Brynjar Emilsson

Publications (2)2.55 Total impact

• Source

  Available from: Susan J Young

  Article: Cognitive behaviour therapy in medication-treated adults with ADHD and persistent symptoms: a randomized controlled trial.

  Brynjar Emilsson, Gisli Gudjonsson, Jon F Sigurdsson, Gisli Baldursson, Emil Einarsson, Halldora Olafsdottir, Susan Young
  [show abstract] [hide abstract]
  ABSTRACT: Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) in adulthood is not fully treated by psychopharmacological treatment alone. The main aim of the current study was to evaluate a newly developed cognitive behaviour therapy (CBT) based group programme, the Reasoning and Rehabilitation for ADHD Youths and Adults (R&R2ADHD), using a randomized controlled trial. 54 adults with ADHD already receiving psychopharmacological treatment were randomly allocated to an experimental (CBT/MED) treatment condition (n = 27) and a 'treatment as usual' (TAU/MED) control condition (n = 27) that did not receive the CBT intervention. The outcome measures were obtained before treatment (baseline), after treatment and at three month follow-up and included ADHD symptoms and impairments rated by independent assessors, self-reported current ADHD symptoms, and comorbid problems. The findings suggested medium to large treatment effects for ADHD symptoms, which increased further at three month follow-up. Additionally, comorbid problems also improved at follow-up with large effect sizes. The findings give support for the effectiveness of R&R2ADHD in reducing ADHD symptoms and comorbid problems, an improving functions associated with impairment. The implications are that the benefits of R&R2ADHD are multifaceted and that combined psychopharmacological and CBT based treatments may add to and improve pharmacological interventions. ACTRN12611000533998 (http://www.ANZCTR.org.au/ACTRN12611000533998.aspx).
  BMC Psychiatry 01/2011; 11:116. · 2.55 Impact Factor
• Source

  Available from: openrepository.com

  Article: Greiningar sálfræðinga á fullorðnum með ofvirkni (ADHD)

  Brynjar Emilsson, Emil Einarsson, Sigurlín Hrund Kjartansdóttir
  [show abstract] [hide abstract]
  ABSTRACT: Neðst á síðunni er hægt að nálgast greinina í heild sinni með því að smella á hlekkinn Skoða/Opna(view/open) Athyglisbrestur með ofvirkni (Attention Deficit Hyperactivity Disorder; AD HD) eða einfaldlega ofvirkni er röskun á taugaþroska sem yfirleitt er greind í barnæsku og einkennist af hvatvísi, einbeitingarerfiðleikum og hreyfiofvirkni. Í núverandi greiningarkerfum er miðað við að einkennin komi fram fyrir sjö ára aldur og hamli barninu við mismunandi aðstæður (t.d. skóla og heima). Fleiri einkenni koma oft fram eins og erfiðleikar með minni og skipulagningu en þessi einkenni geta til að mynda truflað barnið við að nýta sér kennslu þar sem það á erfitt með að sitja kyrrt, einbeita sér og hlusta. Algengt er að vegna þessara erfiðleika komi upp erfiðleikar í hegðun og samskiptum barnsins. Talið er að um 5-7% barna og unglinga séu með ofvirkni (1, 2, 3) og talsvert fleiri drengir fá greiningu heldur en stúlkur. Hugsanlegt er þó að ofvirkni sé vangreind hjá stúlkum en það getur meðal annars stafað af kynbundnum mun á hegðun. Áður fyrr var talið að ofvirkni hyrfi á unglingsaldri en rannsóknir sýna að 30-75% barna með ofvirkni hafa enn hamlandi einkenni á fullorðinsaldri (4, 5). Einkenni á fullorðinsaldri breytast þó þannig að ofvirknieinkenni minnka og önnur einkenni verða meira áberandi eins og erfiðleikar með skipulagningu, minni, athygli, einbeitingu og hvatvísi (6). Rannsóknir á algengi ofvirkni meðal fullorðinna eru mismunandi eftir löndum en líklega má reikna með að um 3-7% fullorðinna séu með hamlandi einkenni ofvirkni (6, 7, 8). Miðað við þessar tölur eru um 9.600-16.000 manns með hamlandi einkenni ofvirkni á Íslandi. Fæstir fullorðinna með ofvirkni fá þó viðeigandi greiningu, eða um 10% og enn færri fá meðferð (8). Erlendar rannsóknir sýna til að mynda að einungis brot af fullorðnum með ofvirkni fá einhverskonar meðferð við sínum einkennum (8) og nær enginn fær sálfræðimeðferð sérstaklega við ofvirkni (7). Margir hafa komið með þá gagnrýni að ofvirkni sé ofgreind og jafnvel að þetta sé ekki raunverulegt læknisfræðilegt vandamál. Vegna þessarar gagnrýni ákváðu helstu sérfræðingar í barnageðlækningum og barnasálfræði að senda frá sér yfirlýsingu þar sem þeir bentu á það gífurlega magn rannsókna sem gerðar hafa verið á ofvirkni og lögðu áherslu á að um raunverulegt vandamál væri að ræða sem væri alvarlegt og hefði slæm hamlandi áhrif á þá sem þjást af því (9). Í þessari yfirlýsingu var bent á rannsóknir sem sýndu að einungis um 5-10% barna með ofvirkni klára grunnnám í háskóla (college í Bandaríkjunum), 50-70% eiga enga vini, allt að helmingur þeirra sýna andfélagslega hegðun og þegar þessi börn verða fullorðin þá vinna 70-80% þeirra langt undir getu á vinnumarkaði. Fleiri rannsóknir sýna tengsl ofvirkni við neikvæðar aðstæður. Til dæmis sýna tölur að unglingar með ofvirkni eru töluvert líklegri en aðrir unglingar til að upplifa ótímabæra þungun, keyra of hratt, lenda í bílslysum, reykja meira, neyta meira magns eiturlyfja og eru líklegri en aðrir til að fá kynsjúkdóma (6). Fylgiraskanir ofvirkni eru algengar en helst má nefna að um 38% fullorðinna með ofvirkni greinast með einhverskonar lyndisröskun (8). Mismunandi kvíðavandamál eru einnig algeng en um helmingur fullorðinna með ofvirkni greinast með kvíðavandamál. Hegðunarvandamál meðal ofvirkra barna eru algeng og virðist sú hegðun oft fylgja með á fullorðinsaldurinn. Talið er að milli 20-30 % fullorðinna með ofvirkni uppfylli greiningarviðmið fyrir andfélagslega persónuleikaröskun (10) og sýna rannsóknir meðal annars háa tíðni ofvirkni meðal afbrotafólks eða milli 30-65% (11, 12; 13; 14). Einnig hafa rannsóknir sýnt að miðað við aðra klíníska hópa og samanburðarhópa sýna fullorðnir með ofvirkni hærri tíðni búðarhnupls, þjófnaða, innbrota, líkamsárása, handtaka, fangelsisdóma, vörslu og sölu ólöglegra fíkniefna og fleiri andfélagslegra athafna (6).