Language Problems & Language Planning

Published by John Benjamins Publishing
Print ISSN: 0272-2690
Publications
SOMMAIREL'économie de la langue et la planification linguistiqueCe texte a pour objectif de présenter, de façon nontechnique, les écrits de nature économique susceptibles d'intéresser les sociolinguistes et les planificateurs linguistiques et d'ajouter un résultat à cette littérature. Le texte se divise en trois parties. La première passe en revue les écrits dans le domaine de l'économie de la langue. La seconde fait de même pour les écrits sur l'économie de la planification linguistique. Finalement, dans la troisième, une taxonomie des méthodes de planification linguistique est mise de l'avant.La première partie se divise en six sections: chacune des cinq premières cherche à répondre à l'une des questions qui suivent: (1) Qu'est-ce que la langue pour les économistes? (2) Pourquoi les individus apprennent-ils telle ou telle langue? (3) Quels sont les facteurs qui jouent lors du choix de la langue à utiliser lors d'activités de consommation? (4) Quels sont les facteurs qui déterminent la langue de travail? (5) Quel est l'effet des attributs linguistiques de l'individu sur ses revenus? Les réponses apportées à ces questions sont celles venant des économistes. Nous ignorons donc les travaux de socio-linguistes tels Fishman, Giles, Labov ou Rubin, non pas parce que je les juge inutiles mais plutôt parce que j'ai comme objectif de présenter les travaux d'économistes.Dans la seconde partie du texte je passe en revue les écrits sur l'économie de la planification linguistique (PL ci-après) portant sur le statut de la langue. Je pose et réponds à trois questions dans cette partie du texte: (1) Quel est l'effet de la PL sur le comportement des firmes? (2) Quel est l'effet de la PL sur le comportement des individus? (3) Quel est l'effet de la PL sur la société? Cette façon de faire met l'accent sur la micro-économie de la planification linguistique tout en permettant l'aggrégation au niveau macro. Elle s'inspire donc des travaux de Jernudd et Thorburn. Dans la troisième et dernière partie du texte je présente une taxonomie économique des diverses mesures de PL, taxonomie susceptible d'être utile aux planificateurs linguistiques. Ces mesures peuvent être classées comme étant, soit génératrice d'offre, soit créatrice de demande. Les effets économiques de ces deux types de mesure n'étant pas les mêmes, les planificateurs linguistiques qui seraient indifférants entre l'une ou l'autre mesure autrement trouveront peut être utile de retenir une mesure à cause de ces effets économiques.RESUMOLa ekonomiko de la lingvo kaj la lingvoplanadoLa celoj de la nuna artikolo estas, provizi neteknikan enkondukon al la ekonomia literaturo, kiu devus interesi la socilingvistojn kaj lingvoplanistojn, kaj disponigi al la lingvoplanistoj unu pliigon de tiu literaturo. Do, la artikolo estas dividita en tri par-tojn. En la unua parto, ni trarigardas la literaturon pri la ekonomiko de la lingvo. En la dua parto, ni rigardas la literaturon pri la ekonomiko de la lingvoplanado. En la tria parto, ni ofertas taksonomion de rimedoj de la lingvoplanado kaj diskutas tiun taksonomion.La unua parto de la artikolo dividigas en ses sekciojn: la unuaj kvin sekcioj klopodas respondi al la sekvantaj demandoj: (1) Kio estas la lingvo, la la ekonomoj? (2) Kial unuopuloj lernas certan lingvon? (3) Kio reguligas la lingvon, per kiu oni agas konsume? (4) Kio reguligas la lingvon de la laboro? (5) Kiel efikas la lingvaj kapabloj ce la salajr-gajno de la unuopuloj? Ni ofertas la respondojn de ekonomoj. Ni ignoras la re-spondojn de socilingvistoj, ekz. de Fishman, Giles, Labov a Rubin, ne car ili ne validas, sed nur car tiuj ne estas ekonomoj.La dua parto de la artikolo pridiskutas la literaturon pri la ekonomiko de la lingvoplanado (LP) rilate al la statuso de lingvo. Ni faras tri demandojn kaj respondas al ili: (1) Kiel efikas la LP ce la konduto de firmaoj? (2) Kiel efikas la LP ce la konduto de unuopuloj? (3) Kiel efikas la LP ce la socio? Tiele ni emfazas la mikroekonomikon de la lingvoplanado, dum ni ankaù permesas transiron al la makroekonomia nivelo. Do, ci-tiu parto estas inspirita de la verkaro de Jernudd kaj Thorburn.En la tria kaj fina parto de la artikolo, ni prezentas ekonomian taksonomion de diversaj rimedoj de LP; tiu taksonomio eble montrigos utila al la lingvoplanistoj. Tiuj rimedoj estas enklasigeblaj au kiel ofertokreaj au kiel postulkreaj. Car la ekonomia efiko de tiuj du specoj de rimedo ne estas la sama, lingvoplanistoj, kiuj estas indiferen-taj al la du rimedoj, eble trovos utile, elekti unu rimedon prefere al alia, surbaze de tiu ekonomia efiko.
 
The number of contributions to scientific journals by authors from various OECD countries in 1998-2000 according to the commonly used ISI databases SSCI, A&HCI, and SCI Expanded is in focus. The number of contributions per million inhabitants is related to the main language of the country, the gross domestic product per capita and whether a country is a former socialist country or not. The social sciences, the arts and humanities, and the natural sciences are studied separately. It turns out that there is a tendency for a higher publication rate for English-language countries, slightly lower for countries with small languages, and even smaller for countries with large non-English languages. This is consistent with the hypotheses that there is a bias in the data bases from the ISI such that English-language journals tend to be overrepresented, that scholars from English-language countries write almost exclusively in English, and that scholars from other countries tend to publish less in English and more in their domestic language the larger is their domestic language. This calls for caution in using these databases for international comparisons of research activity.
 
La politika apartigemo en la 'kelta rando' de Britaj Insuloj lastatempe plifortigis. Samtempe plimult-igis la esplorado pri gi. La verkoj de Hechter kaj Birch apartenas al tiu kresko, sed el diversaj tradicioj, kaj Hechter ne cefe interesigas pri tiuj popoloj, sed pri generate modelo de interetnaj rilatoj kaj nacia disvolvigo. Hechter celkonscie alstrebas tiun celon. Unue, li prezentas du modelojn de nacia disvolvigo: disvastiga kaj interne koloniiga. Laŭ la disvastiga modelo, la etnaj minoritatoj asimiligas al la kulturo de la reganta grupo en plurnacia stato, cefe per la industriigo, kiu rompas etnajn barilojn kaj ilin anstataŭigas per klasaj dividoj. Male, ce la interna koloniigo, la etnaj dividoj ne estas forigitaj dum la disvolvigo, sed persistas, cefe pro la 'kultura disdivido de la laboro'. Tia disdivido de laboro, starigita de reganta au kerna grupo, kunigas la ekspluatadon kun la membreco de subpremita etna grupo, ne de socia klaso. La subpremata grupo, konsciigante, emfazas sian kulturan apartecon kiel bazon de liberigo. Hechter volas provizi pruvon de la modelo de interna koloniigo el la angla okupado de la 'kelta rando'. Tion li faras per statistikaj kaj historiaj argumentoj. Samkiel la verko de Hechter, la libro de Birch volas generalumi pri la nacia disvolvigo kaj la etna idento. Sed Birch ne proponas modelon, poste testante gin per 'faktoj'. Li ec asertas, ke la politika studo ne povas esti ekzakta scienco, do, neas la teorian bazon de Hechter. Li volas cefe listigi la faktorojn, helpantajn au malhelpantajn la politikan integrigon. Li ne taksas sin neŭtrala sciencisto, sed aperte anglo, kiu konsideras anglajn sintenojn kaj la 'britan' naciismon. Fine li resumas pli vastajn faktorojn', kiel la ekesto de superpotencoj kaj komunaj merkatoj, la disvastigo de lingvoj kiel la angla, kaj la amas-komunikada minaco al la minoritataj lingvoj. La verko de Hechter allogos la striktajn socisciencistojn; tiu de Birch, tiujn, kiuj malpli favoras teoriajn modelojn. Tamen, lau la gusto de la recenzanto, trovigas pluraj konceptigaj problemoj en la aliro de Hechter, kiuj atencas la tutan studon. Dume, la argumento de Birch, kvankam malpli 'scienceca' kaj pli jurnalismeca, bone transdonas bildon de la diversaj kontrauaj fortoj. Fundamenta bazo de la modelo de interna koloniigo, ce Hechter, estas la konscia regado de la keltaj popoloj flanke de 'la angloj'. Do, 'Anglujo' estas unueca, regema unuo, kiu alstrebas la regadon de etne diferenca randolando. Krome, lau Hechter, la keltaj landoj kvazau sangigis nur responde al anglaj sangoj. Sed la socia sangigo ne estas tia. Kaj mankas klareco pri la termino 'interna koloniigo' mem. Certe ne estas geografia afero pri rando kaj kerno, car ciganoj kaj enmigrintaj grupoj en la socio povas esti geografie mezaj, sed politike 'randaj'. Kaj kie trovigas la limoj, space? Hechter ne alfrontis tiun gravegan demandon, kiu estus povinta detrui lian teorian fundamenton. Alia problemo ce Hechter estas la diseco de modelo kaj faktoj. Li ne unue konstatas la faktojn, tiam provas konstrui laŭan modelon. Estas nur akceptataj, en la libro de Hechter, du elekteblaj klarigoj. Sed, ekzemple rilate al la velkado de la keltaj lingvoj, oni vidas elementojn de ambaŭ - de ekstera superregado kaj de persona elekto. Artikolo de C. Ragin, 1977, pruvas, ke eblas alimaniere interpreti la statistikon de Hechter pri vocdonado. En sia genro, tiu de pozitivisma socia scienco, la verko de Hechter estas admîrinda, anka ù pr o siabiblio-grafio kaj sia statistikaro. Gi sugestas estontan esploron, ekz. pri la fakto, ke la industriigo de suda Kimrujo ne tiom malfortigis la kimralingvecon, ol antaudireble, kaj pri la diferenca sinteno al la brita imperiismo flan gia malforto. Jam unu verko, tiu de Birch, bazigas sin kontraste sur tiu de Hechter. Lia libro estas pli historiisma, ol tiu de Hechter. Li asertas, ke el la tri keltaj landoj, Irlando estas la malpli integrita al Anglujo, Kimrujo pli, kun Skotlando meze. Li analizas la diversajn faktorojn, unu el kiuj estas iu grava 'elsalta faktoro' -la Paska Levigo en Irlando, la malkovro de nafto en Norda Maro, por la skotaj naciistoj. La forteco de la skota naciismo estas la historio de sendependa stateco, la apartaj naciaj institucioj kaj la naciista apelacio al materia gajno. La malforto de la kimra naciismo estas la atento al la pluvivo de kimra lingvo neparolata kaj nealstrebata de la plimulto de kimroj. La lingvo do estas dividilo en la nacia movado. Laŭ Birch, do, la skota naciismo pli versajne venkos, ol la kimra, guste pro manko de kultura bazo, pro aspiro. Tamen, Birch troigas la mankon de kultura bazo, krom de la institucia (edukado, jura) bazo de la skota naciismo. Ekzemple, li malprave asertas, ke ne ekzistas lingva demando inter Skotlando kaj Anglujo.
 
Reala skribajo kaj lima lingvo: lingvo-planado en la 17-a kaj l8-a jarcentoj Lastatempe okazis revivigo de interesigo pri la tielnomataj filozofiaj lingvoj de la deksepa jarcento. Tion kauzis versajne sangigantaj starpunktoj rilate artefaritajn Hngvosistemojn kaj konstato, ke la lingva teorio estas plene centra kiam temas pri la evoluo de pensado pri scienco en la deksepa jarcento. Adamo mem estis la unua lingvoplanisto: la lingvo, kiun li uzis en Edeno, perfekte respegulis la realon mem. Tion celas Andrew Marvell en sia konata poemo "La Gardeno". Kiam falis Adamo, au kiam la lingvoj konfuzigis ce Babelo, la perfekta ligo inter lingvo kaj realo frakasigis, kaj tiu Pralingvo estis perd-ita. Ramon Lull kaj aliaj supozis, ke la Pralingvo estis formo de la hebrea, kaj tiun ideon subtenis la Kabalistoj, per sia kredo, ke la literoj de la hebrea alfabeto entenas mistikan potencon. En la deksepa jarcento fortigis la scivolemo pri la naturo de lingvoj. Dum la horizontoj de la mondo ekspansiis pro la scienca eltrovado kaj la geografîa esplorado, la lingvo farigis unu el la solaj rimedoj por cirkaui kaj kapti la spertadon kaj etendi la scion en nekonatajn regionojn. Intertempe la lingvo, kiu iam ligis la intelektulojn de la okcidenta mondo, nome la latina, daure malfortigis, kiel viktimo de naci-skala eldona industrio, kiu en la diversaj landoj trovis pli da profito en nacilingva presado. La libro de Knowlson esploras la klopodojn eltrovi universalan lingvon, precipe en Francujo kaj Angl-ujo, dum la deksepa kaj dekoka jarcentoj. lli kaptis la atenton de pluraj el la plej grandaj pensuloj de la epoko - Bacon, Descartes, Leibniz, Newton, Boyle, Komenio. Pro neatento al Centra Eŭropo, Knowlson iom subtaksas la influon de mistikismo, kaj aliflanke li ne ciam ligas la lingvon al la evoluo de la scienca organizado en la koncerna periodo. Unuavide, sajnas esti klara divido inter tiuj, kiuj sercis universalan lingvon por forigi la efikojn de la Falo kaj reiri al la Adama lingvo, kaj tiuj, kiuj simple deziris antaŭenigi la sciencon per tauga rimedo. Sed homoj kiel Bacon kaj Komenio efektive okupis ambaû tendarojn, kaj la influo de mistikismo kaj rozkrucismo forte evidentas en la tiama scienca evoluo. Oni ja kredis, ke Adamo ne nur parolis sian lingvon kaj per tio (imitante la Dian Vorton, kiu kreis la mondon) nomis la kreajojn, sed ankau legis tiun lingvon en la kreaĵoj mem. Lia lingvaĵo estis mistika paralelaĵo de la realo. La koncepto de la Nobla Sovagulo, kiu poezias harmonie kun la naturo, estas pli aktuala manifestigo de la sama mito. Oni povus argumenti, ke ne Adamo, sed Dio, vere planis: Adamo nur lernis de li. Sed la esenca punkto estas tio, ke la Libro de la Dia Verko (do, la. naturo 'legebla' cirkau la homo) kaj la Libro de la Dia Vorto estas komplementaj. Tiu unua, kiel atentigis Bacon, kondukas al kono de la naturo kaj kono finfine de Dio mem. En siaj verkoj, Bacon tenis ekvilibron inter konservativo kaj novigo. En la utopia Nova Atlantido la konservativa Festo de la Familio estas sekvata de detala rondpromeno de sciencaj instalajoj, kiuj kvazaŭ konkretigas la sciencajn fakojn. Kvankam Swift mokis tian konkretigon de abstraktaĵoj, kaj tian emfazon je la unuopaj nocioj, gi liberigis la sciencon. Utopiistoj ofte utiligis la ideon: Campanella en sia Suna Civito kreas urbon, kies piano estas paralelo de la ordo de la naturo, kaj Urquhart, priskribante sian estontan universalan lingvon, utiligas metaforojn de urboplanado. Kvar elementoj kunfluis el la deksesa jarcento por kontribui al la skemoj de universalaj lingvoj en la deksepa: studo de hieroglifoj (Francesco Colonna, Valeriano Bolzano), interesigo pri stenografaj sistemoj, studo de kriptograflo, kaj eltrovado de neeŭropaj lingvoj (interalie konatigo kun la principoj de la cina). La sciencistoj celis ne simple krei konvenan lingvon, sed klopodi elimini la hazardaĵojn de la modernaj lingvoj kaj rekrei la perfektan interrilaton de lingvo kaj realo. Skribis Komenio, kun bedaŭro, "Ni parolas vortojn, ne ajojn". Tia lingvo, lau Descartes, ebligus la logikan pensadon. Malantaŭ tia supozo kusas la supozo, ke estas eltrovebla en la homaro universaloj de la pensado, kaj ke tiuj universaloj estus esprimeblaj matematike precize. Jen la principo de la verko de John Wilkins, ekzemple. Ĉio ĉi kondukis al la kunigo de semantiko kaj epistemologio ce Locke, kaj la plua esplorado pri la rilatoj inter lingvo kaj penso dum la dekoka jarcento. Fine Condorcet plej trafe resumis la centr-an problemon: kiel malmultaj precizaj ideoj efektive trovigas ce la homo. En sia libro Knowlson traktas ankaŭ la lingvojn de la fikciaj vojagoj de la periodo, kaj li aldonas pri-trakton de la projektoj de universalaj lingvoj de la gestoj, kaj liston de la skemoj de universalaj lingvoj.
 
The history of Esperanto in China was for long periods closely linked with anarchism. This article surveys the connection in the years up to 1920, and sets out to show which groups used which arguments to agitate for Esperanto, in order to throw light on the complexity of the relationship between language and politics in China, especially in the first half of the twentieth century.
 
La jida kaj vocdonaj rajtoj en Novjorko, 1915 kaj 1921 Same kiel hispanparolantoj en Usono hodiaü, parolantoj de la jida tuj antaü kaj post la Unua Mondmilito devis fronti diversajn reakciajn klopodojn limigi ilian potencon en la balotado. Amendo al la Konstitucio de la Stato Novjorko, pri alfabeteco en la angla por balotantoj, estis fine starigita en 1921, malgraü protestoj de certaj reprezentaj judoj kaj jidaj eldonajoj surbaze de kultura demokratio kaj proleta partopreno. Aliaj, tarnen, akceptis la bezonon uzi la anglan kaj ne interpretis la devigon pri anglalingva alfabeteco kiel konstitucian au kulturan demandon aparte gravan al usonaj judoj au al la estonteco de la jida lingvo en Ameriko. Minoritatoj generale kaj enmigraj minoritatoj aparte estas ofte tro nesekuraj por fronti la cefan fluon kaj strebi por la plena akceptigo de la propra kultura identeco au ec pluralisma kunidento. Tiu manko de unueco igas ilin des pli neefikaj en la penoj kontraüi klopodojn limigi etnolingvan demokration.
 
SUMMARY Chinese Language Reform: Esperanto as Provocation and Inspiration Between 1916 and 1919, Esperanto's claim to the position of a common international language was hotly debated in the avant-garde Chinese journal Xin Qingnian. Closer analysis reveals a number of complex subtexts underlying the Utopian visions put forward by Chinese linguists and language planners like Qian Xuantong. As a linguistic model, Esperanto helped to catalyze new approaches to Chinese phonetical transciption and writing reform, and to the shaping of a common Chinese language. The Esperanto debate was also part of the wider battle over the Chinese classical tradition: Qian's provocative call for the abolition of the Chinese language must be regarded as a direct attack on the conservative Chinese literati. RESUMO Reformo de la ĉina lingo: Esperanto kiel provokilo kaj stimulilo Inter 1916 kaj 1919 ardis debato en la avangarda cina revuo Xin Qingnian pri la pretendoj de Esperanto kiel internacia lingvo. Pli detala analizo montras, al kiaj komplikaj motivoj kaj ideoj respondis la ŝajne utopiaj proponoj de ĉinaj lingvoreformistoj kiel Qian Xuantong. Interalie, Esperanto kiel lingva modelo helpis katalizi novajn alirojn al la fonetika transskribo kaj skribsistema reformo de la ĉina lingvo, same kiel al ĝia socia funkciado. Aliflanke, la tuta Esperanto-debato nur eris en pli vasta batalo pri la klasika literatura tradicio: tiukadre necesas konsideri la provokan alvokon de Qian por abolo de la ĉina lingvo kiel rektan atakon al la konservativuloj.
 
Esperanto in China and among the Chinese diaspora was for long periods closely linked with anarchism. This article looks at the history of the Chinese Esperanto movement after the repatriation of anarchism to China in the 1910s. It examines Esperanto's political connections in the Chinese setting and the arguments used by its supporters to promote the language. In exploring the role played by Esperanto in interwar Chinese culture and politics, it helps to throw light on the complex relationship between language and politics in China in the first half of the twentieth century.
 
RESUME L'anglicisation du Canada, 1971-1981 Les données sur l'adoption de l'anglais comme principale langue d'usage à la maison, recueillies aux derniers recensements, font voir un accroissement général de cette forme d'anglicisation parmi les minorités linguistiques canadiennes entre 1971 et 1981, en particulier au sein de la population francophone à l'extérieur du Québec. Au Québec même, la supériorité du pouvoir d'assimilation de l'anglais en regard du français s'avère au moins aussi grande en 1981 qu'en 1971. Le conflit fédéral-provincial concernant le statut à accorder au français aurait affaibli l'attrait du français comme langue d'usage au foyer au Québec. Dans l'ensemble, la politique fédérale des langues officielles n'a pas ralenti l'anglicisation de la minorité francophone au Canada. D'autre part, la politique fédérale du multiculturalisme n'a pas modifié la tendance à l'anglicisation des autres minorités linguistiques canadiennes. Pour éviter l'anglicisation ultime du Canada, la politique linguistique canadienne devra évoluer vers une forme plus territoriale de bilinguisme, prenant appui sur un Québec français et culturellement plus autonome. Sans davantage de contenu biculturel, voire binational, l'actuelle politique fédérale ne fait pas le poids face au pouvoir d'assimilation de l'anglais dans le contexte nord-américain. RESUMO La anglalingvigo de Kanado, 1971-1981 Inter ciuj lingvaj malplimultoj de Kanado kaj precipe la eksterkebekiaj franclingvanoj, oni plieme uzis la anglan kiel lacefan hejman lingvon inter 1971 kaj 1981, laù popolnombradaj statistikoj. En Kebekio la supera anigemeco de la angla kompare al la franca almenau tiomis en 1981 kiomenl971. Sajne, la konflikto inter la fédéra kaj provincaj registaroj pri la rolo de la franca igas gin malpli valora kiel hejman lingvon en Kebekio. Générale, la kanada programo pri oficialaj lingvoj ne sukcesis malrapidigi la anglalingvigon de la franca malplimulto. Ankaù la federa programo de plurkultureco ne aliigis la anglalingvigon de la aliaj malplimultoj. Por eviti la plenan anglalingvigon de Kanado, oni devos reprincipigi la kanadan lingvan programon, celante pli laùlokan (anstataû ciupersonan) dulingvecon helpe de kulture pli memstara Kebekio. Sen plia dunacieco kaj dukultureco, la nuna federa programo ne efïke kontraùas la anigeman potencon de la angla en nordamerikaj kondicoj.
 
On 6 November 1986 President Ronald Reagan signed the U.S. Immigration Reform and Control Act (IRCA) of 1986 into law. The purpose of the law is to halt the flow of illegal immigrants across the U.S. border with Mexico and to enforce sanctions against U.S. employers who hire illegal labor. Title II of IRCA specifies a two-step legalization program whereby those aliens who have resided illegally within the United States since on or before 1 January 1982 may petition first for temporary and then for permanent legal residency. This legalization program is considered a less expensive alternative to deporting millions of illegal aliens. One requirement for legal residency is that aliens granted this privilege demonstrate knowledge of basic English, U.S. history and civics, or attempt to achieve such knowledge by attending at least 40 hours of instruction in an INS-certified program. The education requirement is included in the law in order logically to support the granting of permanent residency to illegal aliens, mostly Hispanic, before those foreign nationals who petition for legal residency under other immigration programs. Knowledge of English is considered a sign of integrating into mainstream society. The English language is an important cultural symbol for this society, which legislators feel is threatened by a growing Spanish-speaking minority. Because the goal of the education requirement is not to enable individuals to achieve functional competency in English, the result is a costly and ineffective language policy.
 
RESUMO O Discutido Acordo Ortogrâfico Luso-Brasileiro de 1990 Este trabalho examina um caso de planejamento lingiiístico para fins de aperfeiçoamento do corpo da lingua: o Acordo Ortogrâfico Luso-Brasileiro de 1990, assinado pelos representantes dos sete paises de lingua oficial portuguesa. Apresenta-se inicialmente um apanhado historico-social da padronizaçâo e expansão do português, da distribuiçâo da lingua no mundo atual e do desenvolvimento de suas normas grâficas. O exame do Acordo e do debate do mesmo é feito a partir da análise das diversas posiçôes tomadas por autores/as de artigos jornalísticos e acadêmicos sobre a questâo e dos argumentos por eles/elas usados. Tais argumentos sâo contrastadados com aqueles apresentados por Geerts, van den Broeck e Verdoodt (1977) em anâlise de um caso semelhante. Conclui-se que, apesar da maior parte do debate tratar de questões relativas à eficiência lingüística, o Acordo e seus proponentes sâo guiados primordialmente por critérios relativos à eficiência política e diplomática. RESUMO La debatebla ortografia interkonsento lusobrazila Oni ci tie prezentas kazon de lingvoplanado laû korpusa kultivado: la Ortografian Interkonsenton Lusobrazilan por portugallingvaj landoj, subskribitan en 1990 de reprezentantoj de ciuj sep landoj, kies oficiala lingvo estas la portugala. Oni priskribas la socihistorian fonon rilate la normigon kaj disvastigon de la portugala lingvo, la hodiaûan mondan distribuon de la lingvo, kaj la evoluon de giaj literumaj normoj. La aûtoro diskutas la Interkonsenton kaj la postan debaton per analizo de la prenitaj starpunktoj kaj la argumentoj uzataj de aûtoroj en elektitaj kleraj kaj popularaj artikoloj. Tiujn argumentojn oni kontrastigas kun tiuj prezentitaj de Geerts, van den Broeck kaj Verdoodt (1977) en ilia raporto pri simila kazo. La aûtoro konkludas ke, kvankam la debato rilatas demandojn de lingva efikeco, la Interkonsento kaj giaj proponantoj cefe interesigas pri politika kaj diplomata efikeco.
 
A federalist language formula has been practiced in the European (Economic) Community since its foundation in 1952, but the pressures towards a (more) centralist, hegemonial approach are very great. Apart from enormous costs of implementation, the Federal formula is not fully in line with educational practices, public attitudes, and the wider international context. And yet, there does not seem to be a more widely acceptable alternative in a federalist European Union, the goal to be achieved (or approached) by 1992. A federalist language formula has a fair chance of survival in a modified, perhaps more restricted, form so as to be more functional and open to the demands of worldwide communication. Despite weaknesses, it reflects more adequately the mosaic-like cultural heritage of Europe. It may also be of interest to other world regions and international bodies that follow a centralist policy, particularly if the costs of implementing it can be reduced.
 
The 2004 draft of the EU Constitution contains legal language defining the linguistic obligations of the EU and the language rights of its citizens, but the draft fails to achieve language justice for EU citizens who speak regional minority languages. These minority languages include Catalan, Basque, and Galician in Spain, Welsh in the UK, and others. Spanish El presente es un análisis de la Constitución de la Unión Europea del 2004 en búsqueda de términos legales que definen las obligaciones lingüísticas de la Unión y los derechos lingüísticos de sus ciudadanos. Argumenta que la Constitución de la Unión Europea no otorga justicia a los ciudadanos de la Unión que hablan lenguajes regionales minoritarios. Forman parte de estas minorías los catalanes, vascos y gallegos en España, los galeses en el Reino Unido, y otros grupos. Portuguese La malneto de 2004 de Eŭropa Konstitucio enhavas jurajn difinojn de la lingvaj devoj de la Eŭropa Unio kaj de la lingvaj rajtoj de ĝiaj civitanoj, sed la malneto malsukcesas atingi lingvan justecon por EU-civitanoj, kiuj parolas regionajn lingvojn de minoritatoj. Tiuj minoritataj lingvoj inkluzivas la katalunan, la eŭskan kaj la galician en Hispanio, la kimran en Unuigita Reĝlando, kaj aliajn.
 
The mainstream conduct of research on Esperanto and interlinguistics is a relatively recent phenomenon, which of late has grown easier through better access to libraries and a growing body of scholarly work. The situation of Esperanto and interlinguistics in universities remains stable. However, the years 2005 and 2006 have been marked by the passing of two major figures: Ito Kanzi in Japan and William Auld in Scotland. A survey of recent scholarship shows steady production of studies and reference works in the linguistics of Esperanto, interlinguistics, the Esperanto movement and speech community, Zamenhof studies, the history of Esperanto, Esperanto literature, translation, the teaching of Esperanto, and language policy. There has been an increase in publication on Esperanto and interlinguistics particularly in German and Russian.
 
Although small budgets have recently been allocated to governmentally controlled “Authorities“ for Yiddish and Ladino, both of these languages (as well as Judeo-Arabic and Judeo-Persian) suffer from a serious lack of well-prioritized efforts in accord with their specific language-planning needs. The ultra-orthodox Yiddish-speaking community is the only one among all of the “Jewish languages other than Hebrew“ which has both a continually growing number of young speakers as well as demographically concentrated residential areas with neighborhood institutions (schools, synagogues) utilizing their own vernacular. The secular Yiddish sector is much richer in modern language-related institutional infrastructure and intelligentsia but is almost in total disarray insofar as demographic concentration of young speakers, schools with adequate instructional time and young institutional leadership are concerned. Ladino is even worse off, with respect to speakers and infrastructure, but has recently moved ahead noticeably due to prominent younger leaders with a rich agenda of important goals and projects. Judeo-Arabic and Judeo-Persian both suffer from a dire lack of language-focused intellectuals as well as the absence of a dominant spoken or written variety and are still regarded by their own speakers as dialects lacking in autonomy. None of the latter three languages/varieties has either a periodical press or book-production and the last two lack even courses, teachers or pedagogic materials appropriate for young students. The current insufficiency of funds and less-than-informed efforts on behalf of governmental authorities may lead to the early demise of most “other Jewish languages than Hebrew“ in Israel, with the distinct exception of Yiddish in ultra-Orthodox circles.
 
The worldwide dominance of English is such that only catastrophic upheaval could seemingly threaten it in the near future. In the longer term, an emerging power (eg, China) may come to challenge American supremacy and with it the dominant position of English. However, even in the event of such a realignment, the language of that emerging power (eg, Chinese) may not succeed in arresting the advantage English already derives from critical mass. To have any chance of global spread, a challenger would need to possess structural characteristics — namely, minimal inflectional morphology, non-tonal phonology, and a non-logographic script — that would facilitate its acquisition by individuals with largely utilitarian motivations. Alternatively, to evolve these characteristics, a challenger would need to be subjected to minimal standardization and be allowed the freedom to accommodate user-driven change, including indigenization. Finally, it would need to be perceived as a vehicle for modernizing values. While hypothetical challengers (eg, Chinese, French, German, Spanish, Japanese, Russian, Arabic, or Esperanto) all exhibit some of these characteristics, only English exhibits all of them at present and for the foreseeable future. For these reasons, the worldwide dominance of English is likely to survive even a hypothetical passing of the American Era.
 
Since the early 1990s, language policy and planning (LPP) has undergone significant theoretical shifts in how it understands policy, concurrent with corresponding shifts in understandings of language, and particularly language use, more broadly. This paper draws on recent developments within linguistics that understand language from the perspective of Vygotskian sociocultural theory, and the role of language and other sociocultural artefacts in the mediation of human activity and social practice. The purpose of this discussion is to consider the potential of sociocultural theory as the basis for a broader meta-theoretical framework to understand the interrelationship between macro and micro analyses of policy and practice within LPP. The paper concludes with a consideration of the issues this raises for methodology in the study of LPP, as well as the implications for the practice of LPP itself. (Free full-text available here: https://www.jbe-platform.com/docserver/fulltext/lplp.33.1.02cro.pdf)
 
This paper gives an evaluation of the Turkish Language Reform in a Language Planning framework, showing the sociocultural, political, and linguistic reasons leading to this movement, as well as describing the processes and the outcome of this major undertaking which changed the Turkish language and shaped its subsequent development. Special emphasis is given to the process of corpus cultivation carried out by the Turkish Language Association in their language purification efforts and the controversies surrounding the language reform are outlined. In light of the literature survey and the recent developments in the language, an evaluation of the reform movement is then attempted. Finally, “lexical modernization” is suggested as a new language planning goal in the Turkish context in order to continue with the development of the language and to fulfill the arising communication needs of the Turkish society.
 
La dek tri artikoloj de dek du verkintoj estas la produkto de internacia konferenco en Groningen (Nederlando), en kiu oni integrigis la problemaron de la fremdlingva instruado el la vidpunktoj de psikologio, lingvistiko kaj pedagogic Kompreneble, universalaj problemoj ne estis solvitaj, sed relief-igis bazaj problemoj, kiuj ciuj rilatas al la klascambra situacio. Inter ili trovigas: la difino de celoj; la valorigo de tiuj celoj; solvo al la problemo de la artefariteco de klascambro; kaj aktiva, ne nur pasiva, posedo de lingvo. Certagrade, la eseoj ne rekte tusas la intereson de legantoj de LPLP. Kvankam ciuj studoj en la libro fontas el la lingvokontakto, la akiro de fremda lingvo estas io aparta de la problcmaro de lingvoplanado. Ekzemple, la sinteno de instruisto kaj lernanto estas malsimila. La lernado de fremdlingvoj koncentr-igas al 'prestigaj' lingvoj (ekz. la franca au germana en Usono). Dume, la lingvoplanado ofte rilatas al 'neprestiga' lingvo de iu minoritata grupo. Simile, ideala programo de instruado de fremdlingvo ebl-igos la retenon de la lernita lingvo. Sed celo de t.n. 'lingvoretena' programo en Usono estas fakte, ke oni ne retenas la denaskan lingvon, sed transiras al la angla; estas, do, programo de lingva forigo, ne lingva reteno, kiel ce la instruado de fremdlingvo. Tamen, en Usono ankau ekzistas alicelaj programoj. Resume, bonega, zorge kompilita kolekto.
 
This paper deals with the role that the educational and the socioeconomic levels of the speakers play in some processes of linguistic change. Three phenomena of the Spanish grammar in different stages of linguistic change are examined in the light of the data collected among Spanish speakers from Morelia, Michoacan: (a) the opposition "periphrastic /morphological future," (b) the use of pluperfect subjunctive in the apodosis of conditional sentences instead of compound conditional, and (c) the innovative use of the copula estar. Results from the analysis reveal that in the two more advanced change processes (a and b), the lower educational levels and the low socioeconomic group are the leaders, while the group with more formal education and the middle-high socioeconomic group have joined, although with some resistance, the tendency marked by the leader groups. The analysis of the serestar opposition evidences an innovative use of the copula estar in the community. This change is in the first stages and consists of an extension of the estar semantic domain. The educational and socioeconomic levels also show differences in the use of this innovative form. Speakers with college education and speakers of the upper-middle socioeconomic group are more resistant to adopt the innovative use. However, speakers with less education and speakers of the low socioeconomic group show a very important proportion of the innovative use. The results found seem to suggest that the size of the group with less education and the size of the low socioeconomic group in communities like the one studied permit the imposition of some changes that are led by them.
 
This study explores the views of a homogeneous French-speaking student population with respect to the use of English and/or French in interpersonal encounters in a bilingual setting (Quebec/Canada). It examines to what extent these views reflect the changes in linguistic behavior sought by recent legal reforms. It also explores whether an American anglophone (AA) and a Quebec anglophone (QA) are similarly perceived and evaluated when using English and/or French. Students indicated their reactions to a simulated dialogue between an AA or a QA customer and a Quebec francophone (QF) salesman; the language used by each speaker differed according to the experimental condition. While use of English was considered acceptable, use of French produced the more positive personality judgments. A comparison with recent studies in the same context shows a state of transition of linguistic standards. The results are discussed in terms of changing language behavior and interpersonal accommodation.
 
RESUMO La sinhala kaj la angla: la sekvoj de lego pri lingvoj Altiris atenton kelkaj sekvoj de la Lego pri la Oficiala Lingvo de la jaro 1956, kiu al-jugis al la sinhala la rolon de la oficiala lingvo de Cejlono (la nuna Srilanko). Inter tiuj sekvoj estis la konflikto inter etnoj. Tamen, aliaj, malpli frapaj sekvoj estis gis nun malpli rimarkitaj. Inter tiuj estas sanĝigoj en la gamo de uzado de apartaj lingvoj kaj rilataj efikoj ce la koncernaj lingvoj mem. La nuna artikolo traktas tiajn sanĝojn, rilatajn al la sinhala kaj al la angla. Inter ili trovigas la pli vasta uzado de la sinhala por privataj, same kiel por oficialaj, celoj; sanĝitaj sintenoj al la lingvoj; kaj pli vasta kontakto kun la angla, tarnen kun malkreskinta kompetenteco en ĝia uzo—tiun lastan percepton konfirmas statistiko el la eduka sfero. Interne de la sinhala okazis disdiferen-cigo de funkciaj variajoj, sed nenia videbla malkresko de la diglosio—kio estas frapa ekzemplo de la persisto de tradicio meze de la sanĝo kaj modernigo.
 
In the past thirty years or so substantial research has emerged about the status of dialects and their use in education. The literature on dialects in education is diverse and deals with issues related to both dialectal and bidialectal approaches to education. In the present paper an effort is made to propose the construction of a viable bidialectal program that is (a) optimally suited to the Greek Cypriot linguistic setting, (b) specifically attuned to the sociopolitical and historical context of Cyprus and (c) most appropriate in addressing Cyprus' educational needs and requirements. In proposing the development of a viable model, three major considerations were taken into account: (i) the properties of bidialectal programs that have been in effect worldwide, (ii) the experiences gained by countries that have adopted bidialectal programs and (iii) the findings of recent empirical studies dealing with the linguistic landscape of Cyprus. Portuguese Tra la pasinta jartrideko, aperis substance signifaj esploroj pri la statuso de dialektoj kaj ilia utiligo en edukado. La esplorliteraturo pri dialektoj en edukado estas diversa, traktante temojn rilatajn kaj al dialektaj kaj al dudialektaj aliroj al edukado. En la nuna referaĵo oni klopodas proponi konstruon de vivipova dudialekta programo, kiu estas (a) kiel eble plej tajlita al la grekkipra lingva medio, (b) specife agordita al la socipolitika kaj historia kuntekston de Kipro, kaj (c) plej taŭga por fronti la edukajn bezonojn kaj postulojn de Kipro. Proponante la evoluigon de vivipova modelo, oni prenis en konsideron tri gravajn konsiderojn: (i) la proprecojn de dudialektaj programoj efektive funkciaj en diversaj partoj de la mondo, (ii) la spertojn de landoj, kiuj adoptis dudialektajn programojn, kaj (iii) la konstatojn de lastatempaj empiriaj studoj traktantaj la lingvan pejzaĝon de Kipro.
 
What is the role of United States universities role in preparing graduates for an increasingly interdependent world in which the knowledge of other languages and cultures is once again a critical need? The article reviews the many calls for global understanding and language competence, the barriers to sustained follow-up and action, and the consequences for national security, economic competitiveness, and a globally aware citizenry. It concludes with several recommendations for universities to undertake in partnership with schools, states, businesses, non-governmental organizations, and the federal government.
 
This paper seeks to gauge the success of language planning initiatives in reversing language shift in Ireland and the Basque Autonomous Community (BAC) amongst Irish and Basque university students who are not first-language speakers of either minority language. By examining data elicited through questionnaires on the students’ language attitudes and practices, the paper aims to uncover the attitudinal support the students exhibit to Irish and Basque respectively and the extent to which these levels of attitudinal support are transferred to actual language use. The resulting data suggest a favourable attitudinal perspective based largely on relevance to ethnic identity. While the data indicate less favourable results with respect to language practices, there are some positive conclusions to be made particularly in terms of the domains in which Irish and Basque language use occurs and the interlocutors involved. For example, the Irish and Basque languages may not form part of the students’ active linguistic repertoire, but there are examples of code-switching in domains from which these languages were traditionally absent.
 
Bezonata: Kompara kultura historio de la aktive uzataj klasikaj lingvoj Ne ekzistas kompara kultura historio de klasikaj lingvoj, t.e. lingvoj, kiuj daŭre ludas gravan rolon en religio, scienco, belarto au internacia komunikado longe post tiam, kiam ili cesas funkcii kiel popolaj lingvoj. Tia historio estus valora ilo ne nur por fakuloj pri klasikaj lingvoj, sed ankaŭ por lingvistoj ĝenerale kaj socilingvistoj aparte. La aŭtoro faras sugestojn por kompilado de tia verko, kaj faras alvokon al ĝia plenumiĝo.
 
RESUMO La movado por oficiala lingvo en Usono: Kunteksto, problemoj, agadoj La distingo de Heath inter lingvo kiel "simbolo" kaj lingvo kiel "ilo" estas esenca por kom-preni la aktualan movadon por oficiala lingvo en Usono, kaj por kompreni ĝiajn plej elstarajn proponantojn la senprofitcelajn organizaĵojn Usono Angla (U.S. English) kaj Angla Unue (English First). Kvankam la eldonaĵoj kaj presaĵoj de tiuj organizajoj ja emfazas la gravecon de oficiala lingvo kiel ilo de facila komunikado, pleje gravas al ili la simbola valoro de legigo de la angla lingvo en tiun statuson. La organizajoj konsideras la akiron de la angla lingvo fare de novaj enmigrintoj kiel elprovon de la lojaleco de tiuj enmigrintoj al la nova lando kaj ĝiaj valoroj—kiel evidentiĝas kiam oni zorge ekzamenas plurajn agadojn de la organizajoj. Ili ŝajne supozas, ke Usono iam konsistigis sendividan unulingvan nacion kaj ke la "fandopota" sperto de antaaj ondoj de enmigrintoj rezultigis same lingvan kiel ekonomian asimiligon, car la ili la du intime kunligiĝas. Tiu ideo montriĝas mito (kvankam ja potenca mito) pro almena du kialoj. Usono neniam estis unulingva, kaj enmigrintoj ne ciam asimiliĝis lingve, eĉ dum ili promesis lojalecon al sia adoptita lando kaj alprenis ĝiajn valorojn. Proponantoj de oficiala lingvo (kiel ankaü la plejparto de usonanoj) do devas distancigi sin de antasupozoj evidente falsaj koncerne la historion de lingvouzo en ilia lando, kaj ili devas ekkonsideri multlingvismon kiel nacian ricajon. RESUMEN El movimiento para una lengua oficial en Estados Unidos: Los con-textos, cuestiones y actividades La distinción de Heath entre el lenguaje como "simbolo" y como "instrumento" es esen-cial a la comprensión del movimiento actual para una lengua oficial en Estados Unidos y a la comprensión de sus dos partidarios más destacados, las organizaciones U.S. English y English First. Aunque las publicaciones y literatura impresa de estas organizaciones den énfasis a la importancia de una lengua oficial como instrumento para facilitar la comu-nicación, lo importante para ellos es el valor simbólico de elevar el inglés a esta categoría por medio de la legislación. Estos grupos consideran la adquisición del inglés por los nuevos inmigrantes a los EEUU una prueba de lealtad a su nuevo país de parte de estos inmigrantes, como bien lo demuestra un examen cuidadoso de las actividades de estas organizaciones. El supuesto parece ser que anteriormente los Estados Unidos era una nación monolingüe sin costuras y que la experiencia del "crisol" (melting pot) que pade-cieron las olas previas de inmigrantes produjo en ellas una asimilación en la lengua tanto como en la economía, dado que éstas se relacionan tan intimamente. Resulta sin embargo que esta idea es un mito (aunque poderoso) por dos razones. Los Estados Unidos no ha sido nunca monolingüe, y los inmigrantes no se han asimilado siempre lingüisticamente, aún cuando juraban lealtad a su país adoptivo y abrazaban sus valores. Por lo tanto, los partidarios de una lengua oficial (y la mayor parte de los nortamericanos con ellos) nece-sitan desenganarse de estos falsos supuestos de la historia del uso lenguaje en su país y llegar a reconocer el multilingüismo como un recurso nacional.
 
The present study attempts to examine what presumably guided Zamenhof in choosing "international" forms for Biblical Hebrew personal names when he translated the whole Hebrew Bible into Esperanto. A comparison of these names graphically and phonetically with their equivalents in eight possible source languages, i.e., Hebrew, Latin, Italian, French, English, German, Polish and Russian, reveals a preference for Hebrew, German and Polish forms in descending order as possible etymons ascribable to Zamenhof's own linguistic background. The morphological adaptation of these names is conditioned by the phonetic characteristics of their etymons. Portuguese Tiu ĉi esploro provas ekzameni kio supozeble gvidis Zamenhofon en lia elekto de internaciaj formoj por bibliaj hebreaj personaj nomoj kiam li tradukis la tutan Hebrean Biblion en Esperanton. Komparo de tiuj nomoj grafike kaj fonetike kun iliaj ekvivalentoj en ok eblaj fontolingvoj, t.e., la hebrea, la latina, la itala, la franca, la angla, la germana, la pola kaj la rusa, montras preferon al hebreaj, germanaj kaj polaj formoj en ordo de malkreskanta graveco kiel eblaj etimoj, kio estas atribuebla al lia lingva fono. Morfologia adaptado de tiuj nomoj estas kondiĉta de la fonetikaj karakteroj de iliaj etimoj.
 
SAMENVATTING Westerse geschiedenissen van de taalkunde: aanvullende bibliografie Zoals aangestipt in mijn overzicht van het recente onderzoek over de geschiedenis van de taalkunde (Swiggers 1980), heeft de geschiedschrijving van de linguïstiek een zeer lange voorgeschiedenis. Een interessante ken trek van de taalkundige historiografie is haar nauwe band met de vooronderstellingen en (verzwegen) overtuigingen die er door de auteurs van geschiedenissen van de taalkunde worden op nagehouden. In datzelfde artikel argumenteerde ik dat de taalkundige historiografie zich moet vrij-maken van zulke voorwetenschappelijke opvattingen, en zich moest omvormen tot een geschiedenis van de methoden gebruikt in de taalwetenschap. Ik wees er tevens op dat dit onmogelijk zou zijn zonder de uitwerking van een theoretische basis voor historio-grafisch onderzoek, en zonder een grondige kennis van wat reeds gepresteerd was op het terrein van de taalkundige historiografie. Het voorliggende artikel is een vervollediging van E. F. K. Koerner's Western Histories of Linguistic Thought (1978). Dit boek is een indrukwekkende bibliografie van de literatuur in verband met de geschiedenis van de taalkunde, die verscheen tijdens de jaren 1822-1976. Het is interessant op te merken dat Koerner's bibliografisch overzicht . gemakkelijk vanuit een sociografisch standpunt kan geinterpreteerd worden. Zo stelt men vast dat het overgrote gedeelte van publikaties tijdens de periode 1820-1865 betrekking heeft op de Griekse en Romeinse Oudheid, terwijl in de periode 1865-1910 de belangstelling voor de geschiedenis van de eigen, nationale taalkunde toeneemt (naast een blijvende belangstelling voor de geschiedenis van de klassieke filologie). De periode 1910-1950 wordt gekarakteriseerd door het zich toespitsen van de belangstelling op de Romaanse en Germaanse filologieen, en door de regelmatige publikatie van korte geschiedenissen van de taalkunde, hetzij als autonome publikatie, hetzij als een hoofdstuk van een "Inleiding tot de taalkunde." Sinds de jaren '50 wordt de geschiedenis van de taalkunde stilaan een afzonderlijke wetenschapstak; dit kan men afleiden uit het op de markt brengen van talrijke tekstboeken, "readers" en bundels die de geschiedenis van de taalwetenschap behandelen. De hier gegeven toevoegingen, die een bevestiging bieden van het hierboven geschetste beeld, zijn bedoeld om enkele belangrijke lakunes in Koerner's bibliografie op te vullen. De voorliggende bibliografie neemt vooral publikaties op die een overzicht bieden van een voldoende omvattende periode in de geschiedenis van de taalkunde. Men dient er rekening mee te houden dat sinds 1979 een lopende bibliografie over de geschiedenis en methodologie van de verschillende taaldisciplines verschijnt in het tijd-schrift van de "Société d'Histoire et d'Epistémologie des sciences du langage": Histoire, Epistémologie, Langage (voor meer informatie, kan men zich richten tot de sekretaris van de "Société," Sylvain Auroux, 30 avenue de la Résistance, F-93100 Montreuil, France). RESUMO Okcidentaj historioj de la lingvistiko: aldona bibliografio Skizo pri la lastatempa esploro en la verkado pri la historio de la lingvistiko (Swiggers 1980) indikas, ke longa antaŭhistorio staras antaŭ la historiografio de la lingvistiko. Interesa trajto de tiu historiverkado estas ties intima ligiteco kun la antaŭ-supozoj kaj (neesprimitaj) konvinkoj ĉe la verkantoj de la historioj de la lingvistiko. En tiu sama artikolo, la nuna aŭtoro sugestis, ke la historiverkado lingvistika devas liberigi sin disde tiaj antaùsciencaj konceptoj. Li ankaŭ argumentis, ke tio ne eblus sen konstrui teorian bazon de la historiografia verkado kaj sen intima scio pri ties ĝisnunaj atingoj. La nuna artikolo estas suplemento al E. F. K. Koerner, Western Histories of Linguistic Thought (1978). Tiu libro estas impona bibliografio de la literaturo pri la historio de la lingvistiko en la epoko 1822-1976. Estas interese noti, ke facile eblas inter-preti la bibliografian skizon de Koerner el socigrafia vidpunkto.
 
The terrorist attacks of 11 September 2001 in New York and Washington, DC, have caused a significant review of US capacity to conduct intelligence analysis to predict such attacks. A key component of the ability to analyze intelligence is the matter of competence in languages appropriate to areas of current emphasis in national defense. Language capacity is not a new topic to national defense, but this article looks at the link between government needs for language capacity and the availability of languages in formal education. Despite previous links between education and defense and the availability of federal funding to subsidize languages in schools, the predominant pattern of language enrollment appears to be in response to domestic concerns rather than to international affairs.
 
After an introduction to the Cimbrian language (a Bavarian variety that has maintained many characteristics of early Middle High German) and a brief overview of the sociolinguistic situation (attitudes in particular) in the area regarded as `ethnically' Cimbrian, this article looks at the language planning that has been carried out in the Cimbrian area (particularly in the areas of graphization, mass-media and education) and at the institutions devoted to it. It is evident that not enough planning has been done. There are various reasons for this, such as the low ethnic and linguistic consciousness of the speakers (particularly in the Veneto region) and the lack of both adequate funding and of a policy that takes economic development seriously into account. Considering the size of the speaking community, its socio-economic situation, the invasive presence of Italian and the lack of resources, the chances for the survival of Cimbrian are not high, particularly in the Veneto region. However, language planning is worth attempting anyway, not only to preserve Italy's (and the world's) rich diversity, but particularly for the cultural, social and economic benefits that reversing language shift always entails.
 
Dallas and the North Texas region of the United States have seen profound demographic shifts that have challenged one regional health care network in its effort to provide quality health services to an increasingly linguistically heterogeneous community. The response to this challenge has included a reconceptualization of the organization’s language policy to create alignment between it and the organization’s mission, considering language policy from both an equity and a quality control perspective. This industry-facing language planning case study looks at how Children’s Medical Center of Dallas has responded to the challenge by explicitly recognizing patients’ linguistic needs, developing its workforce, and creating a language liaison program that bridges the communication gap between doctors and their patients. While governments select language policies and engage in language planning mainly for political purposes, private organizations serving multilingual communications have quality of service as an added incentive to engage in such activities if they are to remain viable.
 
La kreolistiko igis satata aspekto de la lingvopolitiko, parte pro interesigo pri la ebla pigina deveno de la usona 'nigrula angla' lingvo. Rezulte, oni amase, sed ofte nepercepteble, atentis socilingvistikajn aspektojn de kreolistiko. Leginte la subtitolon de la verko de Adler, do, oni bonvenigus generalan pri-trakton de la temo. Sed gi montrigas fundamente nekontentiga. Gi konsistas el tri partoj kaj mallonga konkludo. La unua, pri la sociologiaj aspektoj de piginoj kaj kreolaj lingvoj, sajnas promesplena, sed ne plenumas la promeson. Gi konsistas cefe el konfuzaj, ripet-emaj listoj, netaŭga enkonduko ec al komencanto. Laŭ la titolo de la dua parto, tio sajnas promesi detalan priskribon de la uzo kaj valoro de pluraj piginoj kaj kreolaj lingvoj, sed tio mankas. Oni nur ripetas materialon el neoriginalaj fontoj, kaj preskau tute sen lingvaj ekzemploj. Estas mikspoto, kies valoro dependas tute de la (ne)fîdindeco de la fontoj de Adler: disa, ripetema, neoriginala. Estas simile en la tria parto, car li konfuzas la leganton per neklaraj difînoj. La bibliografio entenas 217 citojn. La konkludo de Adler estas, ke pigina lingvo pli taŭgus kiel komuna mondolingvo, ol ekzistanta nacia lingvo, kiel la angla, au ol kreita lingvo kiel Esperanto. Pri piginoj, li asertas, ke "ilia cefa avantago estas, ke ili ne estas artaj lingvoj, sed ke ili kreskis el aparta kaj urga bezono je komunikado inter personoj, kiuj parolas tute nerilatajn lingvojn" (p. 133). Guste tio estas la cefa argumento kontraŭ la uzo de iu ajn pigina lingvo kiel internacia helplingvo, car çiu pigino neeviteble ligigas al la lingvaj strukturoj kaj kulturkontaktaj situacioj, kiuj naskis gin. Ciu pigina lingvo kompreneble estas tiel Valora' kiel iu alia lingvo - Adler senbezone troige kaj ripeteme argumentas tion. Sed estas ege malfacile, sangi la antaŭjugojn de homo, aparte pri pigina au kreola lingvo. Konscie planita lingvo ne el-vokos tiom da malamikeco surbaze de kulturo. Adler mem ofte montras kulturan antaŭjugon, aparte kiam li asertas troan gravecon de la europa koloniigo en la estigo de piginoj kaj la daŭrado de kreolaj lingvoj. Li ofte insistas pri la egalrajteco de piginaj kaj kreolaj lingvoj, dum aliloke li nomas ilin 'simpligitaj lingvoj' kun 'disrompita strukturo' gramatika. La libro estas plena je nekonsekvencecoj kaj kontraudiroj. Pro neoriginaleco, malbona organizo, kaj interna nekohereco, ni ne rekomendas la libron de Adler, ĉu al spertulo, ĉu al komencanto.
 
Advertisements for airlines and cars appearing in Castilian in both versions of the paper (national language option)
Language planning and policy in Catalonia has been a focus of much interest and discussion over the past three decades. In this article we go beyond issues of policy in order to examine what happens when an influential constituency in the linguistic landscape of Catalonia, namely advertisers, have a “free choice” as regards the language(s) which they use when advertising in a key site in the print media, that of El Periódico de Catalunya , one of the two biggest-selling newspapers in Catalonia. Uniquely this paper publishes daily “identical” versions in Castilian Spanish and in Catalan and this feature obliges advertisers to select from several sociolinguistic options as regards the language(s) in which their advertising is published. We were particularly interested in establishing whether any patterns of language choice appeared to dominate in this advertising and in identifying any links which might exist between the characteristics of the companies concerned, the types of products and services on offer and the linguistic choices made. The results of our study suggest that there is a tendency among many advertisers, particularly those of certain types of products which cross national boundaries and are associated with technological development and “modernity,” to use Castilian in both the Castilian and the Catalan versions of the newspaper.
 
The South African case raises a number of important issues of concern for those interested in language policy and language planning: issues of multilingualism, linguistic diversity, linguistic integration, linguistic equity, and language rights. South Africa is fascinating for those interested in matters of language because it is characterized by elements of both the `developed' and the `developing' worlds, and thus, to some extent, provides us with a microcosm of the broader international issues related to language. In the years since the 1994 election, South Africa has begun seriously and thoughtfully to address many of the challenges related to language and language policy that will face virtually all societies in the next century. Its experiences in this regard are both telling and significant, and have far broader implications for other societies. This article provides a brief discussion of the historical use of language policy and language planning in the South African context, and explores recent developments in South Africa with respect to language policy. Finally, it identifies and discusses possible lessons for efforts to promote linguistic diversity in multilingual settings.
 
RESUMEN Modelos para política lingüistica en Sudâfrica después del "Apartheid" Las reformas polfticas que se estân llevando a cabo actualmente en Sudâfrica se manifiestan también en nuevas ideas sobre posibles polfticas lingüísticas en la Sudâfrica del futuro. El artículo delinea los antecedentes de la discusión actual y trata algunas de las propuestas más significativas respecto a una politica lingüistica en Sudâfrica después del "apartheid". Todas estas sugerencias concuerdan en que las lenguas negras desempeñarán un papel más importante mientras que el africaans (actualmente una de las lenguas oficiales) perderá hasta cierto punto su estatus. Es probable que el inglés se convierta en el principal idioma oficial. El artículo concluye con una breve discusión sobre proyectos similares en otros campos, como el de los medios de comunicación y de las letras. RESUMO Lingvoplanaj modeloj en Sudafriko post la rasapartigo La politikaj reformoj nun okazantaj en Sudafriko speguligas en novaj ideoj pri eblaj estontaj lingvaj politikoj por tiu lando. Oni ĉi tie elpaŭsas la fonon de la nuna debato kaj pridiskutas iujn el la plej gravaj sugestoj por lingva politiko en Sudafriko post la rasapartiga politiko apartheid. En ĉi tiuj sugestoj nigrulaj lingvoj havas pli gravan rolon, dum la afrikansa (unu el la nunaj oficialaj lingvoj) perdas iom el sia statuso. La angla versajne farigos la plej grava oficiala lingvo. La artikolo finigas per mallonga rigardo al simila planado en aliaj terenoj, kiel ekzemple la amasmedioj kaj belarto.
 
In a departure from language policy in most other African countries, the 1996 South African Constitution added nine indigenous languages to join English and Afrikaans as official languages. This policy was meant to provide equal status to the indigenous languages and promote their use in power domains such as education, government, media and business. However, recent studies show that English has been expanding its domains at the expense of the other ten languages. At the same time, the expanded use of English has had an impact on the varieties of English used in South Africa. As the number of speakers and the domains of language use increase, the importance of Black South African English is also expanding. The purpose of this paper is to analyze current studies on South African Englishes, examining the way in which expanded use and domains for BSAE speakers will have a significant impact on the variety of English which will ultimately take center stage in South Africa.
 
MU CIKOSO Miakulu ne Politike wa Tulasa kunyima kwa apateide mu Afrike wa Kwinshi Afrike wa Kwinshi pakadipikulaye ku bupika bwa apateide mu 1994, lukonko lunene luvwa pa moyo wa bamfumu ba ditunga luvwa lwa ne ncini civwabo ne bwa kwenza ne miakulu ya batoke bavwa bakwata ditunga ku bupika, Angele ne Afrikanse. Mu dibeji edi ndi ngakula bwa politike udi bamfumu ba ditunga benza bwa kwandamuna lukonko elu, ne nangananga politike wa kulongesha bana mu miakulu ya bankambwa. Ne ndeja ne bwa politike eu kupatula bipeta bimpe, bidi bikengela ne bamfumu ba ditunga bakudimuna cimfwani cibi civwa batoke bapeshe miakulu ya bankambwa mu matuku a bupika bwa apateide. Cianana baledi kabakwitaba bwa ne bana babo balongeshibwa mu miakulu eyi to. Ne ndeja mushindu udi bamfumu ba ditunga mwa kukudimuna cimfwani cibi cia miakulu eyi kabiyi bikengela kupepeja Angele ani Afrikanse. RESUMO Multlingvismo kaj eduka politiko en postapartisma Sudafriko Kiam Sudafriko liberigis sin el rasapartismo en aprilo 1994, unu el la tuj frontendaj problemoj estis decidi la sorton de la du lingvoj, angla kaj afrikansa, kiujn ĝi heredis el antaŭaj registaroj -la koloniaj kaj la apartismaj. La nuna referaĵo rekte esploras la respondon de Sudafriko al tiu ĉi problemo, nome la lastatempe akceptitan politikon de dek unu oficialaj lingvoj. Ĝi aparte fokusigas je la nuna debato pri edukado en la gepatra lingvo kontraŭ edukado en fremda lingvo, la angla aŭ la afrikansa. La aŭtoro argumentas ke, por ke la nova eduka politiko atingu sian celon, nome la apogon de edukado en la gepatra lingvo, necesos forigi la hontosignojn ligitajn al edukado en la gepatra lingvo dum la epoko de apartismo. La aŭtoro donas sugestojn pri kiel atingi tion sen subfosi la rolon kaj gravecon de la angla kaj la afrikansa en la klopodoj de la lando konstrui novaj kaj li egalecan nacion.
 
Kelkaj pensoj pri Sudafriko kaj la principo denaska lingvo Timothy Reagan (en LPLP 10:1-13) pretendas, ke la Buroj de la Kaba Kolonio "ne estis angligitaj." Tio veras nur ce kamparaj blankuloj kaj urbaj neblankuloj. Koncerne la diskuton de Reagan pri klerigo en la denaska lingvo, la kazo de Ugando montras kiel tia politiko povas havi disigan efikon. La ekskluziva uzo de la angla lingvo en la lernejoj anka rezultigas problemojn pro la manko de instruistoj kaj aliaj rimedoj, kiel montras la ekzemploj de Kenjo kaj Tanzanio. En Sudafriko, la afrikaj gvidantoj deziras, ke iliaj infanoj lernu en la propra lingvo. La zulua verŝajne fine leviĝos kiel la perila lingvo.
 
This article examines the issue of mother-tongue education in South Africa against the background of the interface between the country's language policy and language economics, a field of study whose focus is on the theoretical and empirical analysis of the ways in which linguistic and economic variables influence one another. The article argues that because education plays such an important role in employment and in gaining access to political power, mother tongue education — or its denial — is as important as any other aspects, political and economic planning among them, with which South African policy-makers appear to be mostly concerned. The article draws attention to two key issues in language economics, namely (i) the relevance of language as a defining element of economic processes such as production, distribution and consumption; and (ii) the relevance of language as an element, in the acquisition of which individual actors may have a good reason to invest. It warns that unless these issues are taken into account in policy (re)formulation, mother tongue education will never break through. In conclusion, the paper considers the implications of policy failure vis-à-vis mother tongue education, with a focus on current language shift towards English especially in urban African communities.
 
There is no politically neutral theory of language planning, in spite of the fact that the power elites tend only to examine language policy under conditions of crisis. In South Africa, language planning was associated with the discredited racist social engineering of the apartheid era, especially because of the deleterious effects of Bantu education and because of the stigma of collaboration that came to be attached to the Bantu language boards. The same conditions, however, gave rise to an enduring ethos of democratic language planning (by NGOs and by some community-based organisations). This tradition, together with the peculiarities of the negotiated settlement, has had a lasting influence on the character and modalities of language planning agencies in post-apartheid South Africa. The article explores the implications of consociational and orthodox liberal democratic approaches for language planning in South Africa and underlines the persuasive effects of integrating a costing component into every language planning proposal, given the tendency of middle-class elites to exaggerate the economic cost of any policy change.
 
Research into language policy in Africa has addressed the impact of colonial language policies on efforts to formulate and implement post-colonial language policies aimed at vernacularization, defined as the use of indigenous African languages in higher domains such as education. What seems to have received very little attention to date, however, is the effect of globalization, through the medium of English, on vernacularization not only in Anglophone but also in non-English-speaking countries in the African continent. Focusing on the latter territories, this paper explores this issue from the perspective of recent theoretical developments in the field of language economics, an area of study whose focus is on the theoretical and empirical ways in which linguistic and economic variables influence one another. It argues that the spread of English to these historically non-English-speaking territories in Africa represents the second challenge to largely symbolic language policies aimed at promoting vernacularization, the first one being other western languages (e.g. French, Portuguese, Spanish). Drawing on language economics, the paper argues that the prospects for the indigenous languages will continue to be bleak, especially in the era of globalization, unless these languages are viewed as a commodity rather than as a token for cultural preservation, and are associated with some of the advantages and material gains that have for decades been the preserve of western languages. Resistance against, and successful case studies of, vernacularization informed by language economics in various parts of the world are presented in support of the proposed argument for the promotion of Africa’s indigenous languages in education.
 
Language is generally not perceived as playing a significant role in the causes of underdevelopment in Africa, and therefore not thought of or mentioned in trying to work out solutions to this situation. The absence of linguistic input in development planning in Africa is one of the key reasons why the majority of the African people are left "on the edge of road." This paper argues for a language sensitive and linguistically informed approach to technology transfer and development problems. Information and Communication Technology (ICT) can serve to promote African languages much better than religion ever did, and language policies and language-in-education policies in Africa need to be cognisant and take advantage of the opportunities the digital era offers the Continent. Whilst, according to Ferguson, "religion has been one of the most powerful forces leading to language change and language spread," African languages have yet to overcome the linguistic barrier to participation in knowledge societies, and most of them have no interface with science and information technology (e.g. the Internet). Why can't African languages be languages of technology? How can this be achieved? Portuguese Kutime oni ne montras al la lingvo kiel signifa rolanto en la kaŭzoj de subevoluo en Afriko, kaj sekve oni ne pensas pri ĝi aŭ mencias ĝin kiam oni klopodas ellabori solvojn. La manko de lingvistika kontribuo en evoluplanado en Afriko konsistigas ŝlosilan kialon de tio, ke la plimulto de afrikanoj estas postlasataj ĉe la vojflanko. La nuna artikolo pledas por lingve sentema kaj lingvistike informita aliro al transdono de teknologio kaj evoluigaj problemoj. Informa kaj Komunika Teknologio (IKT) povas roli por antauenigi afrikajn lingvojn multe pli efike ol religio iam ajn tion faris, kaj politiko pri lingvoj kaj pri lingvoj-en-edukado devas rekoni kaj ekspluati la okazojn, kiujn proponas al la Kontinento la digita epoko. Dum, lau Ferguson, religio rolis kiel unu el la plej potencaj fortoj kondukaj al lingvoŝanĝiĝo kaj lingva disvastigo, la afrikaj lingvoj ankorau devas superi la lingvan barilon al partopreno en sciaj socioj, kaj plejparte ili havas nenian interagon kun scienco kaj informatiko (ekzemple Interreto). Kial afrikaj lingvoj ne povas esti teknologiaj lingvoj? Kiel atingi tion? French Les langues ne sont généralement pas considérées comme l'une des causes principales du sous-développement en Afrique, et ne figurent souvent pas dans les solutions proposées pour sortir le continent de la misère. Mais la non prise en compte de l'aspect linguistique dans les projets de développement en Afrique explique en grande partie pourquoi le peuple africain reste « sur la touche ». Cet article propose une approche linguistique au transfert de la technologie et, plus globalement, aux questions de développement en Afrique. Les technologies de l'information et de la communication peuvent servir à promouvoir les langues africaines bien mieux que ne le fit la religion, et les politiques linguistiques, y compris dans le domaine de l'éducation, doivent appréhender et saisir les opportunités que celles-ci offrent au continent africain. Car, si la religion a joué un rôle prépondérant au niveau linguistique (Ferguson), les langues africaines ont encore du chemin à faire pour venir à bout de l'obstacle linguistique qui les empêche de prendre une part active aux sociétés de la connaissance et de l'information (par exemple, l'Internet). Pourquoi donc les langues africaines ne peuvent-elles pas servir de moyens d'expression de la technologie ? Comment pourront-elles y parvenir ?
 
No language is one thing. It has different profiles and functions for different groups of people in different settings. In an environment where it is widely used and enjoys high status, its L1 users will potentially draw on its full grammatical, lexical, idiomatic and rhetorical range and employ it across all domains, often confidently adding to its store by borrowing from other languages. In an environment where it is little used or has lower status, it may be supplanted in some domains for its L1 users by another language or languages, with the repertoire in the remaining domains protected by very conservative attitudes, or it may increasingly be creolised. Characteristically, L2 users employ a smaller repertoire and use the language in fewer domains. However, the boundary between L1 and L2 users is permeable, and the actual domain and repertoire range for the L2 users varies greatly, depending on language attitudes related to social significance and economic utility. But the social and multilingual complexity of South Africa extends further. In a country with eleven main languages distributed very unevenly across the map, it is inevitable that many will be foreign in the familiar environments of most citizens. People learning languages which are foreign to them have a restricted grammatical, lexical, idiomatic and rhetorical repertoire, and use the language in very limited domains, if at all, unless they move outside their home areas or habitual social networks. In a multilingual society, like South Africa, in a time of major social and economic transition many do. Mutlidirectional social mobility and rapid urbanisation make the FL user potentially a user of the same language as L2, with a high need to use it well if he or she is to survive or succeed. Language planning in South Africa has accordingly to recognise a sociolinguistic continuum of use from FL to L2 to L1 if it is to meet the needs of citizens in a period of rapid planned transition and unplanned change. This article presents a review and critique of language planning for English in South Africa in relation both to the simplifications of policy and the complexity of actual patterns of language use.
 
ResumoMultlingvismo en Sudafriko: “Dit is nou ons erns“En 1975 oni kompletigis apud Kaburbo monumenton al la afrikansa lingvo. Kiel produkto de la epoko de rasapartigo ĝi rolis kaj kiel memorigilo pri la historia lukto de la lingvo kaj ĝiaj parolantoj kaj kiel klara indiko, ke la afrikansa efektive “alvenis“: ĝi estis unu el du oficialaj lingvoj en Sudafriko kaj en multaj kuntekstoj la preferata. La evoluo de la afrikansa en registaraj, klerigaj kaj komercaj sferoj estis inter la plej sukcesaj klopodoj de la dudeka jarcento rilate al statusa kaj korpusa planado. Sur la monumenton oni skribis “Dit is ons erns“ (“Tiu ĉi estas nia pasio“) kiel atesto pri la lojaleco de afrikansanoj al iliaj lingvo kaj kulturo. Nun, tridek jarojn poste, Sudafriko estas tute alia loko. La rasapartigan reĝimon oni ĵetis en la rubujon de la historio, kaj postapartiga Sudafriko fariĝis internacia modelo de progresema, demokrata ŝtato firme ligita al socia justeco por ĉiuj siaj anoj kaj al protektado de la rajtoj de ĉiu individuo. Lingve, tio manifestiĝas en la konstitucia rekono de dek unu lingvoj kiel oficialaj lingvoj (la angla kaj afrikansa, plus naŭ afrikaj lingvoj: isiNdebele, isiXhosa, isiZulu, Sepedi, Sesotho, Setswana, siSwati, Tshivenda, kaj Xitsonga) kaj intensaj klopodoj antaŭenigi multlingvismon kaj garantii lingvajn rajtojn. Tiel, almenaŭ oficiale, la pasio nun transformiĝis en pasion por la lingva diverseco de la nacio. Kial oni aparte interesiĝu pri la kazo Sudafriko? Sudafriko ne nur prezentas potencajn ekzemplojn (kaj sub apartigo kaj post apartigo) de la roloj ludeblaj de lingvoplanaj kaj lingvopolitikaj iniciatoj, sed ĝi ankaŭ ekzemplas pli-malpli ĉiujn ŝlosilajn demandojn frontatajn tra la mondo fare de lingvoplanantoj kaj politikofarantoj. La sudafrika kazo enplektas demandojn pri multlingvismo, la interrilato lingvo-kulturo-identeco, klerigaj problemoj (precipe la rolo de la angla, kaj patrinlingvaj edukaj programoj), la rolo de la angla kiel fremda kolonia lingvo sed ankaŭ nuntempa lingvo de pli vasta komunikado, lingvaj rajtoj (individuaj kaj, pli debateble, grupaj), la lingva ekonomiko en plej vasta senco, kaj daŭraj problemoj de planado statusa kaj korpusa en la kunteksto de evoluanta socio. Jan Blommaert notis en LPLP antaŭ preskaŭ jardeko, ke la ŝanĝoj en Sudafriko generis novan entuziasmon inter lingvoplanistoj interalie pro tio, ke la lando specife emfazas multlingvismon kiel simbolon de politika kaj kultura plurismo. Tamen, oni apenaŭ nomus Sudafrikon lingva utopio, kaj la sudafrika lingva realo ne konsistigas monolitan ateston pri multlingvismo. La postapartigan epokon karakterizas ne nur retorikaj apogoj al multlingvismo sed ankaŭ samtempa kreskanta superrego de la angla en sociaj, ekonomiaj, politikaj kaj edukaj sferoj (Reagan, 2001, 2002; Wright, 2002). Oni notis indikojn, ke “multlingvismo estas ja alte taksata de nigraj sudafrikanoj en neformalaj, privataj medioj“ (Sonntag, 2003: 92; kaj vidu Slabbert kaj Finlayson, 2000), sed samtempe estas klare, ke en publikaj interagoj la angla restas ne nur preferata pro sociaj kaj ekonomiaj kialoj sed ankaŭ estas konsiderata kiel la “lingvo de liberiĝo.“ Samtempe, oni pasie defendas multlingvismon en Sudafriko kaj pli kaj pli ofte oni esprimas en multaj rondoj maltrankvilon pri la hegemonia potenco de la angla. Tiel vastan temon oni ne povas trakti adekvate en nur kelkaj artikoloj; tamen, tiu ĉi speciala numero de LPLP arigas grupon de elstaraj fakuloj, kiuj profunde partoprenas debatojn kaj analizojn pri la lingvopolitiko de la postapartiga Sudafriko. En lastaj jaroj aparte impona nombro de altkvalitaj fakuloj engaĝas sin en la lingvoplanaj kaj lingvopolitikaj demandoj de Sudafriko, kiel klare montras la kontribuoj al tiu ĉi kolekto.
 
In South Africa, the high prestige of English and the negative social meaning of the African languages in high-function public contexts has led to a strong preference for English as medium of instruction. In many schools, governing bodies consequently adopt a language-in-education policy in which English is the official medium of instruction. Such a policy, however, presents a serious problem since black learners' English-language proficiency in South Africa is often not adequate for using it as language of learning. In such cases English acts as an obstacle to educational development. Looked at slightly more closely, an important factor in the selection of language-in-education policies is that school governing bodies, who have the responsibility of deciding on their schools' language-in-education policy, generally do not have a proper understanding of policy formulation and also do not have information relevant to policy selection. Language-in-education policy selection is thus often a case of uninformed decision-making. The purpose of this article is to deal with the latter issue, that is, to provide the general information needed by school governing bodies to make informed and justifiable decisions about language-in-education policy. The following matters are dealt with: the need for the medium of instruction to be a language which learners know very well; the relevance of arguments offered in support of selecting English as medium of instruction in South Africa; arguments in favour of using African languages as media of instruction; the capacity of the African languages to function as media of instruction; and the costs of using these languages in this function.
 
RESUMO La franca kiel prestiĝa lingvo en Zairio: la probablo de gia pluvivo en afrika medio Foje oni nornas Zairion la dua francparolanta lando de la mondo. Estas vere, ek-zemple, ke Zairio havas enlogantaron de preskatridek milionoj. Sed estas egale vere, ke nu r unu zairiano el dudek kvin kapablas paroli la francan kaj nur unu el cent tridek kapablas gin skribi funkcie. Kiel la oficiala lingvo de Zairio, la franca elstaras super pli ol tricent indiĝenaj lingvoj kaj super la kvar naciaj lingvoj, nome la ciluba, la konga, la svahilia kaj la lingala. Gi estas la lingvo de publika administrado kaj inter-naciaj rilatoj kaj la medio de instruado. Sepdek kvin procentoj de la programoj en nacia televido kaj radio realigas en la franca. Tiel, la franca estas elita lingvo. Esplorante kiel la franca atingis sian nunan situacion en Zairio, tiu ci artikolo pesas la eblecojn, ĉu ĝi pluvivos, en la postsekvo de zairiaj kulturaj kaj ekonomiaj politikoj. Gi ekzamenas kiel eropaj lingvoj en Afriko generale kaj Zairio aparte povus inte-grigi harmonie en la socia evoluo, samtempe ludante kiel iloj por akiri sciencan kaj teknikan scion kaj antaenigi internaciajn rilatojn. SUMMARY French as the Language of Prestige in Zaïre: The Odds for Its Survival in an African Context Zaire has sometimes been referred to as the second francophone country in the world. It is true, for instance, that Zaïre has a population of nearly 30 million. But it is no less true that only 1 out of 25 Zaïreans can speak French and only 1 out of 130 can efficiently write in French. French, as the official language of Zaïre, overshadows not only more than three hundred indigenous languages but also the four national languages: Ciluba, Kikongo, Kiswahili, and Lingala. It is the language of public administration and international relations and the medium of instruction. Of programs on national television and radio, 75% are carried out in French. Thus, French is an élite language. Exploring how French came to be what it is in Zaïre, this paper evaluates its chances of survival in the aftermath of Zairean cultural and economic policies. It examines how European languages in Africa in general and in Zaïre in particular could be integrated harmoniously into the social development while still serving as a means to acquire scientific and technological knowledge and to promote international relations.
 
RESUMO La afrikaj lingvoj en la nova franclingva komunumo Jam dum dudeko da jaroj, la franclingvaj landoj elspezis multajn fortojn je defendo kaj antaenigo de la franca lingvo. Akuzite pri ŝovinismo kaj elitismo, ili dum la pasinta jartrio estis devigataj krei al si novan publikan bildon - tiun de movado kiu deziras trakti la politikajn kaj ckonomiajn problemojn de la afrikaj ŝtatoj. Tiu ĉi artikolo engaĝas tiun "internacian franclingvan politikan kaj ekonomian komunumon" kiel forumon tagan por la evoluigo de lingvaj politikoj adekvataj por la franclingvaj afrikaj ŝtatoj. Ĝi montras, ke la franca ja ne ĉiam roi as kiel la lingvo de la amasoj en tiuj landoj, kaj ke, en la kadro de socilingvistikaj donitajoj, a de efektiva elekto, a de reala lingva uzo, la altcmativo de nova lingvaja politiko, kiu akcentas la naciajn lingvojn, estas ne nur cbla, sed pli vivkapabla, ol du de ekskluziva antaenigo de la franca. SUMMARY African Languages in the New French-Speaking Community For the last two decades, the Francophone world has expended great effort in the defense and promotion of the French language. Accused of chauvinism and elitism, it has been obliged, over the past three years or so, to create for itself a new image - that of a movement anxious to deal with the political and economic problems of the African states. This article identifies the "international Francophone political and economic community" as an appropriate forum for the development of language policies suitable for the states of Francophone Africa. It demonstrates that French is not always the language of the masses in these countries and that, in light of sociolinguistic data, or of choice, or of actual linguistic usage, the alternative of a new language policy accentuating national idioms is not only possible but also more viable than that of exclusive promotion of French.
 
This paper sets out to formulate some of the economic reasons for the continuing dominance of English in the boardrooms, government forums, parastatals and laboratories of South Africa, to consider whether this situation is likely to change, and to assess the extent to which such a state of affairs is at odds with South Africa's new language policy. The historical reasons for the dominance of English in this sphere are well known: the language's imperial history, its status as a world language, its role as a medium for political opposition during the apartheid conflict, and the accumulation of capital and economic influence by English-speakers from the mid-nineteenth century onward. However, the day-to-day economic basis for the continuing dominance of English at the apex of South African society has hardly been considered.
 
OPSOMMING Die rol van taalbeleid in die Suid-Afrikaanse onderwys Hierdie referaat ondersoek die rol van taalbeleid in die Suid-Afrikaanse onderwys. 'n Geskiedkundige oorsig van taalbeplannings-aktiwiteite op onderwysterrein word aangebied, dan word 'n aantal eietydse taalbeleide bespreek. Die "moedertaalbeginsel" word heel breedvoerig behandel, en daar word besin oor ander taalbeleide soos die instelling van swarttaalonderrig in blanke skole, die skepping van 'n gemeenskaplike gebare-leksikon vir die onderrig van Dowes, spelreëlstandaardisering en leksikale ontwikkeling in die swart tale, die taalverwante aanbevelings van die De Lange Kom-missie, en ten slotte, die moontlike rol van "Kleurling-Afrikaans" as voertaal in die onderwys. Die referaat sluit af met 'n toekomsblik op taalbeplanning in Suid-Afrika. RESUMO La rolo de lingva politiko en sudafrika edukado Sudafriko havas longan, firme establitan tradicion de lingva planado. Kvankam ili tusis aliajn mediojn, plejparte tiuj lingvoplanaj agadoj direktigis al la lernejoj. Tiu ci artikolo ekzamenas la rolon de lingva politiko en sudafrika edukado. La aŭtoro prezentas historian superrigardon de lingvoplanaj agadoj en la eduka medio, kaj poste diskutas diversajn nuntempajn lingvajn politikojn. La principo "denaska lingvo," la kredo, ke infano devus ricevi almenaŭ sian komencan edukon en sia denaska lingvo, estas iom detale traktata, kaj inter la aliaj lingvaj politikoj tusataj estas la enkonduko de nigrulaj lingvoj en blankulajn lernejojn, la kreado de komuna gesta leksikono por utiligo en la klerigado de Surduloj, ortografia normigo kaj leksika evoluigo de la nigrulaj lingvoj, la rekomendoj de la Komisiono De Lange rilataj al lingvoj, kaj, fine, la ebla rolo de "kolora afrikansa" kiel eduka perilo. La artikolo finigas per perspektiva superrigardo de la estonteco de lingva planado en Sudafriko.
 
Top-cited authors
Jan Blommaert
  • Tilburg University
Moshe Nahir
  • University of Manitoba
Jae Jung Song
  • University of Otago
Mark Sebba
  • Lancaster University
Timothy Reagan
  • Nazarbayev University