Article

Evidence-based medical review update: pharmacological and surgical treatments of Parkinson's disease: 2001 to 2004.

Department of Neurological Sciences, Department of Pharmacology, Rush University Medical Center, Chicago, Illinois 60612, USA.
Movement Disorders (Impact Factor: 5.63). 06/2005; 20(5):523-39. DOI: 10.1002/mds.20464
Source: PubMed

ABSTRACT The objective of this study is to update a previous evidence-based medicine (EBM) review on Parkinson's disease (PD) treatments, adding January 2001 to January 2004 information. The Movement Disorder Society (MDS) Task Force prepared an EBM review of PD treatments covering data up to January 2001. The authors reviewed Level I (randomized clinical trials) reports of pharmacological and surgical interventions for PD, published as full articles in English (January 2001-January 2004). Inclusion criteria and ranking followed the original program and adhered to EBM methodology. For Efficacy Conclusions, treatments were designated Efficacious, Likely Efficacious, Non-Efficacious, or Insufficient Data. Four clinical indications were considered for each intervention: prevention of disease progression; treatment of Parkinsonism, as monotherapy and as adjuncts to levodopa where indicated; prevention of motor complications; treatment of motor complications. Twenty-seven new studies qualified for efficacy review, and others covered new safety issues. Apomorphine, piribedil, unilateral pallidotomy, and subthalamic nucleus stimulation moved upward in efficacy ratings. Rasagiline, was newly rated as Efficacious monotherapy for control of Parkinsonism. New Level I data moved human fetal nigral transplants, as performed to date, from Insufficient Data to Non- efficacious for the treatment of Parkinsonism, motor fluctuations, and dyskinesias. Selegiline was reassigned as Non-efficacious for the prevention of dyskinesias. Other designations did not change. In a field as active in clinical trials as PD, frequent updating of therapy-based reviews is essential. We consider a 3-year period a reasonable time frame for published updates and are working to establish a Web-based mechanism to update the report in an ongoing manner.

0 Bookmarks
 · 
63 Views
  • Source
    [Show abstract] [Hide abstract]
    ABSTRACT: Deep brain stimulation (DBS) may improve disabling tics in severely affected medication and behaviorally resistant Tourette syndrome (TS). Here we review all reported cases of TS DBS and provide updated recommendations for selection, assessment, and management of potential TS DBS cases based on the literature and implantation experience. Candidates should have a Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM V) diagnosis of TS with severe motor and vocal tics, which despite exhaustive medical and behavioral treatment trials result in significant impairment. Deep brain stimulation should be offered to patients only by experienced DBS centers after evaluation by a multidisciplinary team. Rigorous preoperative and postoperative outcome measures of tics and associated comorbidities should be used. Tics and comorbid neuropsychiatric conditions should be optimally treated per current expert standards, and tics should be the major cause of disability. Psychogenic tics, embellishment, and malingering should be recognized and addressed. We have removed the previously suggested 25-year-old age limit, with the specification that a multidisciplinary team approach for screening is employed. A local ethics committee or institutional review board should be consulted for consideration of cases involving persons younger than 18 years of age, as well as in cases with urgent indications. Tourette syndrome patients represent a unique and complex population, and studies reveal a higher risk for post-DBS complications. Successes and failures have been reported for multiple brain targets; however, the optimal surgical approach remains unknown. Tourette syndrome DBS, though still evolving, is a promising approach for a subset of medication refractory and severely affected patients. © 2014 International Parkinson and Movement Disorder Society. © 2014 International Parkinson and Movement Disorder Society.
    Movement disorders : official journal of the Movement Disorder Society. 12/2014;
  • Source
    [Show abstract] [Hide abstract]
    ABSTRACT: Much controversy and misunderstanding has surrounded the disputed health impact of coffee consumption. Recent studies now help clarify the pharmacological and neurological health promoting properties of coffee daily intake. Benefits are shown attributable to coffee's rich phytochemistry that includes (besides caffeine), phenolic compounds, such as chlorogenic acids, diterpenes, trigonelline, minerals, amino acids and other volatile compounds. It is also a powerful disease fighting antioxidant, the primary source of antioxidants in several countries. The purpose of this article is to review results from current epidemiological and mechanistic studies on the central nervous system attributed to coffee. A primary focus to this review is the activity of caffeine and chlorogenic acids and their implications to CNS health. The discussion will highlight possible molecular mechanisms responsible for the respective pharmacological benefits. INTRODUCTION The activity of caffeine and chlorogenic acids in the central nervous system and their implications to health are of ongoing interest to both researchers and clinicians. Coffee is the leading beverage after water and its trade exceeds US$ 10 billion worldwide 1 . It is also the primary source of dietary antioxidants in some countries such in the U.S
    06/2013; 2(3).
  • Source
    [Show abstract] [Hide abstract]
    ABSTRACT: Leczenie w późnym okresie choroby Parkinsona jest szczególnie trudne. Optymalizacja leczenia zaburzeń ruchowych często niesie ryzyko nasilenia zaburzeń pozaruchowych, szczególnie wywoła-nia zaburzeń psychotycznych czy spadków ciśnienia tętniczego. Leczenie musi być indywidualizowane w zależności od sytuacji chorego, jego profilu objawów ruchowych, pozaruchowych czy innych oraz przyjmowanych leków. Farmakoterapia obejmuje głów-nie leczenie zespołów skrócenia czasu działania leków (zwięk-szenie dawek lewodopy, ich częstości, dodanie leków zmniejsza-jących rozkład lewodopy, dodanie agonistów dopaminy) oraz dys-kinez pląsawiczych (mniejsze i częstsze dawki lewodopy, zmniej-szanie dawki lewodopy i dodanie agonisty, podanie amantadyny lub klozapiny). W leczeniu skrajnie nasilonej niesprawności sto-suje się pompy ampomorfinowe, dojelitowe podawanie lewodo-py oraz zabiegi neurochirurgiczne. Polski Przegląd Neurologiczny 2008; 4 (3): 119–124 Słowa kluczowe: choroba Parkinsona, fluktuacje, dyskinezy Wprowadzenie Leczenie zaburzeń ruchowych późnego okresu choroby Parkinsona (PD, Parkinson's disease) stwa-rza wiele problemów. O ile w pierwszym okresie, w tak zwanym miodowym miesiącu (który trwa 3–5 lat) obserwuje się stabilną reakcję na leki do-paminergiczne, o tyle w okresie późnym, w miarę ubytku neuronów dopaminergicznych, wykazują-cych zdolność metabolizowania lewodopy do do-paminy, pojawiają się uciążliwe powikłania rucho-we. Pierwszy okres choroby to dominacja przede wszystkim zaburzeń ruchowych, niekiedy powikła-na obniżeniem nastroju. W tym okresie takie osio-we objawy PD, jak: sztywność, spowolnienie ru-chowe, drżenie (choć nie zawsze), dobrze reagują na leczenie dopaminergiczne. Do objawów od po-czątku słabo poddających się takiej terapii należą: dyzartria i zaburzenia równowagi, za które — być może — odpowiadają inne, niedopaminergiczne mechanizmy regulacji. W okresie późnym, wraz z rozszerzaniem się procesu neurodegeneracji na inne struktury mózgowia (poza układ nigrostria-talny), w tym na korę mózgową i układ autonomicz-ny, dochodzi dodatkowo do wystąpienia uciążli-wych objawów pozaruchowych (tab. 1) [1]. Pojawie-nie się barwnych marzeń sennych, objawy niepo-koju ruchowego w nocy (RBD, REM sleep behavior disorder) często zapowiadają nadejście zaburzeń poznawczych, które są z kolei czynnikiem ryzyka rozwoju zaburzeń psychotycznych. Te ostatnie są stymulowane przez leki (częściej antycholinergicz-ne, ale także dopaminergiczne) — zmniejszenie da-wek lub odstawienie leków staje się często niemoż-liwe z uwagi na natychmiastowy "koszt uboczny" takiego działania w postaci pogorszenia sprawnoś-ci ruchowej. Zazwyczaj pogarszający się stan ru-chowy prowokuje do zwiększania dawek leków do-paminergicznych lub dodawania nowych leków, a to z kolei stwarza ryzyko bądź pogorszenia funk-120 Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, nr 3 www.ppn.viamedica.pl cji poznawczych, bądź wystąpienia zaburzeń psy-chotycznych. Całość obrazu wikła częstsza w tym okresie depresja, szczególnie w okresach pogorsze-nia ruchowego (tzw. off), oraz zaburzenia autono-miczne. Leki dopaminergiczne mogą być także przyczyną spadków ciśnienia tętniczego, zaparcia mogą nasilać zaburzenia wchłaniania leków dopa-minergicznych z przewodu pokarmowego, a zabu-rzenia w oddawaniu moczu mogą wymagać poda-wania środków, na przykład takich, jak oksybuty-nina, które wykazują działanie antycholinergiczne, a więc prowokujące psychozy i pogarszające funk-cjonowanie poznawcze. Zatem, późny okres cho-roby jest szczególnie trudny do leczenia i wymaga od lekarza balansowania między optymalnym sta-nem ruchowym i psychicznym chorego.

Full-text (2 Sources)

Download
46 Downloads
Available from
May 23, 2014