Motivational interviewing in primary care.

Thames Valley University, London, UK.
Journal of Clinical Psychology in Medical Settings (Impact Factor: 1.49). 04/2009; 16(1):87-93. DOI: 10.1007/s10880-009-9155-x
Source: PubMed

ABSTRACT Healthcare systems are in the process of reforming themselves to better meet the needs of people with, or at risk of developing, chronic diseases and long term conditions. One goal of these efforts is the coproduction of activated, informed, engaged and motivated patients and citizens. The clinical, public health and financial benefits of achieving such a goal may be dramatic. Motivational Interviewing (MI) is a proven and practical front-line approach which can help deliver this goal whilst also helping to deliver such policy objectives and intermediate outcomes as increased levels of patient centered care, participatory or shared decision making, evidence-based healthcare and improved clinician-patient relationships. Until now, MI has been passively diffusing through the system as a result of the innovation and early uptake by insightful individuals and organizations. If healthcare systems want to breakthrough to higher levels of performance, investment in the conscious and deliberate implementation of MI into front-line settings may prove helpful.

1 Follower
  • Source
    [Show abstract] [Hide abstract]
    ABSTRACT: To review and synthesise, systematically, the research findings regarding motivational interviewing and to inform education, research and practice in relation to cardiovascular health. Motivational interviewing is designed to engage ambivalent or resistant clients in the process of health behaviour change, and it has been widely used in different clinical conditions such as substance abuse, dietary adherence and smoking cessation. Motivational interviewing has also been proposed as a method for improving modifiable coronary heart disease risk factors of patients. Systematic review. Eligible studies published in 1999-2009 were identified from the following databases: CINAHL, Medline, PsycINFO, Cochrane Library, EBSCO, Web of Science, Embase and British Nursing Index. A manual search was conducted of bibliographies of the identified studies and relevant journals. Two researchers independently reviewed the studies. Four meta-analyses, one systematic review and three literature reviews of motivational interviewing and five primary studies of motivational interviewing pertaining to cardiovascular health were identified. Despite a dearth of primary studies in cardiovascular health settings, there appears to be strong evidence that motivational interviewing is an effective approach focusing on eliciting the person's intrinsic motivation for change of behaviour. Motivational interviewing is an effective approach to changing behaviour. It offers promise in improving cardiovascular health status. This review indicates that motivational interviewing is a useful method to help nurses improve health behaviour in people with coronary risk factors.
    Journal of Clinical Nursing 05/2011; 20(9-10):1236-44. DOI:10.1111/j.1365-2702.2010.03558.x · 1.23 Impact Factor
  • Source
    [Show abstract] [Hide abstract]
    ABSTRACT: This study tested the efficacy of a brief preventive intervention for substance use and associated risk behaviors among female adolescent patients of an urban primary care health clinic. We integrated an evidenced-based motivational interviewing (MI) approach with a social network component to develop a 20-minute session, a social network intervention delivered in an MI-consistent style. Female adolescents (N = 28) 14 to 18 years old were recruited, provided consent/assent, were screened, and were randomly assigned to the treatment or control (no treatment) condition. The sample was 82% African American and 18% mixed race, with 32% living below the U.S. poverty line. At 1-month follow-up, teens in the treatment condition reported less trouble due to alcohol use, less substance use before sexual intercourse, less social stress, less offers for marijuana use, and increased readiness to start counseling compared with the teens in the control condition. Results provide support for socially based brief interventions with at-risk urban adolescents.
    Journal of substance abuse treatment 04/2011; 41(2):148-55. DOI:10.1016/j.jsat.2011.02.009 · 2.90 Impact Factor
  • Source
    [Show abstract] [Hide abstract]
    ABSTRACT: Strategieën van longverpleegkundigen om het zelfmanagement van COPD patiënten te bevorderen Samenvatting Achtergrond: Voor patiënten die lijden aan Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD) is het noodzakelijk maatregelen te treffen om de levensstijl aan te passen aan de gevolgen van de ziekte. Voor de uitvoering hiervan is adequaat zelfmanagement van groot belang; verslechtering van de ziekte kan hiermee mogelijk worden beperkt. Ondersteuning en begeleiding van de longverpleegkundige kan noodzakelijk zijn bij het bereiken van adequaat zelfmanagement. Doel en onderzoeksvraag: Inzicht krijgen in zelfmanagementstrategieën van longverpleegkundigen tijdens het verpleegkundig spreekuur met COPD patiënten. De onderzoeksvraag luidt: Hoe ondersteunt en begeleidt de longverpleegkundige de COPD patiënt tijdens het verpleegkundig spreekuur in het bevorderen van het zelfmanagement? Methode: Er werd een kwalitatief onderzoek uitgevoerd bij 14 longverpleegkundigen, volgens de methodologie van de Grounded Theory. Gegevensverzameling vond plaats door middel van open interviews. De interviews werden geanalyseerd middels de techniek van constant vergelijken. Resultaten: Longverpleegkundigen passen een vijftal strategieën toe in de ondersteuning en begeleiding van COPD patiënten: kennis overdracht, vertrouwen geven, gesprekspartner worden, doorverwijzen naar andere disciplines, handvatten voor de patiënt in het dagelijkse functioneren. Deze vijf strategieën zijn gelijknamig aan de vijf ontdekte hoofdcategorieën. De kerncategorie die uit het onderzoek kwam, is ‘daadwerkelijke ondersteuning en begeleiding’. Conclusie: De daadwerkelijke ondersteuning en begeleiding komt niet geheel overeen met de zelfmanagementstrategieën zoals in zelfmanagementprogramma’s is beschreven. Stoppen met roken blijkt het belangrijkste aspect te zijn in de daadwerkelijke ondersteuning en begeleiding van COPD patiënten. Voor de verpleegkundige praktijk is het aan te bevelen aandacht te schenken aan de aspecten waaruit de daadwerkelijke ondersteuning en begeleiding bestaat. Wellicht dat een spreekuur effectiever kan zijn als niet de nadruk wordt gelegd op het stoppen met roken maar op andere ziektegerelateerde aspecten; omdat juist het rookgedrag moeilijk te sturen is. Trefwoorden: Zelfmanagement; longverpleegkundige; spreekuur; kwalitatief onderzoek; COPD.