opponent, Phillippe Etienne Lafosse, delighted the veterinary world with the publication of several outstanding books, among which his famous 'Cours d'Hippiatrique' (1772). As from then, veterinary medicine was no longer solely based on empiricism, but gradually evolved to what might be called evidence-based medicine. Furthermore, the interest in species other than the horse emerged and increased. However, the hegemony of the horse lasted until well beyond the 19th century. All this needs to be seen against the background of gradual but very important social changes that ultimately led to the French Revolution. This turning point marked an explosion of knowledge of good farming practices in general and of the establishment of formal veterinary training more specifically.
In this first paper of a series of two, the origin of the veterinary literature during the Hellenic and Roman periods (Vegetius, 4th century AD) is briefly described. Further on, a survey of the (French) literature is given that might have been available to the first veterinary students, such as the reference book 'Le Nouveau Parfait Maréchal' (first edition, 1741) published by François Alexandre de Garsault. These mostly very expensive books contain splendid and scientifically adequate anatomic descriptions and illustrations, but knowledge of physiology and pathogenesis was virtually inexistent. Descriptions of pathological conditions are succinct and often inadequate. Due to the lack of a formal form of veterinary education, traditional handbooks, as we know them nowadays, did not exist before 1750.
Open jaws of the Hartmann alligator forceps (arrow heads) are visible in proximity of the plant awn FB (arrow). 
Subcutaneous abscesses or granulomas in the lower extremities of dogs commonly occur secondary to the penetration and migration of vegetal foreign bodies (FBs). The aim of this study was to describe the clinical presentation and ultrasonographic appearance of intact grass awn FBs in the lower extremities of dogs, and their ultrasound-guided retrieval with particular emphasis on the feasibility, effectiveness and prognosis associated with this technique. In this retrospective study, 22 FBs were identified ultrasonographically in 19 dogs. The procedure resulted in the successful retrieval of the FB in 100% of dogs, and the clinical signs resolved in 90% (n=17) in less than ten days. No complications or recurrence were encountered. This study shows that ultrasonographic examination should be the first-choice modality when a vegetal FB is suspected within the distal extremity, as it allows both identification and removal of the FB with a minimally invasive procedure, with short- and long-term effectiveness and good prognosis.
Distribution of home aquarium owners in terms of A. the reported level of experience, B. the number, C. size of owned aquariums and D. aquarium types. Total number of respondents = 168.
Distribution of home aquarium owners in terms of the reported number of purchased fish, invertebrates, and exotic aquatic animals since the beginning of the COVID-19 stay-at-home restrictions. Total number of respondents = 168.
Human–animal interactions can generate a variety of benefits for the psychological and physiological wellbeing of humans. Therefore, more people may prefer to keep pets (such as aquatic animals) during stressful events, like the COVID-19 pandemic. In this study, an international survey of aquarium keepers was conducted to assess their attitudes toward home aquariums during the COVID-19 pandemic. Over 80% of the respondents, irrespective of gender, age, employment status, number of owned aquariums, or aquarium maintenance experience, confirmed that aquariums have produced stress-relieving benefits during the COVID-19 pandemic. Approximately, one-quarter of home aquarium owners claimed to have bought more than 15 fish and 15 aquatic invertebrates since the beginning of the stay-at-home restrictions. The majority of the respondents confirmed that their aquarium(s) was/were properly maintained during these regulations, particularly compared to the years prior to the COVID-19 pandemic. To some extent, a shortage of supply of live foods affected the maintenance performance of home aquariums.
This study analyzes the clinical aspects of contaminated and infected synovial cavities in horses and evaluates their prognosis after treatment. The medical records of 195 affected horses referred between June 1999 and July 2004 were reviewed. Twenty-six horses were euthanized or returned home without further treatment. Therapeutic strategies for the remaining 169 horses were not different from those reported in other recent studies, except that lavage was performed predominantly without endoscopic visualization. Follow-up was obtained by questionnaire for 150 of 169 treated horses. The outcome was considered successful (survival without residual lameness) in 109 of 150 horses (72.7%). Iatrogenic synovial infection, the presence of radiographic signs on admission and the use of regional antibiotic perfusion were significantly related with non-successful outcome. Overall, the outcome in the present study appeared to be slightly less favorable compared to other recent reports, although it certainly improved for horses with deep nail puncture wounds.
In 1959 vroeg practicus Ferdinand Pluym in België een brevet aan voor een mobiel toestel voor de immobilisatie van runderen bij hoefverzorging en operaties. Gemonteerd op lichte autowielen en als aanhangwagentje mee gevoerd met de praktijkwagen werd dit een handig en uiterst nuttig middel om aan hoefverzorging te doen op de verspreide bedrijven. Algauw werden dergelijke ‘klauwkapkarren’ ook gebruikt door gespecialiseerde hoefverzorgers bij runderen.
Er wordt een overzicht gegeven van de volksdiergeneeskunde aan de hand van een boekje over dit onderwerp door J. Wouters, in eigen beheer gepubliceerd in 1966 in Wetteren, waar de auteur werkzaam was als practicus. Het bevat een rijke schat aan gegevens over de manieren waarop onze voorouders dierenziekten probeerden te behandelen of te voorkomen. Het gaat daarbij om elementen uit het christelijk geloof, gemengd met volksgeloof, heidense rituelen en overlevering. De talrijke natuurlijke behandelingen met planten gaan eveneens terug op heel oude kennis, onder andere te vinden in het bekende werk van de plantkundige Dodoens. De inhoud omvat tal van unieke gegevens door de auteur zelf verzameld in zijn praktijk en door zijn kennissenkring. Het werk is echter niet altijd logisch geordend en bevat dikwijls herhalingen bedoeld om de nadruk te leggen. De auteur volgt ook niet altijd de vooropgestelde indeling van de behandelde onderwerpen. Maar al bij al is het de moeite waard als een te bewaren en te raadplegen tijdsdocument. Dit eerste deel bevat een korte ontleding van de inhoud en behandelt vooral de algemene grondslagen van de volksdiergeneeskunde zoals die door Wouters naar voor gebracht worden. In een tweede deel worden de aandoeningen per diersoort nader bekeken.
Dit is een korte samenvatting van de traditionele geneeswijzen van dierziekten aan de hand van het werk ‘Volksdiergeneeskunde’ van dierenarts Jaak Wouters in eigen beheer uitgegeven in 1966. In dit tweede deel worden eerst problemen in verband met bevruchting, dracht en geboorte beschreven, waarna de in de volksgeneeskunde gebruikelijke behandelingen van de belangrijkste ziekten per diersoort kort geschetst worden. Net als in de reguliere plattelandspraktijk van destijds komen paard en rund op de eerste plaats. In dalende orde van belang volgen varken, schaap, geit, hond, kat, pluimvee (hoen, eend, duif), konijn en als buitenbeentje de rat. Naast de beschrijving van de toegepaste middelen besteedt Wouters heel wat aandacht aan Vlaamse en Brabantse dialectnamen van ziekten, symptomen en geneesmiddelen. Bij moeilijk te begrijpen remedies verwijst hij naar de begrippen en principes van de primitieve geneeskunde, zoals sympathie, homeopathie (signaturenleer) en magie die in deel 1 van dit tweeluik beschreven staan.
This retrospective study gives an overview of canine visceral leishmaniasis (Leishmania infantum) from 1987 till 1997. A total of 331 serum samples were analysed, 99 of which were positive (30%), or on average, ten animals per year. Some epidemiological data are discussed and compared with those from other non-endemic countries.
In this retrospective study thirteen Yorkshire terriers with histopathologically confirmed necrotizing encephalitis were studied. All the dogs had progressive neurologic symptoms compatible with a cerebral or a brainstem disease. The blood work revealed increased creatinine kinase (CK) levels in most cases. The cerebrospinal fluid analysis was characterized by elevated protein concentrations and mononuclear pleocytosis. Computed tomography (CT) scans revealed hypodense areas, ventriculomegaly and contrast enhancement. All thirteen Yorkshire terriers were euthanized due to the progressive course of this brain disease and the lack of an effective treatment.
From 1990 till 2000 thirty windsucking horses were admitted for surgical intervention at the department of Surgery and Anesthesiology of Domestic Animals of the Faculty of Veterinary Medicine in Ghent. Twenty-one horse owners answered the follow-up questionary. The etiology of this stereotypy and possible treatments are discussed. The results after surgery (modified operation of Forssell) were good in 71.4% of the cases, with little postoperative complications. There was no predisposition for a certain age or sex although thoroughbreds were more often referred for surgical treatment.
Sinds ongeveer twintig jaar groeit in de faculteit een verzameling die een stukje herinnering wil levendig houden aan wat zieke dieren vroeger te wachten stond. Meer in het bijzonder wordt gepoogd de rol daarin van de dierenarts-practicus te illustreren. Dit gebeurt aan de hand van instrumenten, foto’s, handboeken, allerhande documentatie op papier (‘Vliegende Bladen’) en een digitaal archief. De collectie vormt de basis van teksten in de rubriek ‘Uit het verleden’ in dit tijdschrift, van medewerking aan tentoonstellingen en van kleine thematische presentaties ‘Veterinair Verleden in de Vitrine’, tijdelijk opgesteld in voor bezoekers en studenten vrij toegankelijke ruimten op de campus in Merelbeke. Een kort overzicht wordt gegeven van deze ‘Museumcollectie Diergeneeskundig Verleden Merelbeke’ (MDVM), die samengesteld en bewaard wordt in het decanaat van de Faculteit Diergeneeskunde, Universiteit Gent.
This overview summarizes the main salmonella serotypes in 1997 from livestock in Belgium. Typhimurium and Dublin were the most frequently found serotypes in cattle, whereas mainly Typhimurium was isolated from pigs. In poultry Enteritidis and Hadar were the most prevalent serotypes, although the number of serotypes. Hadar strains was found to be decreasing in comparison with previous years. The resistance profiles of serotypes Typhimurium isolates suggested that the highly pathogenic lysotype DT104 was widely spread among livestock in Belgium. Almost all serotypes enteritidis strains were sensitive against all antimicrobial agents tested.
In tegenstelling tot wat veelal gedacht wordt, is de gewoonte om staarten te couperen bij het Belgisch trekpaard nog niet zo oud. De ingreep werd geïntroduceerd in de laatste decennia van de 19de eeuw. Talrijke afbeeldingen, schilderijen van beroemde dierenschilders, zoals Alfred Verwee (1838 – 1895) en anderen, tonen prijsdieren en werkpaarden voor dagelijks gebruik voorzien van intacte staarten met volle beharing. Op de foto’s en schilderijen is ook te zien dat de stompen in de eerste decennia na het in zwang komen van het couperen nog vrij lang gelaten werden. In het begin werd er ‘angliseren’ toegepast, i.e. amputeren gepaard met doorsnijden van de staartbuigspiertjes om de stomp en de ingekorte waaier doorlopend te laten oprichten en ‘krachtig’ te doen uitkomen, zoals dat ook bij dure rij- en koetspaarden het geval was. Later werd de amputatie alsmaar dichter bij de staartbasis uitgevoerd en konden de buigspiertjes intact gelaten worden. Het ‘trickle-down effect’ van de mode, navolging van wat gebruikelijk was bij de paradepaarden van de upper class, speelde hierin een allesoverheersende rol. De operatie werd algemeen precies in de tijd dat het Belgisch trekpaard nationaal en internationaal zijn grootste bloeiperiode kende. Vandaar wellicht dat de praktijk zo innig geassocieerd werd met het succes van dit type paard. Hoewel de ingreep sinds geruime tijd verboden is, wordt hij toch toegepast onder medische voorwendsels: om komaf te maken met slecht helende staartwonden.
Aan de hand van een Franse monografie wordt een idee gegeven van de abominabele toestanden die in de 19de eeuw heersten in de grootstad Parijs betreffende het wegruimen en verwerken van dierenkrengen, in die tijd vooral paarden. Er mag geconcludeerd worden dat de Parijse vilbeluiken anno 1897 absoluut niet voldeden, noch voor wat betreft de volksgezondheid, noch voor het verhinderen van besmettingsgevaar voor andere huisdieren. Dit wordt in een naschrift aangevuld met enkele van de schaarse gegevens over Belgische toestanden en wetgeving daterend uit het begin van de vorige eeuw. Naar ‘Des Clos d’Equarrissage’ (1897) door Theophile Alphonse Morel, vétérinaire sanitaire du Département de la Seine (Collectie Diergeneeskundig Verleden, Faculteit Diergeneeskunde, Merelbeke. Vertaling en bewerking door Johan De Smet).
Figuur 1. Twee verschillende flyers over de voor-en nadelen van gonadectomie die voor verwarring kunnen zorgen bij de hondeneigenaars. Bij flyer A is de lijst met nadelen (rode pijl) veel langer dan de lijst met voordelen (groene pijl). Bij flyer B is het net het tegenovergestelde.
Figuur 4. Flowchart van het beslissingsproces over het al dan niet uitvoeren van gonadectomie bij een reu. Deze flowchart is door de auteurs opgesteld gebaseerd op de huidige wetenschappelijke inzichten en hun eigen logische inzichten, en dient als leidraad voor de dierenarts. Het dient niet als vervanging voor een gedegen anamnese en klinisch onderzoek van de hond. De uiteindelijke beslissing moet altijd in overleg met de eigenaar genomen worden, met inachtneming van de socio-economische omstandigheden van de eigenaar en het welzijn van de hond.
Argumenten tegen gonadectomie worden steeds vaker gehoord. Nieuwe studies tonen immers aan dat de ingreep voor de hond negatieve gevolgen kan hebben die op het eerste zicht niet rechtstreeks met het weghalen van de gonaden of de geslachtshormonen verband houden. In het voorliggende overzichtsartikel wordt de huidige literatuur over de langetermijngevolgen van gonadectomie op de gezondheid van de hond beschreven. De belangrijkste reden voor het ovariëctomiseren van een teef is de afname van het risico op pyometra en mammatumoren in vergelijking met intacte teven. De beschermende werking tegen mammatumoren is de reden waarom de operatie vaak op jonge leeftijd uitgevoerd wordt. Echter, in recent onderzoek werd aangetoond dat gewrichtsproblemen en bepaalde niet-genitale neoplasieën vaker voorkomen bij honden na gonadectomie, vooral bij prepuberaal geopereerde dieren. De resultaten van deze studies tonen grote rasverschillen aan, waardoor een algemeen advies over gonadectomie voor de hele hondenpopulatie niet realistisch is. De evolutie naar een ‘advies op maat’ dringt zich op.
Top-cited authors
Aart de Kruif
  • Ghent University
Ann Van Soom
  • Ghent University
Jeroen Dewulf
  • Ghent University
Piet deprez
  • Ghent University
Geert Opsomer
  • Ghent University