Article

ΤΟ ΖΟΛΕΔΡΟΝΙΚΟ ΟΞΥ ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗΣ ΣΤΗ β-ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ: ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΥΧΑΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ, PLACEBO-CONTROLLED ΜΕΛΕΤΗΣ

Haema 8 (suppl.), 355, 2005 01/2005;

ABSTRACT Η οστεοπόρωση στη β-Μεσογειακή αναιμία (ΜΑ) είναι πολυπαραγοντική. Στην παθογένειά της συμμετέχει και η αυξημένη οστεοκλαστική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της ισχυροί ανασταλτές των οστεοκλαστών, όπως τα διφωσφωνικά άλατα. Σκοπός της μελέτης ήταν η εκτίμηση του αποτελέσματος ενός τρίτης γενιάς διφωσφωνικού, του ζολεδρονικού οξέος (ΖΟ), στην οστεοπόρωση των ασθενών με ΜΑ. Μελετήθηκαν 66 ασθενείς με ΜΑ και οστεοπόρωση. Η πλειονότητα αυτών είχε οστικά άλγη και/ή παθολογικά κατάγματα λόγω της οστεοπόρωσης. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν ΖΟ σε δόση 4 mg, iv, σε 15λεπτη χορήγηση, κάθε 6 μήνες (23 ασθενείς• ομάδα A) ή κάθε 3 μήνες (21 ασθενείς• ομάδα B), ή να λάβουν placebo κάθε 3 μήνες (22 ασθενείς• ομάφα Γ), για ένα έτος. Τα αποτελέσματα της δράσης του ΖΟ εκτιμήθηκαν με μέτρηση οστικής μάζας (ΟΜ) στην οσφύ (ΟΜΣΣ), τον καρπό, και την κεφαλή των μηριαίων, χρησιμοποιώντας DEXA, πριν την έναρξη της μελέτης και 12 μήνες μετά. Επίσης μετρήθηκαν στον ορό των ασθενών και 30 υγιών μαρτύρων: δείκτες οστικής αποδόμησης [C-τελοπεπτίδια του κολλαγόνου τύπου-I (CTX), 5b-ισοένζυμο της TRAP (TRACP-5b)], δείκτες οστικής παραγωγής [οστική αλκαλική φωσφατάση (bALP), οστεοκαλσίνη (OC), C-τελικά προπεπτίδια του προκολλαγόνου τύπου-I (CICP)], και παράγοντες οστεοκλαστικής ενεργοποίησης [sRANKL, οστεοπροτεγερίνη (OPG)]. Οι δείκτες μετρήθηκαν στην έναρξη της μελέτης και κάθε φορά πριν τη χορήγηση ΖΟ ή placebo. Όλοι οι ασθενείς είχαν αυξημένα επίπεδα CTX, TRACP-5b, bALP, CICP, sRANKL, OPG, και κλάσματος sRANKL/OPG σε σύγκριση με τους μάρτυρες (p<0,02). Οι ασθενείς της ομάδας A δεν εμφάνισαν μεταβολή της ΟΜ και στις τρεις μελετούμενες περιοχές, 12 μήνες μετά τη χορήγηση του ΖΟ, αν και παρουσίασαν μείωση των επιπέδων των CTX (p=0,02), bALP (p=0,02) και OC (p=0,01) στον ορό. Αντίθετα, οι ασθενείς της ομάδας Β πέτυχαν σημαντική αύξηση της ΟΜ στην ΟΜΣΣ, 12 μήνες μετά τη χορήγηση της αγωγής (p=0,007), που συνοδεύτηκε και από δραματική ελάττωση των επιπέδων των CTX (p=0,004), bALP (p<0,0001), CICP (p<0,0001), και OC (p=0,005). Οι ασθενείς της ομάδας Γ εμφάνισαν επιδείνωση της ΟΜ στην ΟΜΣΣ στους 12 μήνες (p=0,041), χωρίς άλλες μεταβολές στην ΟΜ και τους οστικούς δείκτες. Το ΖΟ μείωσε τα οστικά άλγη στις ομάδες A+B, ενώ δεν υπήρξε ανακούφιση του πόνου στην ομάδα Γ. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές παρενέργειες στη μελέτη αυτή. Το ΖΟ, σε δόση 4 mg, iv, κάθε 3 μήνες, είναι αποτελεσματική θεραπεία στην οστεοπόρωση της ΜΑ. Για να καθορισθεί ο ακριβής ρόλος του ΖΟ στη θεραπεία της οστεοπόρωσης στη ΜΑ απαιτούνται μελέτες με μεγαλύτερο χρόνο θεραπείας και παρακολούθησης. (Αριθμός έγκρισης μελέτης ΕΟΦ: Αα-ΚΔ-79/01/03).

0 Bookmarks
 · 
161 Views